I OSK 1470/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) sędzia NSA Ewa Dzbeńska Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Go 243/07 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w D. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyznaczenia podmiotów, w których wykonywana jest kara ograniczenia wolności oraz praca społecznie użyteczna postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 r., II SA/Go 243/07, oddalił skargę [...] sp. z o.o. w D. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wyznaczenia podmiotów, w których wykonywana jest kara ograniczenia wolności oraz praca społecznie użyteczna. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Zaskarżoną uchwałą, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie podmiotów, w których wykonywana jest kara ograniczenia wolności oraz praca społecznie użyteczna (Dz.U. nr 56, poz. 544) Rada Miejska w D. wyznaczyła m.in. skarżącą spółkę, jako podmiot, który obowiązany jest do przyjęcia skazanych w celu wykonywania pracy na cele społeczne oraz pracy społecznie użytecznej orzeczonej w zamian nieściągalnej grzywny. Rada Miejska nie uwzględniła w dniu [...] lutego 2007 r. wezwania Spółki do zmiany tej uchwały. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o. w D. domagało się uchylenia zaskarżonej uchwały w części dotyczącej wyznaczenia jej jako podmiotu obowiązanego do przyjęcia skazanych w celu wykonywania określonej w uchwale pracy. Podniesiono, że Gmina D. posiada w Spółce 85% udziałów, z czego wywodzi, iż jest organem założycielskim w rozumieniu § 2 ust. 2 rozporządzenia z 23 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku stwierdził, że skarżąca Spółka posiadała legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, a przed wniesieniem skargi spełniony został wymóg bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenia Sądu istota sprawy sprowadzała się do ustalenia czy Rada Miejska w D. może być uznana za właściwy organ samorządu terytorialnego będący organem założycielskim dla skarżącej Spółki i w konsekwencji, czy można było wyznaczyć tą Spółkę podmiotem, w którym wykonywana jest kara ograniczenia wolności. Zgodnie z art. 56 kodeksu karnego w razie orzeczenia kary ograniczenia wolności sąd przesyła odpis orzeczenia podmiotowi zatrudniającemu wskazanemu przez właściwy organ samorządu terytorialnego, który jest organem założycielskim dla tego podmiotu bądź wskazanemu przez sąd innemu zakładowi pracy, placówce służby zdrowia lub opieki społecznej, instytucji albo organizacji niosącej pomoc charytatywną, względnie reprezentującej społeczność lokalną. Art. 58 § 3 k.k.w. zawiera upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania rozporządzania określającego tryb wyznaczania przez właściwy organ samorządu terytorialnego podmiotów, w których wykonywana jest taka kara i praca. Skarżąca Spółka jak wynika z aktu notarialnego z 10 stycznia 1992 r. powstała w wyniku przekształcenia przez Gminę D. [...] w Spółkę z o.o., w której Gmina objęła wszystkie udziały. Na dzień podejmowania uchwały udziały Gminy w Spółce wynosiły 85%. Sąd uznał, że uznanie spółki kapitałowej za gminna osobę prawna następuje nie tylko w sytuacji, gdy gmina jest jedynym udziałowcem w spółce, ale także w sytuacji, gdy jednostka samorządu terytorialnego posiada w spółce ponad 50% akcji lub udziałów. Gmina zachowuje bowiem w takiej sytuacji wpływ na działalności spółki. Dlatego Rada Gminy w D., jako organ stanowiący Gminy, była właściwa do wyznaczenia skarżącej Spółki, jako podmiotu realizującego zadania, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 23 marca 2004 r., gdyż może być uznana za organ założycielski spółki w rozumieniu tego rozporządzenia. Zdaniem Sądu argumenty skarżącej, iż nie ma faktycznych możliwości przyjmowania skazanych do pracy ze względu na trudności z jej zapewnieniem własnym pracownikom nie mogą mieć znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu zgoda Spółki w świetle § 1 rozporządzenia nie ma wpływu na skuteczność jej wyznaczenia. W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w D. zaskarżyło wyrok Sądu I instancji w całości i wniosło o uchylenie tego wyroku. Skargę kasacyjna oparło "na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przytoczone przez Sąd fakty nie przesądzają o uznaniu Rady Gminy, jako organu założycielskiego w rozumieniu rozporządzenia z dnia 23 marca 2004 r.. Wskazując skarżącą Spółkę, jako podmiot, w którym ma być wykonywana kara ograniczenia wolności i praca społecznie użyteczna Rada Gminy nakłada obowiązki, w tym również finansowe, które nie mogą być rekompensowane przez gminę w przypadku wystąpienia straty na tej działalności, gdyż ustawa o finansach publicznych nie przewiduje możliwości udzielania subwencji ani możliwości wyrównania strat, jak to ma miejsce przy działalności o charakterze użyteczności publicznej. Skoro rada nie ma możliwości wyrównania strat to nie ma prawa nakładać obowiązków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada tym wymogom. Nie wskazano w niej bowiem żadnego przepisu prawa materialnego, który miał naruszyć Sąd I instancji, a w konsekwencji, co jest oczywiste nie określono także czy to naruszenie miało nastąpić przez błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Wskazując podstawy kasacyjne nie wystarczy powołanie się na art. 174 p.p.s.a., ale trzeba wyraźnie wskazać, które z przepisów, w zależności od podstaw kasacyjnych, prawa materialnego czy też procesowego naruszył Sąd, ze wskazaniem artykułów, paragrafów ustępów, punktów czy też innych jednostek redakcyjnych. Brak takiego wskazania czyni skargę kasacyjna niedopuszczalną - wyrok NSA z 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Kraków 2006, s. 401. Wskazane błędy skargi kasacyjnej uniemożliwiają Sądowi jej rozpoznanie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 90 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.