II GSK 151/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 35/07 w sprawie ze skargi "R." SA w W. Oddział D. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 35/07, wydanym w sprawie ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. – Oddział D. we W., zwanej dalej "skarżącą", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], a także zasądzono na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 717 zł, jak również orzeczono, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego: Uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie ustalenia dla dróg publicznych w granicach W. wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego Nr 62, poz. 1221 ze zm.) ustalono m.in. w § 1 pkt 3 stawki opłaty za jeden dzień zajmowania pasa drogowego przez 1 m² powierzchni reklamy, które wynoszą: • dla reklam o powierzchni nieprzekraczającej 1m² umieszczonych nad lub na obiekcie, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zawierających wyłącznie informacje o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, dla każdej kategorii dróg publicznych - 0,50 zł (§ 1 pkt 3 lit. d), • dla reklam niewymienionych w punktach określonych literami a) - d), umieszczonych w pasie drogowym dróg publicznych dla kategorii droga powiatowa - 1,60 zł (§ 1 pkt 3 lit. e). Jako podstawę prawną uchwały wskazano m.in. przepis art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). W świetle tego przepisu organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego. Natomiast w myśl art. 40 ust. 9 powołanej ustawy przy ustalaniu omawianych stawek uwzględnia się: kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty (pkt 1); rodzaj elementu zajętego pasa drogowego (pkt 2); procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni (pkt 3); rodzaj zajęcia pasa drogowego (pkt 4); rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym (pkt 5). Pismem z dnia [...] maja 2006 r. skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na potrzeby umieszczenia reklam w pasach dróg powiatowych na obszarze miasta W., który obejmował kilkadziesiąt reklam o wielkości nieprzekraczających, jak i przekraczających 1 m2. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Naczelnika Wydziału Ochrony Dróg Zarządu Dróg i Komunikacji we W, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., zezwolono skarżącej na zajęcie pasa drogowego o całkowitej powierzchni 53,16 m2 w celu umieszczenia reklam. Jako podstawę prawną dla wyliczenia wysokości opłaty wskazano przepis art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (m.in. reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Ponadto decyzja powoływała się na przepis § 1 pkt 3 lit. e) cytowanej uchwały Rady Miejskiej W., przyjmując za każdy dzień zajęcia pasa drogowego stawkę opłaty za 1 m2 powierzchni reklamy wynoszącą 1,60 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła, iż jej reklamy podlegają stawce opłat, o której mowa w § 1 pkt 3 lit. d) wspomnianej uchwały. Reklamy, które zamierza umieścić, znajdować się będą nad kioskami "R.", a kaseton zawierać będzie jedynie logo "R." S.A., a więc będzie informował wyłącznie o prowadzeniu przez skarżącą, jako przedsiębiorcę, w danym punkcie działalności gospodarczej. Ponadto, według skarżącej, organ błędnie wylicza opłatę od reklam, uwzględniając obie ich powierzchnie. Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO umieszczenie na reklamach skarżącej jej logo, tj. nazwy "R." S.A", podlega postanowieniu § 3 ust. 1 pkt 3 lit. e) uchwały Rady Miejskiej W., a zatem nie pozwala na zastosowanie preferencyjnej opłaty, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. d) omawianej uchwały, tym bardziej w sytuacji, gdy wśród reklam znajdowały się też i takie, które promowały sprzedaż skarżącej, np. o treści: "Teraz twój ruch". Organ odwoławczy nie uwzględnił także zarzutu skarżącej, kwestionującej naliczanie opłaty od obu powierzchni reklamy. Według SKO wspomniany sposób naliczania opłat za umieszczenie reklamy w pasie drogowym znajduje uzasadnienie w przepisie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., skarżąca zarzucała naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu § 1 pkt 3 lit. e) cytowanej uchwały Rady Miejskiej W.. Ponadto, jak podnosi skarżąca, przyjęcie za podstawę naliczenia opłat dwustronnej powierzchni reklamy, narusza przepis art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca zarzuciła także naruszenie w zaskarżonej decyzji przepisów art. 40 ust. 9 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji opartej na uchwale Rady Miejskiej W., sprzecznej z powołanymi wyżej przepisami ustawy o drogach publicznych. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 35/07, jak to wyżej wskazano, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], a także zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 717 zł, jak również orzekł o niewykonalności uchylonych decyzji. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego w kwestii zasadności, stosownie do przepisu art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, wyliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego na potrzeby umieszczenia reklamy, biorąc za podstawę łączną jej powierzchnię, a więc obustronną. Przechodząc do kwestii kwalifikacji opłat skarżącej pod odpowiednią pozycję taryfową wspomnianej uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 19 lutego 2004 r. Sąd I instancji, dostrzegając różnice w treści reklam, nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, aby wszystkie reklamy podlegały opłacie, według stawki 1,60 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego 1 m2 powierzchni reklamy. Zdaniem Sądu oznaczenie na nośniku reklamowym firmy osoby prawnej, z punktu widzenia uregulowań zawartych w § 1 pkt 3 wspomnianej uchwały Rady Miejskiej W., ma charakter wyłącznie informacyjno-identyfikacyjny, co wskazywałoby na kwalifikację reklamy, stosownie do § 1 pkt 3 lit. d) uchwały. Jak ustalił Sąd I instancji kwalifikacja dokonana przez organy poczyniona została bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z pominięciem dostrzegalnych różnic w reklamach, co narusza przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Toteż, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, rzeczą właściwych organów będzie dokładne wyjaśnienie, które ze zgłoszonych przez skarżącą reklam obejmują swą treścią wyłącznie oznaczenie firmy, uzupełnione dodatkiem "kiosk", co uzasadnia ich kwalifikacje według postanowienia § 1 ust. 3 lit. d) uchwały. W końcowej części uzasadnienia Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, zarzucającej organowi odwoławczemu stosowanie wspomnianej uchwały, która narusza przepisy art. 40 ustawy o drogach publicznych. Jak podkreślił Sąd I instancji organ odwoławczy nie jest uprawniony do badania legalności aktów prawa miejscowego, w przeciwieństwie do strony, która może w tej mierze skorzystać z uprawienia przewidzianego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, wniesionej przez organ, zaskarżonym w całości, w którym wnoszono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o rozpoznanie skargi przez Sąd kasacyjny, w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., zarzuca się: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w wyniku nieuwzględnienia, w granicach rozpatrywanej sprawy, aspektu zgodności z przepisami art. 40 ustawy o drogach publicznych przepisu § 1 pkt 3 lit. d) omawianej uchwały Rady Miejskiej W. i przyjęcie, że przepis ten może być podstawą przyszłego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że § 1 pkt 3 lit. d) uchwały Rady Miejskiej W. może stanowić podstawę zastosowania preferencyjnej stawki za umieszczenie reklamy w pasie drogowym, podczas gdy powołany przepis uchwały został ustanowiony z przekroczeniem delegacji ustawowej, a także naruszenie przepisu § 1 pkt 3 lit. d) powołanej uchwały, poprzez błędną jego wykładnię. Skarga kasacyjna polemizuje ze stanowiskiem zaskarżonego wyroku, w którym podzielono stanowisko skarżącej, że reklamy "R. S.A." oraz "R. S.A. – KIOSK", podlegają preferencyjnej opłacie, stosownie do postanowienia § 1 pkt 3 lit. d) omawianej uchwały, wywodząc że opłata za reklamy powinna być wyliczona przy zastosowaniu stawki przewidzianej w § 1 pkt 3 lit. e) uchwały. Według skargi kasacyjnej, odwołującej się do wykładni językowej opartej na "Słowniku Języka Polskiego", Tom pierwszy, Warszawa 1978, s. 496, przepis § 1 pkt 3 lit. d) omawianej uchwały, odnoszący się do zapisu "zawierającego wyłącznie informację o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej", powinien być interpretowany zacieśniająco i przedmiotowo, nie zaś podmiotowo. Toteż, zdaniem skargi kasacyjnej, reklamy, o których wyżej mowa, nie mogą być uznane jako zawierające wyłącznie informacje o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, uzasadniające zastosowanie preferencyjnej stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego, przewidzianej w § 1 pkt 3 lit. d) uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla postawienia wyrokowi Sądu I instancji zarzutu nieważności postępowania, co sąd kasacyjny bierze pod uwagę z urzędu. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zasadności wspomnianego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia wskazanych przepisów postępowania, a to poprzez nieuwzględnienie w granicach rozpatrywanej sprawy aspektu zgodności postanowienia § 1 pkt 3 lit. d) powołanej uchwały z przepisami ustawy o drogach publicznych, a w szczególności z art. 40 ust. 8 i 9 tej ustawy, zgodzić się należy jedynie z tym stanowiskiem skargi kasacyjnej, że w przeciwieństwie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które jest związane wspomnianą uchwałą, jako źródłem prawa miejscowego, uchwałą tą nie był związany Sąd I instancji, gdyby uchwała ta była niezgodna z upoważnieniem ustawowym, a zatem mógł by jej nie zastosować przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy. Jednakże za daleko idący jest zarzut skargi kasacyjnej jakoby kwestia zgodności omawianej uchwały z ustawową delegacją w ogóle uszła uwadze Sądu I instancji. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w powyższym zakresie mieści się w granicach, o których mowa w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi w omawianej kwestii kierował się Sąd I instancji, który opowiedział się za legalnością omawianej uchwały Rady Miejskiej W.. Sąd I instancji jedynie na marginesie sprawy wskazał skarżącej na jej prawo do zakwestionowania omawianej uchwały w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli w ocenie skarżącej cytowana uchwała narusza interes prawny skarżącej. Natomiast nie można zasadnie zarzucać, jak to czyni skarga kasacyjna, że na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy Sąd I instancji nie przesądził o zgodności wspomnianej uchwały z ustawą o drogach publicznych. Przyjęcie odmiennego stanowiska kłóciłoby się bowiem z całą logiką zaprezentowaną w wyroku. Z tych względów niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze przepisów postępowania. Według skargi kasacyjnej przepis art. 178 ust. 1 Konstytucji RP i przepis art. 4 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w świetle których sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko ustawom, oraz powołany już przepis § 1 pkt 3 lit. d) uchwały, zostały naruszone przez Sąd I instancji w następstwie zastosowania przepisu prawa miejscowego, jakim jest § 1 pkt 3 lit d) wspomnianej uchwały, pomimo jego niezgodności z ustawową delegacją zawartą w przepisach art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych. Powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego nie znajduje usprawiedliwionej podstawy. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze kasacyjnej przepisy art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych, stanowiące m.in. granice delegacji dla podjęcia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwały w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, nie nakładają obowiązku ustalenia tylko jednej stawki opłaty. Tym samym powołane wyżej przepisy nie zakazują różnicowania wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego. W szczególności w przepisach ustawy o drogach publicznych nie ma w tym zakresie wyraźnego przepisu. Trudno też dopatrzyć się jakiegokolwiek uzasadnienia przemawiającego za taką niedopuszczalnością, jak to usiłuje wywieść skarga kasacyjna. I tak, nie stanowi w tej mierze argumentu powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepis art. 2 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, zawierający ustawową definicję reklamy. W myśl tego przepisu reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Brak różnicowania reklam ze względu na ich treść, co akcentuje skarga kasacyjna, powołując się na wspomniany wyżej przepis, pozostaje bez związku z ustalaniem konkretnych opłat za zajęcie pasa drogowego. Te kwestie normuje bowiem szczegółowo przepis art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych, który zresztą przy ustalaniu wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego nakazuje organowi gminy wzięcie pod uwagę kilku elementów. Przesądza to o możliwości funkcjonowania kilku opłat. Różnicowanie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego, dokonane w § 1 pkt 3 lit d) uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2004 r., nie ma dyskryminującego charakteru, w świetle art. 32 Konstytucji RP. Na opłaty za zajęcie pasa drogowego, przewidziane w omawianym przepisie, może powołać się każdy zainteresowany przedsiębiorca. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za możliwością różnicowania wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego przemawia nie tylko brak wyraźnego przepisu w ustawie o drogach publicznych, który zawierałby taki zakaz, ale także przepis art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych. I tak, jak to już wyżej wskazano, przy ustalaniu stawek za zajęcie pasa drogowego uwzględnia się m.in. rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. W przepisie art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych nie ma więc przeszkód dla ustalenia w § 1 pkt 3 lit. d) wspomnianej uchwały preferencyjnej opłaty za umieszczenie w pasie drogowym nad lub na obiekcie, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, reklamy zawierającej wyłącznie informację o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Wprawdzie sąd administracyjny nie kontroluje przepisów prawa miejscowego pod kątem celowości, a jedynie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 powołanej w skardze kasacyjnej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych), tym niemniej nie można nie dostrzec argumentów przemawiających za rozwiązaniem przyjętym w § 1 pkt 3 lit. d) omawianej uchwały, i to nie tylko z punktu widzenia interesu przedsiębiorców, ale także i konsumentów, którzy łatwo uzyskują informację, kto jaką działalności prowadzi w danym obiekcie. Jak już wspomniano, w skardze kasacyjnej zawarta jest polemika ze stanowiskiem Sądu I instancji, że reklamy skarżącej, o wskazanej wyżej treści, podlegają ocenie przepisu § 1 pkt 3 lit. d) omawianej uchwały, nie zaś, jak to wywodzi skarga kasacyjna, przepisowi § 1 pkt 3 lit. e) uchwały. Nieuprawnione jest odwoływanie się skargi kasacyjnej do "Słownika Języka Polskiego", Tom pierwszy, Warszawa 1978, s. 496, dla wykazania, że przepis § 1 pkt 3 lit. d) omawianej uchwały powinien być interpretowany zacieśniająco i przedmiotowo, nie zaś podmiotowo, a to z uwagi na zamieszczenie w omawianym przepisie wyrazów "zawierającego wyłącznie informację o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej". Stanowisku zajętemu w skardze kasacyjnej przeczy choćby użycie w spornym przepisie wyrazu "przedsiębiorca". Gdyby według intencji omawianego przepisu, jak to wywodzi w sposób nieuprawniony skarga kasacyjna, preferencyjna stawka opłaty za umieszczenie reklamy w obiekcie, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, miała by się odnosić do reklamy wskazującej wyłącznie na rodzaj prowadzonej w danym obiekcie działalności gospodarczej, zapewne wówczas nadano by temu przepisowi inną treść, przykładowo przez pominięcie wyrazu "przedsiębiorca", czego jednakże nie uczyniono. Można wskazać, że wykładnia przepisu § 1 pkt 3 lit. d) uchwały stanowiła również przedmiot wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt 121/08, ze skargi kasacyjnej R. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 36/07, w sprawie ze skargi R. S.A. w W. Oddział D. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]. W wyroku tym przyjęto interpretację omawianego przepisu generalnie zbieżną ze stanowiskiem przyjętym przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.