I OZ 495/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. K. i M. K. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1369/06 w sprawie ze skargi R. K. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, zamieszczone w pkt. 3 wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. i zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących R. K. i M. K. kwotę 1.076 zł (tysiąc siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 2. w pozostałym zakresie oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w zakresie pkt 1 i 2 decyzji), zasądził od tego organu na rzecz skarżących kwotę 716 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzekł stosownie do treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). W zażaleniu skarżący zakwestionowali postanowienie w przedmiocie kosztów, zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., wnosząc o jego zmianę i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego zgodnie ze złożonym spisem kosztów. W złożonym środku odwoławczym określili wartość "przedmiotu zaskarżenia" na kwotę 799,40 zł na którą składa się: ▪ kwota 439,40 zł - tytułem stawiennictwa na rozprawie w dniu 31 października 2006 r. (koszty przejazdu samochodem osobowym na trasie Katowice-Warszawa-Katowice), ▪ 360 zł (2 x 180 zł) - tytułem stawiennictwa na rozprawach w dniach 15 grudnia 2006 r. i 22 lutego 2007 r. Wydanemu rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów postępowania zarzucili naruszenie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez wspomniane wyżej nieuwzględnienie poniesionych niezbędnych kosztów i wydatków pełnomocnika skarżących, który stawił się na trzech rozprawach przez Sądem I instancji. Wskazano nadto, iż do wygenerowania powyższych kosztów doszło z winy organu, a nie skarżących. Łączne więc koszty skarżący określili na kwotę 1.515,40 zł (716 zł kosztów zasądzonych oraz brakujące 799,40 zł). Nadto wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż sąd administracyjny ustala wynagrodzenie pełnomocnika strony (w tym również wynagrodzenie określone według przedłożonego przez stronę spisu kosztów), w granicach określonych treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zdaniem organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył tego przepisu, właściwie oceniając nakład pracy pełnomocnika skarżących. Sąd I instancji nie naruszył również - w ocenie organu - przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a., bowiem brak jest podstaw do doliczenia do wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika kosztów jego przejazdów, jak przewiduje to art. 205 § 1 p.p.s.a., w przypadku osobistego reprezentowania swoich interesów przez stronę. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynagrodzenie przyznawane na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowi ryczałt wszelkich jego kosztów, obejmuje więc również koszty jego przejazdów do siedziby sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym żądanie zasądzenia kosztów postępowania realizowane jest - co do zasady - na wniosek strony, który w myśl art. 210 § 1 p.p.s.a. powinien być zgłoszony najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Wniosek taki może przy tym przybrać dwie formy. Po pierwsze, wniosku o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Po drugie, wniosku o zasądzenia kosztów postępowania według załączonego spisu poniesionych kosztów. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z tą drugą formą. Nie może także budzić wątpliwości, iż zakres przyznanych kosztów, żądanych przez stronę według ich spisu, nie może wykraczać poza to, co strona w tym spisie umieściła i poza fakty, które w tym spisie podała. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie na uwzględnienie zasługuje jedynie zarzut nierozliczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kosztów przejazdu pełnomocnika skarżącej pociągiem na rozprawy w dniach 15 grudnia 2006 r. i 22 lutego 2007 r. Stosownie do załączonego spisu kosztów, przejazdy te wyniosły po 90 zł za przejazd w jedną stronę, na trasie Katowice-Warszawa-Katowice. Łącznie daje to kwotę 360 zł (90 zł x 4). Wskazać zatem należy, iż koszty te są adekwatne do obowiązujących na tej trasie cen biletów. W tej sytuacji NSA uznał, iż powyższe koszty mieszczą się w pojęciu koniecznych wydatków jakie poniosła strona reprezentowana przez radcę prawnego w rozumieniu art. 205 § 2 p.p.s.a. i takie też koszty przyznał. Tym samym NSA nie podzielił argumentów prawnych organu administracji publicznej, zawartych w nadesłanej odpowiedzi na zażalenie. Niezasadne jest natomiast żądanie zasądzenia kwoty 439,40 zł tytułem przejazdu samochodem osobowym w dniu 31 października 2006 r. na trasie Katowice-Warszawa-Katowice. Przekonanie takie wynika z analizy okoliczności sprawy. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki sądowej (k. 31) wskazuje, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiadomił pełnomocnika skarżących o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 31 października 2007 r., już w dniu 9 października 2007 r. Pełnomocnik miał zatem ponad 3 tygodnie na zorganizowanie podróży do Warszaw, w tym zakupienie biletów ze stosownym wyprzedzeniem. Niemożność zakupu biletu na pociąg w dniu rozprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu zawiadomienia o rozprawie z ponad 3 tygodniowym wyprzedzeniem, uzasadnia przekonanie o bezzasadności żądania zwrotu kosztów za przejazd samochodem. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 188 p.p.s.a., art. 184 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 orzeczono jak w sentencji. Z uwagi na to, iż zażalenie okazało się uzasadnione niespełna w połowie, a także przyjmując niewielki nakład pracy jaki został poniesiony w celu jego sporządzenia oraz brak wpływu organu na wydane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. oddalono wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.