II SA/Ol 610/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi I. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 9 stycznia 2007r., znak: "[...]" Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156 poz. 1641 ze zm.), zawiesił I. C. w pełnieniu obowiązków służbowych w Izbie Celnej z dniem 19 grudnia 2006r. na okres trzech miesięcy tj. do dnia 19 marca 2007r. oraz zwolnił w/w od pełnienia innych obowiązków służbowych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 19 grudnia 2006r. do Izby Celnej wpłynęło zawiadomienie z Prokuratury Okręgowej o przedstawieniu I. C. w dniu 14 grudnia 2006r. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 12 kk. Ponieważ stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, wszczęcie przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego, stanowi obligatoryjną przesłankę zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, w związku z tym organ orzekł jak w sentencji. Decyzją z dnia 13 marca 2007r. Dyrektor Izby Celnej, na skutek złożonego przez I. C. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy, podtrzymując wyrażone w nim stanowisko. Organ uznał za nietrafny, podniesiony przez wnioskodawcę, zarzut wydania decyzji z mocą wsteczną z naruszeniem art. 110 kpa. Wskazał, iż decyzja o zawieszeniu I. C. w pełnieniu obowiązków służbowych wydana została niezwłocznie, po otrzymaniu zawiadomienia z Prokuratury Okręgowej "[...]" w dniu 19 grudnia 2006r. Stwierdził, iż z treści art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej nie wynika z jakim dniem następuje zawieszenie. Zdaniem organu, uzasadniona jest więc teza, że następuje to z chwilą uzyskania informacji o zaistnieniu przesłanki obligującej do zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Podkreślił, że kwestia zawieszenia w pełnieniu obowiązków nie została pozostawiona swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Przebywanie funkcjonariusza celnego w tym czasie na zwolnieniu lekarskim nie ma znaczenia, gdyż ustawodawca od instytucji " zawieszenia" nie przewidział żadnych wyjątków. Zaznaczył, też iż nie ma żadnego znaczenia w sprawie, iż decyzja została wydana i doręczona skarżącemu w czasie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, gdyż w postępowaniu administracyjnym nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu pracy. Organ nie podzielił również podniesionego przez wnioskodawcę zarzutu naruszenia art. 42 w zw. z art. 41 k.p. Wskazał, iż stosunki służbowe funkcjonariuszy celnych nie są stosunkami pracy w rozumieniu art. 2 k.p. i nie mają do nich zastosowania przepisy tego kodeksu na mocy ogólnej klauzuli zawartej w art. 5 k.p. Przepisy te zdaniem organu, mogą mieć zastosowanie jedynie w takim zakresie w jakim zostały wymienione w przepisie szczególnym. Wskazał, iż nieuzasadniony jest także zarzut , iż doszło do kolizji dwóch tytułów uprawniających do wynagrodzenia, a mianowicie z tytułu zwolnienia lekarskiego i z tytułu zawieszenia. Podkreślił, iż z art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, wynika bezwzględny obowiązek zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Funkcjonariusz celny zawieszony w pełnieniu tych obowiązków, na podstawie art. 60 ust. 1 tej ustawy otrzymuje 50 % uposażenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie I. C., reprezentowany przez adwokata K. K., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez obrazę: art. 110 kpa, polegającą na podjęciu rozstrzygnięcia zawartego w przedmiotowej decyzji z mocą wsteczną oraz art. 41 w zw. z art. 42 k.p., wobec podjęcia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy; - prawa procesowego poprzez obrazę art. 24 § 1 pkt 5 kpa, polegającą na wydaniu zaskarżonej decyzji przez osobę, która brała udział w wydaniu orzeczenia w I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż skarżący mając świadomość, iż pracodawca dysponując przesłanką wymienioną w art. 23 ustawy o Służbie Celnej, zobligowany jest do podjęcia decyzji określonej treści, nie kwestionował "chwili jej podjęcia", lecz tylko "chwilę jej obowiązywania". Wskazał, iż art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej określa tylko sytuację, w której organ zobligowany jest do zawieszenia funkcjonariusza w wykonaniu obowiązków służbowych, nie określa natomiast terminu, od którego należy taką decyzję podjąć. Terminu tego nie określają też pozostałe przepisy regulujące instytucję zawieszenia funkcjonariusza celnego w wykonywaniu obowiązków służbowych. Z tych też względów, zdaniem pełnomocnika, do decyzji w tym przedmiocie należy zastosować przepisy dotyczące doręczenia decyzji i jej obowiązywania zawarte w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Z nimi związane są bowiem skutki prawne materialne i procesowe, zarówno dla organu, jak i dla strony. Podniósł, iż doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Akt woli organu staje się decyzją w rozumieniu prawa dopiero w chwili doręczenia lub ogłoszenia stronie i z tą też chwilą wywołuje skutki prawne. Podał, iż zgodnie z art. 110 kpa organ administracji państwowej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia, czyli od chwili, gdy akt woli organu dochodzi do wiadomości strony w sposób uregulowany przez przepisy kpa. Zaznaczył, że w niniejszej sprawie związanie organu treścią zaskarżonej decyzji nie tylko, że nie nastąpiło z dniem jej doręczenia (co miało miejsce 15.01.2007 r.), nie nastąpiło też z chwilą jej wydania (tj. z dniem 09.01.2007 r.), ale znacznie wcześniej, bo z dniem 19 grudnia 2006 r. - z tym dniem bowiem przysługujące skarżącemu wynagrodzenie zostało obniżone zgodnie z art. 60 ustawy o Służbie Celnej o 50%, czyli z dniem kiedy decyzja o zawieszeniu nie została jeszcze podjęta przez pracodawcę, a więc bez podstawy prawnej. Adwokat podniósł, iż podjęcie decyzji z mocą wsteczną jest naruszeniem art. 110 kpa i tym samym winno skutkować jej uchyleniem. Na potwierdzenie swojego stanowiska zacytował fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2000r. sygn. akt II SA 1554/00. Pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu o braku możliwości stosowania przepisów kodeksu pracy. Pogląd taki nie znajduje, jego zdaniem, potwierdzenia w przepisach ustawy o Służbie Celnej. Podniósł, iż akt ten nie zawiera regulacji dotyczących sposobu rozwiązywania umowy o pracę, nie ma też odesłania do właściwych przepisów kodeksu pracy, są tylko wymienione sytuacje faktyczne. W ocenie adwokata oznacza to, iż na mocy art. 5 k.p. do problematyki rozwiązania stosunku pracy należy zastosować przepisy zamieszczone w kodeksie pracy, które w sposób wyczerpujący regulują tę materię. Zauważył, iż zgodnie z art. 41 k.p. pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia; zgodnie zaś z art. 42 k.p. przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia wynikającego z umowy warunków pracy i płacy. Zdaniem pełnomocnika ochrona przewidziana w tym przepisie polega na zakazie złożenia przez pracodawcę oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę w okresach wskazanych w tym przepisie, co oznacza że zaskarżenie przez pracownika, dokonanego w tych warunkach wypowiedzenia umowy o pracę ( z naruszeniem art. 41 k.p.) powoduje ten skutek, że organy powinny uznać je za niezgodne z przepisami prawa pracy. Podał, iż podjęcie przez Dyrektora przedmiotowej decyzji nastąpiło w okresie, kiedy skarżący znajdował się na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, trwającym od 22 września 2006 r. Stwierdził, iż w świetle orzecznictwa "w czasie zwolnienia lekarskiego pracownik jest czasowo zwolniony z obowiązku świadczenia pracy i wykonywania innych czynności mających związek z pracą". Wywiódł, iż brak obowiązku świadczenia pracy w okresie zawieszenia, nie jest równoznaczny z zerwaniem więzów łączących pracownika z pracodawcą i ustaniem wszelkich obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Jeżeli pracodawca zatrudnia pracownika w okresie zwolnienia lekarskiego, jest on zobowiązany do wypłacenia mu wynagrodzenia i w konsekwencji za okres niezdolności do pracy, w których pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia - zasiłek chorobowy nie przysługuje. Podstawą przyznania zasiłku chorobowego jest bowiem stwierdzenie przez lekarza czasowej niezdolności do pracy. Orzeczenie takie świadczy, że chory nie może wykonywać żadnej pracy. Wykonywanie pracy może być przesłanką utraty prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia. Zdaniem pełnomocnika, w sytuacji będącej udziałem skarżącego doszło więc do kolizji dwóch tytułów usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a tym samym dwóch tytułów uprawniających do otrzymania wynagrodzenia - z jednej strony zwolnienie lekarskie uprawniające do otrzymania zasiłku chorobowego, z drugiej zaś decyzja o zawieszeniu uprawniająca do 50 % dotychczasowego wynagrodzenia. Uzasadniając natomiast zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa, pełnomocnik skarżącego przytoczył w tym zakresie treść uzasadnień orzeczeń sądowych. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej radca prawny R. K., wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż bezsporne jest, że przeciwko skarżącemu wszczęte zostało postępowanie karne w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego. Okoliczność ta obligowała organ do podjęcia decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Informację o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa organ uzyskał w dniu 19 grudnia 2006r. Dlatego też, mając na uwadze treść przepisu art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej -,uznał, iż z tym dniem powinno nastąpić zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Wprawdzie z treści pisma Prokuratury Okręgowej wynika, że zarzut przedstawiony został skarżącemu w dniach 13 i 14 grudnia 2006r., ale jak zaznaczono informację o powyższym organ uzyskał w dniu 19 grudnia. Pełnomocnik podkreślił, iż zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych ma charakter obligatoryjny. Stwierdził, iż uzasadnione jest tym samym stanowisko, że zawieszenie następuje najpóźniej z chwilą podjęcia wiadomości o zaistnieniu przesłanki uzasadniającej podjęcie decyzji w przedmiocie zawieszenia. Pełnomocnik strony przeciwnej podtrzymał argumentację, iż nie jest trafny zarzut naruszenia przez organ przepisów kodeksu pracy. Podkreślił, iż stosunek prawny łączący funkcjonariusza celnego z zatrudniającą go jednostką Służby Celnej ma charakter administracyjno-prawny. Konsekwencją tego jest to, iż zmiana treści tego stosunku podlega kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne, w trybie przewidzianym dla postępowania administracyjnego. Stwierdził także, iż chybiony jest zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Zauważył, iż wskazany przepis dotyczy wyłączenia pracownika. W związku z tym nie podlega wyłączeniu w trybie tego przepisu organ administracji. Podał, iż uprawnienia Dyrektora Izby Celnej jako kierownika urzędu do ponownego rozpatrzenia sprawy, wynikają z art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Cywilnej. Jest to właściwość wyłączna organu administracji kierującego urzędem. Organ ten jako właściwy w sprawie nie podlegał zatem wyłączeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym - funkcjonariusza celnego zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego. Z przepisu tego wynika, iż zawieszenie funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych nie następuje z mocy prawa, ale na skutek wydanej w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Organ ocenia i rozstrzyga, że zachodzi ustawowa przesłanka do zawieszenia. Decyzja ta kreuje nową sytuację prawną jej adresata. Strona skarżąca słusznie podnosi, iż zaskarżona decyzja nie mogła wywrzeć skutków z mocą wsteczną. Zasadnym jest więc wskazać, iż w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż decyzja administracyjna jest władczym i jednostronnym rozstrzygnięciem organu administracyjnego o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnej sprawy, podjętym przez ten organ w sferze stosunków zewnętrznych oraz wydanym w trybie i formie uregulowanej prawem procesowym (por. wyrok NSA z 22.09.1983r., sygn. akt SA/Wr 367/83, ONSA 1983, z.2, poz. 75, s. 183). Zatem decyzja administracyjna jest jednostronnym aktem stosowania prawa, wydanym w postępowaniu uregulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 109 § 1 kpa decyzję doręcza się stronie na piśmie. Natomiast w myśl art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja wywołuje zatem skutki prawne z niej wynikające, nie z chwilą jej sporządzenia, podpisania, czy opatrzenia datą, ale dopiero z chwilą doręczenia. Dopóki nie zostanie doręczona, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków materialno-prawnych i procesowych. Zauważyć można też, iż w uchwale siedmiu sędziów z 4 grudnia 2000r. sygn. akt. FPS 10/00 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, iż pojęcie wydania decyzji obejmuje doręczenie decyzji stronie, gdyż jako akt zewnętrzny musi ona być zakomunikowana stronie. Wydanie decyzji powinno być więc rozumiane jako skuteczne doręczenie decyzji stronie. Bowiem dopiero doręczenie decyzji stronie stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, iż nie ma żadnych normatywnych podstaw stanowisko organu, iż zawieszenie funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych, następuje z chwilą uzyskania informacji o zaistnieniu przesłanki ku temu. Organ rację ma o tyle, że omawiany przepis nakłada nań obowiązek do podjęcia decyzji w przedmiocie zawieszenia w sytuacji, gdy poweźmie wiadomość o wszczęciu przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego. Nie oznacza to jednak, że przepis art., 23 ust. 1 daje organowi podstawę do określenia w decyzji tej daty jako dnia, w którym następuje zawieszenie. Dniem zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, będzie dzień doręczenia mu decyzji w tym przedmiocie i z tym też dniem rozpocznie się bieg terminu zawieszenia. Zawieszenie funkcjonariusza przed tym dniem, a więc z tzw. wsteczną datą, nie jest w świetle powołanych przepisów możliwe. Powyższe nie mogło jednak skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Bezspornym jest bowiem, iż zaistniała obligatoryjna przesłanka zawieszenia I. C. w pełnieniu obowiązków służbowych. Organ w decyzji wskazał także, iż zawiesza funkcjonariusza na trzy miesiące. Podnieść należy, iż przepis prawa nie wymaga, aby decyzja w tym przedmiocie wskazywała z jakim dniem następuje zawieszenie. Wobec tego wskazanie błędnej daty, od której rozpoczyna bieg zawieszenie funkcjonariusza, przy spełnieniu materialno-prawnej przesłanki zawieszenia i określeniem na jaki okres następuje zawieszenie, nie może dyskwalifikować decyzji, gdyż skutek ten następuje zawsze w dacie skutecznego doręczenia rozstrzygnięcia funkcjonariuszowi. Złożenie oświadczenia ze wskazaniem terminu przypadającego przed tą datą nie stanowi więc naruszenia art. 110 kpa. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji bowiem zawieszenie nie następuje z dniem podanym w decyzji, lecz w terminie późniejszym, ustalonym zgodnie z dyrektywą wymienionego przepisu. Odnosząc się do zarzutów skargi w przedmiocie uposażenia zawieszonego funkcjonariusza, to należy zauważyć, że - stosownie do treści art. 24 omawianej ustawy o służbie Celnej - w okresie zawieszenia funkcjonariuszowi celnemu przysługuje uposażenie na zasadach określonych w art. 60 tejże ustawy. Ten przepis nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a kwestia uposażenia nie była w ogóle przedmiotem rozstrzygnięcia. Wobec tego kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego objęta była wyłącznie legalność zawieszenia funkcjonariusza. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania w sprawie przepisu art.23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Organ orzekający w sprawie nie dopuścił się więc naruszenia przepisów prawa materialnego, bowiem do adekwatnego stanu faktycznego zastosował właściwy przepis prawa. W zarzutach skargi odnoszących się do naruszenia prawa materialnego pełnomocnik skarżącego w istocie powołuje się na naruszenia przepisów o postępowaniu, lecz te w ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, nie są takiej rangi, by miały wpływ na rozstrzygniecie w sytuacji, gdy zaistniała materialno-prawna podstawa do zawieszenia funkcjonariusza, a przepis ustawy nie wymagał, aby decyzja w tym przedmiocie określała datę, od której biegnie początek zawieszenia. Składowi orzekającemu znany jest pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 10 stycznia 2001r., sygn. akt II SA 1554/00, Pr.Pracy 2001/6/39, LEX 47530, stwierdzający, że "decyzja o zawieszeniu pracownika mianowanego w pełnieniu obowiązków służbowych nie może być podjęta z mocą wsteczną". Pogląd ten, co należy zaznaczyć, został wyrażony w innym stanie prawnym, a w świetle przedstawionych powyżej rozważań, stanowisko prezentowane w tym wyroku nie może być podzielone w rozpoznawanej sprawie. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przepisów kodeksu pracy. Organ orzekający słusznie podnosi, iż stosunek służbowy funkcjonariusza celnego ma charakter administracyjno-prawny. Funkcjonariusz celny nie pozostaje bowiem w stosunku pracy, ale w stosunku służby. Ten rodzaj zatrudnienia nie podlega przepisom kodeksu pracy, lecz uregulowany jest ustawą o Służbie Celnej. Kwestie związane z ustaniem stosunku służbowego zostały tam uregulowane kompleksowo, a ustawa ta odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów prawa pracy tylko w zakresie określonym w przepisach art.43 i 44 ustawy o Służbie Celnej, które nie odnoszą się do stanu faktycznego niniejszej sprawy, nie były i nie powinny być w sprawie w ogóle stosowane. Tak więc organ nie mógł naruszyć wymienionych w skardze przepisów kodeksu pracy, skoro kodeks ten nie miał w sprawie zastosowania. Należy przy tym zauważyć, iż pełnomocnik skarżącego zupełnie bezpodstawnie myli zawieszenie funkcjonariusza w wykonywaniu czynności służbowych z wypowiedzeniem pracownikowi warunków pracy i płacy . Należy więc jeszcze raz podkreślić, iż stosunek służbowy funkcjonariusza jest stosunkiem administracyjno-prawnym , a nie stosunkiem pracy. Wobec tego przepisy prawa pracy mają do niego zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim ustawodawca odsyła do ich stosowania. Kwestia zawieszenia funkcjonariusza zaś jest wyczerpująco uregulowana przepisami ustawy o Służbie Celnej. Sąd nie podziela również zarzutu skargi odnośnie wydania decyzji z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 kpa, stanowiącym iż pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu skarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra (przez pojęcie ministra należy rozumieć też kierowników centralnych urzędów administracji rządowej, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych (art. 5 § 2 pkt 4 kpa ) nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem postępowanie w trybie art. 127 § 3 kpa nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym obejmującym działanie dwóch organów niższej i wyższej instancji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatruje ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Okoliczność ta nie pozostaje bez wpływu na ocenę zastosowania przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa wobec osób pełniących funkcje organu. O ile sporną jest kwestia wyłączenia pracownika organu, który jako członek organu kolegialnego, albo osoba upoważniona przez organ miałby ponownie rozpatrywać sprawę na skutek wniesionego środka zaskarżenia, co obrazują przytoczone w skardze fragmenty uzasadnień Naczelnego Sądu Administracyjnego, o tyle nie może budzić wątpliwości, iż przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie może mieć zastosowania do osoby pełniącej funkcje organu. Bowiem, co podkreślić należy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatruje ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Celnej jako jednoosobowy organ właściwy rzeczowo i miejscowo do rozpatrzenia wniosku nie mógł podlegać wyłączeniu od załatwienia sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.