VI SA/Wa 763/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Bartłomiej Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego J. S. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] o nałożeniu na w/w przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 6.000,- złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2005 r., na przystanku w B. przy ul. P. [...], przeprowadzono kontrolę stojącego na tym przystanku, pojazdu (autobusu) marki [...], o nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 3.500 kg, należącego do strony skarżącej, a kierowanego przez M. W. W protokole kontroli inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], opierając się na okazanym do kontroli rozkładzie jazdy - stwierdził, iż pojazd był przygotowany do odjazdu do L. o godzinie 18:10. Ponadto stwierdzono, iż kierowca okazał do kontroli wszystkie wymagane dokumenty, w tym m.in. zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na trasie B.-L. Dokonujący kontroli inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] stwierdził, że organowi znany jest z urzędu fakt, iż J. S. na podstawie ostatecznej decyzji cofnięto w/w zezwolenie, co w konsekwencji oznacza, że przedsiębiorca ten wykonuje przewóz bez wymaganego zezwolenia. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] października 2005 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k. 1). Pismem z dnia [...] października 2005 r., skierowanym do strony skarżącej, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego i pouczył adresata pisma o przysługujących na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony, wzywając jednocześnie do nadesłania szeregu dokumentów. W piśmie z dnia [...] października 2005 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2005 r. – wyjaśnił, iż w dniu [...] września 2005 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] czerwca 2005 r. cofającą stronie skarżącej zezwolenie na wykonywanie przewozów osób transportem drogowym w ramach regularnej linii L.-B. Jednocześnie skarżący wskazał, iż w dniu [...] października 2005 r. złożył do WSA w Lublinie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Strona podniosła także, iż dotychczas wniosek ten nie został rozpoznany przez WSA w Lublinie. Zdaniem skarżącego w tej sytuacji twierdzenie, jakoby prowadził on przewóz osób bez wymaganego zezwolenia jest na obecnym etapie postępowania przedwczesne. Oznacza to, iż przedmiotowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie winno być umorzone. Zdaniem skarżącego zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość, czy natychmiastowa wykonalność w/w decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. będzie zawieszona, czy też nie, co dotychczas nie nastąpiło. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 18, art. 19a ust. 1, art. 28 ust. 1 i art. 31 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w zw. z lp. 1.2.1 załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącego J. S. karę pieniężną w wysokości 6.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody – uznał, iż w dniu kontroli skarżący zamierzał wykonać przewóz osób bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, które zostało stronie cofnięte ostateczną decyzją administracyjną. Odnosząc się do argumentów pełnomocnika strony skarżącej powołanych w toku postępowania - organ stwierdził, iż skarżący nadal wykonuje przewozy regularne na trasie, gdzie cofnięto mu zezwolenie, o czym świadczą również inne, przeprowadzone przez Inspekcję Transportu Drogowego kontrole (organ powołał się na kontrolę przeprowadzoną w dniu [...] września 2005 r.). Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nie jest prawdziwe twierdzenie skarżącego, iż złożenie skargi do WSA w Lublinie powoduje nieważność decyzji SKO utrzymującej decyzję cofającą zezwolenie. Organ stwierdził, iż decyzja SKO jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego i podlega natychmiastowemu wykonaniu. W ocenie organu I instancji do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny zagadnienia wstępnego, jakim jest wniosek o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji – decyzja o cofnięciu zezwolenia podlega wykonaniu. Według organu strona będzie mogła ewentualnie wznowić działalność, gdyby rozstrzygniecie tego zagadnienia okazało się dla niej korzystne. Skarżący J. S., reprezentowany przez adwokata, w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o jej zmianę poprzez uchylenie kary - skarżący zarzucił organowi mającą istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów postępowania administracyjnego, w tym: - naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a. – poprzez przyjęcie, iż w sposób jednoznaczny ustalono, że skarżący prowadził działalność polegającą na przewozie osób bez wymaganego zezwolenia podczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że strona złożyła wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2005 r. do WSA w Lublinie, skutkiem czego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania sądowego nakładanie kar pieniężnych na stronę jest zdecydowanie przedwczesne. Ponadto organ pominął okoliczności przemawiające za niestosowaniem kary pieniężnej z uwagi na negatywne konsekwencje dla skarżącego; - naruszenie art. 32 Konstytucji RP – poprzez wymierzenie kary pieniężnej nieuwzględniającej zasad równego traktowania obywateli przez władze państwowe. Na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, pełnomocnik strony skarżącej skierował do organu II instancji pismo z dnia [...] marca 2006 r., w którym wniósł o uchylenie nałożonej na J. S. kary pieniężnej oraz o wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, iż postanowieniem z dnia 7 marca 2006 r. WSA w Lublinie wstrzymał rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymującej decyzję Marszałka Województwa cofającą stronie zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na linii L.-B. Zdaniem strony skarżącej w świetle tego zarzut rzekomego prowadzenia przez stronę działalności bez wymaganego zezwolenia nie jest zasadny, zaś prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, iż wszelkie niekorzystne dla strony skutki zostały wstrzymane ex tunc, od początku, a więc od dnia [...] sierpnia 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego dotyczącego nałożenia na skarżącego J. S. decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] kary pieniężnej w wysokości 6.000,- złotych. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie rozstrzygający skargę J. S. na decyzję SKO w [...] wydaną w sprawie cofnięcia zezwolenia – będzie miał zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł ponadto, iż rozstrzygnięcie w/w zagadnienia w sposób jednoznaczny określi, czy w chwili kontroli skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. W piśmie z dnia [...] września 2006 r. skarżący J. S., reprezentowany przez adwokata, poinformował Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...],[...] Zamiejscowego Wydziału Grodzkiego z siedzibą w B., sygn. akt [...] został uznany za winnego tego, że w okresie od dnia [...] sierpnia do dnia [...] października 2005 r. wykonywał usługi w zakresie krajowego transportu drogowego osób na trasie L.-B.-L. nie posiadając wymaganego zezwolenia, tj. o czyn z art. 601 kodeksu wykroczeń i za to został skazany na grzywnę w kwocie 1.000,- zł. W tej sytuacji skarżący uznał, iż został ukarany dwukrotnie za jeden czyn. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej nałożenie na J. S. kary pieniężnej w postępowaniu administracyjnym wobec uprawomocnienia się wyroku skazującego za to samo przewinienie - jest nieprawidłowe. Na marginesie skarżący nadmienił, iż kwestia podwójnego ukarania za jeden czyn jest obecnie przedmiotem rozważań Rzecznika Praw Obywatelskich, który wystąpił do Ministra Transportu podnosząc niezgodność kumulacji odpowiedzialności administracyjnej i odpowiedzialności za wykroczenie z zasadami konstytucyjnymi. Strona wskazała ponadto, iż uzasadnione wątpliwości budzi nie tylko kumulacja kar, ale również restrykcyjność i niewspółmierność kar, zwłaszcza w połączeniu z sankcjami za wykroczenie. W piśmie z dnia [...] października 2006 r. Wydział III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odpowiadając na zapytanie organu odwoławczego, poinformował Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż wyrokiem z dnia 8 maja 2006 r. Sąd ten oddalił skargę J. S. na decyzję SKO w [...]. Jednocześnie WSA w Lublinie wskazał, iż orzeczenie to nie jest prawomocne z uwagi na złożenie przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2006 r. skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] marca 2007 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] nakładającą na skarżącego J. S. karę pieniężną w wysokości 6.000,- złotych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] października 2005 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącego - stwierdził, iż – wbrew twierdzeniom strony – bezspornym jest, że w chwili kontroli skarżący wykonywał przewóz osób w ramach linii regularnej B.-L. bez posiadania stosownego zezwolenia na wykonywanie tej działalności transportowej z uwagi na jego cofnięcie decyzją Urzędu Marszałkowskiego w [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego powoływanie się przez stronę na fakt złożenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi wraz z wnioskiem o zawieszenie natychmiastowej wykonalności decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. – jest bezzasadne, ponieważ czynność ta nie wstrzymuje w żaden sposób skutków prawnych, jakie wywołała owa ostateczna decyzja, a więc strona została pozbawiona prawa do wykonywania przewozów regularnych na w/w trasie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 8 maja 2006 r. oddalił skargę J. S. na decyzję SKO w [...]. W dniu [...] kwietnia 2007 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu: - naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP – polegające na przyjęciu, że decyzja o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej nie narusza podstawowych praw konstytucyjnych (równości i proporcjonalności); - naruszenie art. 90 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 32 Konstytucji RP – polegające na uznaniu, że jest dopuszczalne automatyczne ukaranie strony karą pieniężną bez koniecznego wzywania do usunięcia nieprawidłowości oraz bez uwzględnienia charakteru i stopnia naruszenia, jak również zasad równego traktowania obywateli przez władze państwowe; - naruszenie art. 4 ust. 1 sporządzonego w dniu 22 listopada 1984 r. w Strasburgu Protokołu Nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., ratyfikowanej przez Prezydenta RP w dniu 4 listopada 2002 r. – polegające na dopuszczeniu możliwości podwójnego ukarania osoby fizycznej za jeden czyn, poprzez ukaranie skarżącego za prowadzenie przewozu osób bez wymaganego zezwolenia w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] października 2005 r. grzywną w postępowaniu karnym oraz za identyczny czyn z dnia [...] października 2005 r. karą pieniężną w postępowaniu administracyjnym. Ponadto skarżący zarzucił organowi mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez przyjęcie, iż w sposób jednoznaczny ustalono, że skarżący J. S. prowadził działalność polegającą na przewozie osób bez wymaganego zezwolenia podczas, gdy nie dokonano pełnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, pomijając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 marca 2006 r. wstrzymujące natychmiastową wykonalność decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. wydaną w przedmiocie cofnięcia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia. Jednocześnie strona skarżąca – działając na podstawie przepisu art. 124 § 1 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwróciła się o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie oraz jednoczesne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu następujących pytań prawnych: 1) Czy polski porządek konstytucyjny dopuszcza możliwość podwójnego ukarania osoby fizycznej za jeden czyn oraz kumulację odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.2.1 załącznika do w/w ustawy oraz odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 601 § 1 kodeksu wykroczeń? 2) Czy kara pieniężna w wysokości 6.000,- zł określona na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.2.1 załącznika do w/w ustawy jest zgodna z art. 32 Konstytucji RP, jak również, czy przedmiotowa kara pieniężna określona w sposób jednolity, bez gradacji i dostosowania sankcji do charakteru i stopnia naruszenia, a zatem w sposób dopuszczający nieuzasadnione różnicowanie równych albo równe traktowanie nierównych nie narusza porządku konstytucyjnego, tj. zasady równości oraz proporcjonalności? W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc w uzasadnieniu szczegółowe zarzuty dotyczące rozstrzygnięć organów obu instancji, w tym szeroko przedstawiając kwestię niekonstytucyjności zastosowanych przez organy inspekcji transportu drogowego rozwiązań prawnych zawartych w ustawie o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w pełni swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał jednocześnie, iż odpowiedzialność administracyjnoprawna wynikająca z ustawy o transporcie drogowym jest niezależna od innych reżimów odpowiedzialności i w przypadku stwierdzenia naruszenia kreuje po stronie organu obowiązek nałożenia kary. Obecny na rozprawie przed Sądem w dniu [...] czerwca 2007 r. pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, iż w aktach administracyjnych posiadanych przez organ nie ma postanowienia o podjęciu zawieszonego w dniu [...] kwietnia 2006 r. postępowania administracyjnego. Dodał ponadto, że nie potrafi wskazać, czy organ wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. S. zasługuje na uwzględnienie, niemniej z przyczyn innych, niż podniesione w skardze. Zdaniem Sądu przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepis art. 97 § 2 k.p.a. oraz art. 102 i 103 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W ocenie Sądu wydając w dniu [...] marca 2007 r. zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił faktu braku wydania stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie podjęcia zawieszonego wcześniej postępowania administracyjnego, prowadzonego w sprawie stwierdzonych w dniu [...] października 2005 r. uchybień skarżącego J. S. Należy zauważyć bowiem, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego dotyczącego nałożenia na skarżącego J. S. decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], kary pieniężnej w wysokości 6.000,- złotych. Zgodnie z przepisem art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. W doktrynie przyjmuje się, że jeżeli nastąpiło zawieszenie postępowania, nie może ono ani dalej się rozwijać, ani też skończyć, gdyż w tym czasie ustają jakiekolwiek czynności procesowe. Wstrzymanie dalszego biegu postępowania oznacza przede wszystkim zaniechanie podejmowania kolejnych (nowych) czynności procesowych (tak m.in. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005, s. 141 i cyt. tam literatura). Zgodnie z przepisem art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwom dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. W świetle tego przepisu przyjmuje się, że w trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu, zaś organ może podejmować wyłącznie czynności zmierzające do usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania oraz czynności faktyczne niezbędne dla ochrony wyliczonych wyżej wartości (tak m.in.: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 457). Przepis art. 97 § 2 k.p.a. stanowi, że gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Zdaniem Sądu ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania rodzi więc niewątpliwie obowiązek organu administracji publicznej jego podjęcia. Skoro Główny Inspektor Transportu Drogowego - zawieszając na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie administracyjne - uznał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie rozstrzygający skargę J. S. na decyzję SKO w [...] wydaną w sprawie cofnięcia zezwolenia, będzie miał zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, to w przypadku powzięcia informacji o wydaniu przedmiotowego orzeczenia, zobowiązany był do podjęcia postępowania w formie postanowienia, a następnie dopiero do wydania stosownej decyzji merytorycznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Należy zauważyć, iż w sferze skutków prawnych podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie skutków zawieszenia postępowania, a przede wszystkim uruchomiony zostaje wówczas bieg postępowania. Oznacza to, że organ administracji nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji merytorycznej, kończącej postępowanie administracyjne w danej sprawie, jeżeli wpierw nie podejmie - w drodze postanowienia - zawieszonego wcześniej postępowania. W tej sytuacji uznać należy, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego nie mógł wydać zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], albowiem nie wydał wcześniej postanowienia o podjęciu zawieszonego w dniu [...] kwietnia 2006 r. postępowania administracyjnego dotyczącego nałożenia na skarżącego J. S. decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] kary pieniężnej w wysokości 6.000,- złotych. W konsekwencji Sąd uznał, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając w warunkach wskazanych powyżej decyzję z dnia [...] marca 2007 r., dopuścił się istotnej obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 97 § 2 k.p.a. oraz art. 102 i 103 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.