II OZ 456/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 324/06 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 16 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił K. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że informacje o sytuacji majątkowej i rodzinnej zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, sprzeciwie, innych pismach procesowych oraz w dokumentach przedłożonych przez skarżącą nie uzasadniają przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W ocenie Sądu nie można uznać jak twierdzi skarżąca, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe nie tylko z mężem, ale również z córką i wnuczką oraz ich dziećmi. Skarżąca zamieszkuje w lokalu położonym w T. na ul. G., natomiast jak wynika z zaświadczeń o zarejestrowaniu w Urzędzie Pracy jako osób bezrobotnych, jej córka mieszka w T., na ul. P,, a wnuczka w T. na ul. M. Skarżąca nie wskazała, aby ciążył na niej jakikolwiek obowiązek alimentacyjny. Natomiast jej krewni jako osoby pełnoletnie są zobowiązane same czynić starania o uzyskanie środków utrzymania, w tym w postaci pomocy ze strony Państwa. Natomiast comiesięczne opłaty na mieszkanie wynoszą około 600 zł, a wydatki na leki około 300 zł. Oznacza to, że na inne konieczne wydatki pozostaje skarżącej z comiesięcznego dochodu około 1500 zł. Zdaniem Sądu ta kwota jest wystarczająca na poniesienie kosztów postępowania. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca podniosła, że choć nie ma obowiązku alimentacyjnego, przekazuje córce i wnuczce po 300 zł miesięcznie, co oznacza, że mimo, iż nie mieszkają razem to prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Skarżąca podniosła także, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia jest za krótki, ponieważ utrudnia uzyskanie w urzędach różnych zaświadczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wskazać należy, że kryterium przesądzającym o przyznaniu bądź odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy osoby ubiegającej się o przyznanie tego prawa, a przyznanie prawa pomocy powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, którego przyznania domaga się skarżąca może być przyznane w sytuacji, kiedy we wniosku o przyznanie prawa pomocy zostanie wykazane, że samodzielne poniesienie przez wnioskodawcę kosztów postępowania jest niemożliwe i odmowa przyznania tego prawa spowodowałaby naruszenie prawa do rozpoznania sprawy przez sąd. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy i innych złożonych w toku postępowania dokumentów nie wynika natomiast, aby skarżąca znajdowała się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo wraz z mężem, posiadają stały dochód w wysokości 2390 zł., która nie wskazuje na brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów tego postępowania. Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wskazywane przez skarżącą wydatki na utrzymanie niepracującej córki samotnie wychowującej syna i na utrzymanie wnuczki samotnie wychowującej córkę nie mogą przesądzać o sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, Jakkolwiek skarżąca bez wątpienia wydatki te uważa za niezbędne, nie są to wydatki konieczne w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarówno córka ze swoim synem, jak i wnuczka ze swoją córką zamieszkują odrębnie i nie można tym samym zaliczać tych osób do osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe. Słusznie zatem przyjął Sąd I instancji, że skarżąca nie wykazała sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z powyższych przyczyn zażalenie należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. .