II OSK 259/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./, Sędziowie NSA Janina Kosowska, Małgorzata Stahl, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. I. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Rz 804/04 w sprawie ze skargi W. I. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchwalenia planu rozwoju lokalnego Gminy Dydnia postanawia 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie 2. zasądzić od Rady Gminy [...] na rzecz W. I. kwotę 330 (słownie: trzysta trzydzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2004 r. (sygn. akt II SA/Rz 804/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę W. I. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] w przedmiocie uchwalenia planu rozwoju lokalnego Gminy [...] uznając, iż skarga jest przedwczesna, jako że skarżący nie uzyskał stanowiska Rady Gminy w sprawie, a jedynie stanowisko Wójta Gminy. Pismem z dnia 16 sierpnia 2004 r. W. I. wezwał Radę Gminy [...] oraz Wójta Gminy [...] do usunięcia naruszeń jego interesu prawnego przez ww. uchwałę Rady Gminy [...]. W odpowiedzi na wezwanie Wójt Gminy [...] pismem z dnia 26 sierpnia 2004 r. poinformował W. I., że obowiązek opracowania Planu Rozwoju Gminy [...] wynika ze Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego. W dniu 9 września 2004 r. W. Irzyk złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...], stwierdzając, że uchwała w przedmiocie uchwalenia Planu Rozwoju Lokalnego Gminy [...] narusza jego interes prawny, przy czym naruszenie tego interesu polega na uchwaleniu planu bez konsultacji z mieszkańcami Gminy [...], braku informacji o podjęciu prac nad takim planem oraz pozbawieniu mieszkańców, w tym skarżącego, wpływu na ustalenia faktyczne będące podstawą opracowania planu. W szczególności za naruszenie interesu prawnego skarżący uznał to, że nie brał udziału w procedurze uchwalania planu, a jako właściciel największego zakładu w Gminie powinien być aktywnym uczestnikiem prowadzonego przez Gminę procesu zwieńczonego przyjęciem planu rozwoju lokalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, odrzucając skargę W.I. stanął na stanowisku, że skarga jest niedopuszczalna ze względu na to, iż została złożona zanim rozpoczął bieg 30-dniowy termin do jej wniesienia, a to w związku z tym, iż w dacie złożenia skargi nie było jeszcze stanowiska Rady Gminy [...] w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł adw. M. K., pełnomocnik W. I. Skarżący zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 101 w związku z art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 8 Kpa poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy liczy się od bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa tego właśnie organu gminy, a nie jej organu wykonawczego oraz naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z niepouczeniem skarżącego o 30-dniowym terminie wniesienia skargi liczonym od upływu dwumiesięcznego terminu na udzielenie odpowiedzi przez Radę Gminy [...]. Nadto strona skarżąca zarzuciła sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 166 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. tego, że Wójt Gminy [...], biorąc udział w opracowaniu zaskarżonej uchwały i zobowiązany do jej wykonania nie był właściwy w sprawie wezwania Rady do usunięcia zarzucanego jej naruszenia prawa. W konkluzji skargi kasacyjnej strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty mają usprawiedliwione podstawy. Usprawiedliwionych podstaw nie mają zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi zawarte w art. 141 § 4 ww. ustawy, zawierając – tak jak stanowi przywołany przepis – zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. To zaś oznacza, że sąd prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie ww. przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zamierzonych skutków nie może też odnieść zarzut naruszenia przepisów Kpa (art. 8) w sytuacji gdy sąd przepisów tych nie stosował. Wreszcie usprawiedliwionych podstaw nie ma zarzut naruszenia art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jako przepis upoważniający wójta gminy do kierowania bieżącymi pracami gminy oraz reprezentowania jej na zewnątrz nie obejmuje uprawnień do działania za radę gminy w sprawach ustawowo pozostających w jej kompetencji. Usprawiedliwione podstawy ma natomiast zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stosownie do którego skargę do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy można wnieść po bezskutecznym wezwaniu rady gminy do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Ma rację strona skarżąca, iż brak jest podstaw do tego aby ową bezskuteczność wezwania rady gminy do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa interpretować zawężająco i w konsekwencji przyjmować, że w sytuacji jednoczesnego wezwania (jednym pismem) rady gminy i jej organu wykonawczego, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, odpowiedź udzielona przez organ wykonawczy (pismo Wójta Gminy [...] z dnia 26 sierpnia 2004 r.), nie mogła być przez stronę uznana, iż w tej konkretnej sytuacji Wójt Gminy działał również za radę gminy. Jeżeli tak to strona skarżąca, miała podstawy do uznania, iż w tej konkretnej sprawie, w której za opracowanie przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiedzialny był także Wójt Gminy, doręczone gminie (urzędowi gminy) wezwanie było skuteczne, rodząc skutki prawne, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Mając to na uwadze, a także fakt, iż w konsekwencji sąd pierwszej instancji naruszył art. 58 § 1 pkt c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 185 § 2 ww. ustawy.