I OSK 1861/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ś. i K. Ś. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 881/05 o odrzuceniu skargi M. S. i K. Ś. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 lipca 2007 r. odrzucił skargę M.Ś. i K. Ś. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zajęcia nieruchomości w celu przeprowadzenia kanalizacji sanitarnej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte na skutek skargi M.Ś. i K. Ś. , wniesionej i podpisanej przez adwokata T. Z., substytuta pełnomocnika skarżących adwokata B. F. Do skargi dołączono udzielone przez adwokata B. F. pełnomocnictwo substytucyjne dla T. Z. do reprezentowania M.Ś. i K. Ś. w sprawie decyzji o numerze [...] przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie oraz w instancjach właściwych w sprawie, z pominięciem pełnomocnictwa głównego. Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2007 r. adwokat B. F. został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa do występowania przed WSA w Krakowie w imieniu K. Ś., zaś wydanym na rozprawie zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2007 r. Sąd wezwał go do przedłożenia takiego pełnomocnictwa udzielonego przez B. Ś., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwania adwokat B. F. przedstawił nieopatrzone datą pełnomocnictwa zawierające umocowanie do reprezentowania K. Ś. i M. Ś. przed WSA w Krakowie, w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody M., sygn. akt II SA/Kr 881/05, oraz w instancjach właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji wskazał, że przedłożone przez adwokata B. F. pełnomocnictwa udzielone przez K. Ś. i M. Ś. zostały udzielone po złożeniu skargi i po upływie terminu do jej wniesienia, o czym świadczy podana w ich treści sygnatura sprawy sądowoadministracyjnej. Jednocześnie podkreślił, że w myśl art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), formą właściwą dla pełnomocnictwa jest forma pisemna. W tej sytuacji należało uznać, że mimo wezwania pełnomocnik skarżących nie przedłożył w terminie pełnomocnictw do wniesienia skargi, zatem wniesiona skarga dotknięta jest brakiem formalnym i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli K. Ś. i M. Ś., reprezentowani przez adwokata B. F., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie od Wojewody M. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 37 § 1 ustawy P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że formą przewidzianą dla pełnomocnictwa uprawniającego jest wyłącznie forma pisemna, 2) naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a., poprzez przyjęcie, że strona nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego czynność udzielenia pełnomocnictwa nie jest obwarowana żadnymi wymogami co do formy. Dokument, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy P.p.s.a., stanowi jedynie potwierdzenie dokonania czynności udzielenia pełnomocnictwa. Zdaniem pełnomocnika skarżących, dla zachowania wymogów wynikających z ustawy P.p.s.a. wystarczające jest pisemne potwierdzenie udzielenia pełnomocnictwa, przy czym nie ma znaczenia, kiedy nastąpiło podpisanie dokumentu potwierdzającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 ustawy P.p.s.a. Oceniając, czy pełnomocnik prawidłowo wykonał wezwanie sądu, należy mieć na uwadze, że data umieszczona na dokumencie potwierdzającym istnienie pełnomocnictwa wskazuje jedynie dzień podpisania tego dokumentu, nie zaś moment faktycznego udzielenia pełnomocnictwa. Wymóg udokumentowania czynności udzielenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest spełniony poprzez pisemne potwierdzenie istniejącego pełnomocnictwa, nawet jeżeli potwierdzenie to zostanie dokonane z datą późniejszą niż czynność procesowa, do dokonania której pełnomocnictwo było wymagane (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 241/05 [Lex nr 190983] i postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I OZ 420/07, niepubl.). Skoro zatem pełnomocnik składa w imieniu skarżących skargę, zaś dokument potwierdzający umocowanie do reprezentowania skarżących przedkłada w terminie późniejszym, to przy braku przesłanek wskazujących jednoznacznie na późniejsze udzielenie pełnomocnictwa należy przyjąć, że istniało ono już w chwili składania skargi. Taka wykładnia powołanego przepisu w najpełniejszy sposób zapewnia stronom realizację ich prawa do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie adwokat B. F. w terminie oznaczonym w wezwaniach przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania M.Ś. i K. Ś. przed WSA w Krakowie, w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 881/05. Wprawdzie nadesłane dokumenty nie zostały oznaczone datą, jednak w świetle powyższych rozważań należy uznać, że ten brak nie może wpłynąć na ocenę zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Również wskazanie w treści pełnomocnictwa sygnatury akt sądowych nie może prowadzić do przyjęcia, że pełnomocnictwo nie obejmowało sporządzenia i wniesienia skargi, gdyż zostało udzielone już po przekazaniu sprawy sądowi. Logiczne jest bowiem uznanie, że skoro skarżący udzielili pełnomocnikowi upoważnienia do reprezentowania ich w toczącej się sprawie sądowoadministracyjnej o sygnaturze II SA/Kr 881/05, to upoważnili go także do złożenia skargi, która to postępowanie wszczęła. Sąd I instancji naruszył art. 37 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy P.p.s.a., błędnie odrzucając skargę M.Ś. i K. Ś. z powodu nieuzupełnienia w terminie braków dotyczących pełnomocnictwa dla adwokata B. F. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy P.p.s.a., zaskarżone postanowienie uchylił. Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz którejkolwiek ze stron na tym etapie postępowania.