II SA/Rz 1092/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. I. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie planu rozwoju lokalnego Gminy -skargę oddala- Uchwałą z dnia [...] lipca 2004 roku nr [...] Rada Gminy przyjęła Plan Rozwoju Lokalnego Gminy w brzmieniu ,jak załącznik nr 1 do uchwały. Wykonanie uchwały zlecono Wójtowi Gminy . W protokole z posiedzenia Rady odnotowano, że potrzeba opracowania Planu Rozwoju Lokalnego wynika ze zmiany sposobów pozyskiwania środków z funduszy akcesyjnych , w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Uchwała została przyjęta jednomyślnie. Wezwaniem z dnia 16 sierpnia 2004 W. I. wezwał Radę Gminy oraz Wójta Gminy do usunięcia naruszeń jego interesu prawnego przez wymienioną uchwałę . W odpowiedzi na wezwanie Wójt , w piśmie datowanym na dzień 26 sierpnia 2004 r. poinformował wzywającego W. I. , że obowiązek opracowania Planu Rozwoju Gminy wynika ze Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego. W dniu 9 września 2004 roku W. I. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na powyższą uchwałę zarzucając, że narusza ona jego interes prawny .Naruszenie to polega na uchwaleniu planu bez konsultacji z mieszkańcami Gminy D. , na braku informacji o podjęciu prac nad planem oraz na pozbawieniu mieszkańców, w tym skarżącego , wpływu na ustalenia faktyczne będące podstawą opracowania planu. Skarżący zarzucił, że jako właściciel największego zakładu produkcyjnego w gminie powinien być aktywnym uczestnikiem prowadzonego procesu opracowania planu rozwoju lokalnego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie wskazując ,że uchwalenie zaskarżonego planu związane jest z realizacją zadań finansowanych z funduszy strukturalnych UE. Działania Gminy mają na celu realizację projektów o zasięgu lokalnym, które docelowo wpłyną na podniesienie jakości życia całej społeczności. Służą realizacji najistotniejszych celów gminy, a Plan Rozwoju Lokalnego stanowi podstawę do ubiegania się o pomoc w ramach funduszy strukturalnych i składany jest do wniosku o dofinansowanie w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego / zwanego dalej ZPORR/. Rada wskazała ,że w trakcie procedury zmierzającej do uchwalenia planu przeprowadzono konsultacje społeczne / w dniu 16 lipca 2004 roku / , w których brali udział przedstawiciele wsi wchodzących w skład gminy - sołtysi oraz radni / lista osób uczestniczących w spotkaniu dołączona jest do protokołu ze spotkania/. Odbyło się też posiedzenie Komisji Rozwoju i Promocji Gminy, na którym zainteresowani mogli wypowiedzieć się odnośnie projektu planu rozwoju regionalnego. W dalszych pracach nad projektem uwzględniono zgłoszenia i sugestie, a następnie dokument przedstawiony został na posiedzeniu Rady Gminy i przyjęty zaskarżoną uchwałą. Organ dodał, że załączniki do ZPORR nie określają dokładnie rodzaju konsultacji społecznych ,które mają mieć miejsce w czasie tworzenia Planu, a wskazują na zaangażowanie organizacji społecznych, czy też liderów, stąd też konsultacje z sołtysami i radnymi stanowią wyczerpanie dyspozycji ZPORR. Skarżący nie pojawił się na spotkaniach, które były organizowane w związku z prowadzeniem prac planistycznych , mimo, że informacja o ich terminie i przedmiocie była ogłoszona w sposób zwyczajowo przyjęty w Gminie. Twierdzenia zatem odnoszące się do pominięcia skarżącego w toku czynności są bezpodstawne. Organ wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że Plan Rozwoju Lokalnego Gminy w żaden sposób nie ogranicza działalności przedsiębiorstwa "G.". Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2004 roku II S.A./Rz 804/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę stojąc na stanowisku , że skarga jest niedopuszczalna z powodu złożenia jej przed upływem 30 dniowego terminu do jej wniesienia. W dacie złożenia skargi nie było jeszcze odpowiedzi Rady na wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2005 roku II OSK 259/05 ,Naczelny Sąd Administracyjny , po rozpoznaniu skargi kasacyjnej złożonej przez W. I. , uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że usprawiedliwione podstawy ma zarzut naruszenia art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U.z 2001nr 142 poz. 1591 ze zm.) ,stosownie do którego skargę do sądu administracyjnego na uchwałę gminy można wnieść po bezskutecznym wezwaniu rady gminy do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa . Sąd podzielił zarzut skarżącego, że brak jest podstaw do tego, by bezskuteczność wezwania rady gminy do usunięcia naruszenia prawa interpretować zwężająco i w konsekwencji przyjmować , że w sytuacji jednoczesnego wezwania (jednym pismem) rady gminy i jej organu wykonawczego , odpowiedź udzielona przez organ wykonawczy , nie mogła być przez stronę uznana , iż w konkretnej sytuacji Wójt Gminy działał również za radę gminy. Jeżeli tak, to strona skarżąca miała podstawy do uznania, że w tej konkretnej sprawie, w której za opracowanie przedmiotowego projektu odpowiedzialny był także Wójt, doręczone gminie (urzędowi gminy) wezwanie było skuteczne, rodząc skutki prawne, o których mowa w art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. Po ponownym rozpatrzeniu skargi W. I. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 8 czerwca 2006 roku sygn. II S.A./Rz 87/06 odrzucił skargę. Sąd stwierdził , że uprawnienie do zaskarżenia uchwały przysługuje osobie, której interes prawny został naruszony. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia musi być norma prawa materialnego kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. W. I. jest przedsiębiorcą na terenie Gminy D. objętej Planem Rozwoju Lokalnego i nie budzi wątpliwości, że plany rozwoju gminy nie są mu obojętne. Jednak warunkiem wniesienia skargi na uchwałę samorządu jest naruszenie interesu prawnego. Trudno dopatrywać się uchwaleniem zaskarżonej uchwały naruszenia jakiejkolwiek normy prawa materialnego, bowiem plany mają jedynie charakter intencyjny. Z tych względów Sąd skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia W. I. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, polegające na pominięciu przez Sąd faktu, że przepisy Rozporządzenia Rady /WE/1260/1999 z 21.06.1999 i ustawy z 20 kwietnia 2004 o Narodowym Planie Rozwoju , stanowiące podstawę prawną przyjęcia uchwały , stanowią jednocześnie podstawę prawną do ubiegania się przez skarżącego o dofinansowanie ze środków Sektorowego Programu Operacyjnego i wywierają wpływ na sytuację prawną skarżącego ubiegającego się o przyznanie tych środków . Podniesiono też zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 26 ust.1 w zw. z przepisami art. 24 ust 1 pkt.2, art. 28, art. 8 i art. 11 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju i art.1 rozporządzenia Rady (WE) 1260/1999 ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych . Skarżący zarzucił też naruszenie przepisu 5a , w zw. z art. 1 ust.1 i art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie terytorialnym, polegający na tym, że mimo obowiązku konsultacji z mieszkańcami , Gmina takich działań nie podjęła. Skarga kasacyjna została także oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, a to naruszenie art. 134 § 1 oraz 141 §4 w zw. z 145§ 1 pkt.1 P.p.s.a poprzez nie rozstrzygnięcie wszystkich zarzutów skarżącego , a w szczególności : 1/ zarzutu polegającego na uchwaleniu Planu bez konsultacji z mieszkańcami Gminy 2 / braku jakiegokolwiek poinformowania mieszkańców Gminy o pracach nad tym Planem, które to prawo gwarantuje art. 1 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym 3/ naruszenia interesu prawnego skarżącego przez uniemożliwienie mu realizacji prawa polegającego na możliwości wpływania na treść opracowania. Nadto zarzucił naruszenie przepisu art. 58 §1 ust.6 P.p.s. przez odrzucenie skargi, mimo, że W. I. posiada w sprawie interes prawny . Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2006 roku II OSK 1673/06 , po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej W. I. , uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd stanął na stanowisku, że zasadne są niektóre zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. W szczególności ,skarga kasacyjna trafnie zarzuca naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. statuującego wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku i znajdującego także odpowiednie zastosowanie do postanowień ,na mocy art. 166 powołanej ustawy. Sąd zbyt lakonicznie odniósł się do sytuacji skarżącego i nie zbadał dokładnie interesu prawnego skarżącego. Sąd uznał również za zasadny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt.6 p.p.s.a , bowiem brak było podstaw do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Przepis art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym daje legitymację do zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tą uchwałą. O istnieniu interesu prawnego stanowią przepisy prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Stwierdzenie, iż skarżący nie posiada interesu prawnego, a co za tym idzie, że uchwała będąca przedmiotem skargi nie narusza prawem chronionego interesu lub uprawnienia skarżącego prowadzi do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia. Jeżeli tak, to i z tego powodu zaskarżone rozstrzygnięcie jest wadliwe. W dniu 12 stycznia 2007 roku pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i przedstawił dodatkowe argumenty. 1/ wobec kwestionowania przez Radę Gminy interesu prawnego skarżącego , wskazał na istotne w sprawie, jego zdaniem przepisy prawa: - Rozporządzenie Rady / WE/ nr 1260/1999 z 21 czerwca 1999 r. oraz ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju / zwłaszcza przepisy art. 11 i 8 / ,które nie tylko stanowią podstawę prawną podjęcia przez Radę Gminy uchwały w przedmiocie Planu Rozwoju Lokalnego Gminy, ale też dają skarżącemu prawo ubiegania się o dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw" W myśl art. 26 ust.1 ustawy , W. I. jako przedsiębiorca może ubiegać się o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych , z których finansowana jest realizacja Narodowego Planu Rozwoju. Wspólne podstawy ubiegania się o dofinansowanie ze środków unijnych wyznaczają konieczność używania identycznego opisu istniejącej na danym terenie sytuacji, - przepis art. 1 rozporządzenia Rady /WE/ nr 1260/1999 ustanawia nie tylko przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych , ale przede wszystkim - stanowi, że adresatem norm jest, obok państwa członkowskiego, osoba fizyczna mogąca uzyskać pomoc z publicznych środków wspólnotowych zgromadzonych w ramach funduszy strukturalnych. Oznacza to, że pomimo swego abstrakcyjnego charakteru ,przepisy rozporządzenia mogą znaleźć zastosowanie w nieokreślonej liczbie przypadków, w tym także w przypadku ubiegania się skarżącego o dofinansowanie ze wspólnotowych środków. Jeżeli przepisy rozporządzenia mają na celu dofinansowywanie "wszelkich środków wspierających zasoby ludzkie" , to dotyczą także skarżącego , będącego pracodawcą ponad 200 osób. Pełnomocnik skarżącego wywodzi, że w tej sytuacji podjęta przez Radę Gminy uchwała w przedmiocie Planu Rozwoju Lokalnego Gminy wywiera bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art.1 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych 9Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego , samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Z art. 3 ust.1 ustawy z 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zwanej dalej P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej ; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej ( art. 3 § 2pkt.5 i 6 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 §2 pkt.5 i 6 P.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W rozpoznawanej sprawie W. I. zaskarżył uchwałę Rady Gminy z [...] lipca 2004 roku w sprawie uchwalenia Planu Rozwoju Gminy w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 poz. 1591z 2001 r. ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem , podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej , może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z normatywnego brzmienia zacytowanego przepisu wynika, że wniesienie skargi jest możliwe , gdy spełnione są dwie przesłanki. Po pierwsze - przedmiotem zaskarżenia jest uchwała organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej . W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że przesłanka została spełniona, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy nr [...] z [...] lipca 2004 w sprawie uchwalenia Planu Rozwoju Gminy. Po drugie - skarżącym może być każdy, kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, że konkretnym przypadku , pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą istnieje związek polegający na tym, że uchwała ta narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, jako indywidualnego podmiotu lub jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Naruszenie interesu skarżącego , o którym mowa w art., 101 ustawy o samorządzie gminnym musi być bezpośrednie i skarżący nie może zarzucać uchwale ,hipotetycznego , a więc nierzeczywistego naruszenia swojego indywidualnego , konkretnie rozumianego interesu. Orzecznictwo NSA jest zgodne, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ustawy musi występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Musi to być interes o charakterze osobistym , czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. (vide: wyrok NSA z 28.05.2004 OSK 1733/04 , S.A./Wr 952/90 ONSA 1990/4 poz. 4 ). Podstawą prawną zaskarżonej uchwały jest art. 18 ust.2 pkt.6 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący zarzucił, że naruszenie zaskarżoną uchwałą jego interesu prawnego polega na uchwaleniu Plany Rozwoju Lokalnego Gminy bez konsultacji z mieszkańcami Gminy, które to prawo, jego zdaniem ,gwarantuje przepis art. 1 ust.1 w zw .z art. 5 a ustawy samorządowej. Powołane przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały stanowią , że mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową / art.1 ust.1/. Przez gminę należy rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium / art. 1 ust.2/. W wypadkach przewidzianych ustawą oraz w innych sprawach ważnych dla gminy mogą być przeprowadzane na jej terytorium konsultacje z mieszkańcami gminy/art. 5a ust.1/. Zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami gminy określa uchwała rady gminy./ art. 5a ust.2/. Z żadnego z tych przepisów nie wynika obowiązek przeprowadzania konsultacji społecznych . Potrzeba konsultacji musi wynikać z konkretnego przepisu ustawy, a w innych sprawach - z uchwały rady gminy. Sąd nie podziela zatem zarzutu skarżącego, że konsultacje z mieszkańcami Gminy były obowiązkowe przy przygotowywaniu projektu Planu Rozwoju Lokalnego Gminy. Nawiasem należy wskazać, że mimo braku takiego obowiązku, uchwalenie przedmiotowego planu poprzedziły konsultacje społeczne w dniu 16 lipca 2004 roku , w których brali udział przedstawiciele wsi wchodzących w skład gminy, a nadto- odbyło się posiedzenie Komisji Rozwoju i Promocji Gminy. Okoliczność ta podniesiona przez pełnomocnika Rady Gminy w odpowiedzi na skargę , poparta listą obecności osób biorących udział w w/w spotkaniach ,nie była kwestionowana przez skarżącego. Kolejne zarzuty dotyczą naruszenia zaskarżoną uchwałą przepisów art. 1,8 i 11 rozporządzenia Rady (WE) 1260/1999 z 21 czerwca 1999 roku , ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych . Artykuł 1 rozporządzenia jest przepisem ogólnym określającym fundusze strukturalne i instrumenty finansowe przyczyniające się do osiągnięcia celów wymienionych w pkt. 1 - 3. Tymi celami są : -wspieranie rozwoju i dostosowania strukturalnego regionów opóżnionych w rozwoju / Cel 1 / -wspieranie gospodarczej i społecznej konwersji obszarów stojących w obliczu problemów strukturalnych / Cel 2/ -wspieranie dostosowania i modernizacji polityk i systemów kształcenia, szkolenia i zatrudnienia/Cel 3/. W ramach tego celu dostarczana pomoc finansowa w regionach nieobjętych Celem 1 stanowi strategiczny układ odniesienia dla wszelkich środków wspierających zasoby ludzkie na terytorium kraju , z zastrzeżeniem dla szczególnych cech każdego regionu. Przepis ten stanowi też, że przy realizacji wymienionych celów Wspólnota przyczynia się do harmonijnego i zrównoważonego rozwoju działalności gospodarczej , rozwoju zatrudnienia i zasobów ludzkich , ochrony i poprawy stanu środowiska oraz zniesienia nierówności i wspierania równości kobiet i mężczyzn. Art. 8 określa zasady współdziałania członków Wspólnoty , zwanych "partnerami" . Partnerstwo obejmuje przygotowanie, finansowanie, monitorowanie i ocenę pomocy. Państwa współpracują z Komisją ,by środki finansowe były wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami. Przepis art. 9 rozporządzenia zawiera definicje i pod lit. b wyjaśnia pojęcie planu rozwoju - które oznacza przygotowaną przez Państwo Członkowskie analizę sytuacji w świetle celów określonych w art. 1 , jak również potrzeb priorytetowych służących osiągnięciu tych celów, wraz ze strategią, planowanymi działaniami priorytetowymi, ich szczególnymi celami i odpowiadającymi im zasobami finansowymi. Art. 11 wprowadza zasadę, że środki unijne nie mogą zastępować publicznych lub innych wydatków strukturalnych Państwa Członkowskiego. Procedury uruchomienia i obiegu finansów określa art. 18, który stanowi, że pomoc objęta Wspólnotowymi Ramami Wsparcia jest co do zasady dostarczana w formie zintegrowanego programu operacyjnego przez region, a każdy program operacyjny zawiera priorytety programu , ich spójność z odpowiednimi ramami wsparcia oraz skrócony opis działań, za pomocą których mają być wdrażane priorytety. W celu realizacji powyższych założeń programowych i określenia zasad współdziałania z instytucjami Unii, wydana została ustawa z 20 kwietnia 2004 o Narodowym Planie Rozwoju. W art. 3 definiuje ona pojęcie Narodowego Plan Rozwoju, który jest dokumentem określającym cele rozwoju społeczno gospodarczego kraju, w tym wspierane cele rozwoju regionalnego oraz sposoby ich osiągania w okresie określonym w Planie. W związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej / 1 maj 2004 /, na podstawie art. 17 ust .5 wymienionej ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 1 lipca 2004 w sprawie przyjęcia Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004 - 2006. Program ten jest jednym siedmiu programów operacyjnych mających służyć do realizacji Narodowego Planu Rozwoju i określa priorytety, kierunki i wysokość środków przeznaczonych na realizację polityki regionalnej państwa uruchamianych z udziałem funduszy strukturalnych w pierwszym okresie członkostwa Polski w Unii Europejskiej. We wstępie do Programu stwierdzono, że dokument został przygotowany zgodnie z wytycznymi zawartymi w w/w art. 18 rozporządzenia nr 1260/1999/WE. Proponowane w ramach programu kierunki interwencji i działania wynikają z kierunków wstępnej oceny efektywności o charakterze regionalnym, a cele i działania obejmują terytorium całego kraju. Wielkość środków finansowych przeznaczona na ich realizację jest zróżnicowana i zależy od sytuacji i struktury społeczno - gospodarczej województw i wysokości posiadanych środków. Plan Rozwoju Lokalnego Gminy stanowiący przedmiot zaskarżonej uchwały jest elementem Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego , a z chwilą przystąpienia do Unii zmieniły się zasady pozyskiwania środków z funduszy akcesyjnych. Spowodowało to konieczność opracowania dokumentu strategicznego, którego założenia są ogólne i orientacyjne. Plany rozwoju mają charakter intencyjny i nie są dla gminy obowiązujące. W ocenie Sądu ten ogólny i ramowy charakter Planu Rozwoju Regionalnego sprawia, że jego przepisów nie można uznać jako odnoszących się wprost do sytuacji skarżącego. Dlatego Sąd nie podziela zarzutu naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów i stoi na stanowisku, że zaskarżona uchwała Rady Gminy nie narusza prawem chronionego interesu prawnego skarżącego. Sąd nie podziela też zarzutu naruszenia art. 61 ustawy o samorządzie terytorialnym. Przepis ten dotyczy gospodarki finansowej w gminie, zobowiązując Wójta do ogłaszania uchwały budżetowej i sprawozdania z jej wykonania ust 2/, a także informowania mieszkańców gminy o założeniach projektu budżetu, kierunkach polityki społecznej i gospodarczych oraz wykorzystywaniu środków budżetowych /ust.3/.W ocenie Sądu, przepisy te nie mają bezpośredniego związku z ramowym, ogólnym, hipotetycznym i intencyjnym planem rozwoju regionalnego, z którego nie wynikają żadne prawa lub obowiązki. Wskazując na powyższe, Sąd uznał , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego ją oddalił w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.