II OSK 1674/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot- Mładanowicz Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 806/07 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz T. S. kwotę 640 (sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2007 r. odmawiającą wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych. Zdaniem organu skarżący nie spełnia warunków do otrzymania pozwolenia na broń sportową, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Wskazane przez skarżącego okoliczności nie przekonują o potrzebie posiadania indywidualnej broni sportowej. Potrzeba posiadania takiej broni istnieje w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich, osiągających wysokie lokaty we współzawodnictwie sportowym lub instruktorów wyszkolenia strzeleckiego. Zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że brak własnej broni nie ogranicza skarżącemu treningów, ani możliwości realizacji zainteresowań w ramach klubu. Obowiązujące przepisy umożliwiają klubom zaopatrzenie się w odpowiednią ilość broni, jaka jest potrzebna dla zaspokojenia wymagań swoich członków. Nie są wystarczające argumenty, iż skarżący, posiadający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego nie jest zadowolony z jakości broni, którą jego macierzysty klub sportowy dysponuje. To nie na organach Policji, ale na klubach sportowych ciąży obowiązek stworzenia swoim członkom odpowiednich warunków do uprawiania sportu strzeleckiego. Skarżący nie ma uprawnień do udziału w profesjonalnej rywalizacji w sportach strzeleckich, a przedłożone przez niego zaświadczenie o kwalifikacjach sportowych pozwala na rekreacyjne uprawnianie strzelectwa. Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, podzielił stanowisko organów, że skarżący nie wykazał istnienia szczególnych i zarazem obiektywnych potrzeb uzasadniających wydanie mu pozwolenia na broń sportową. Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się, jeśli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Do osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni sportowej można zaliczyć wybitnego zawodnika sportów strzeleckich, tzn. takiego, który uprawia strzelectwo sportowe przynajmniej kilka lat, a osiągane wyniki wyróżniają go na tle innych zawodników. Przynależność do klubu strzelectwa sportowego nie może być jedynym argumentem przekonywującym o konieczności wyposażenia strony w indywidualne pozwolenie na broń palną sportową. Wydanie pozwolenia na broń musi być w każdym wypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi obiektywnie, a nie tylko odczuwanymi subiektywnie przez osobę ubiegającą się o takie pozwolenie. Skarżący wprawdzie uzyskuje w zawodach sportowych miejsca na podium, lecz nigdy żadnych zawodów nie wygrał. Uzyskane również od Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego zaświadczenie z dnia [...] października 2006 r. o tym, iż skarżący spełnia warunki do otrzymania pozwolenia na broń w celach sportowych, w żaden sposób nie może uzasadniać wydania takiego pozwolenia. Jedynie organy Policji są ustawowo powołane do orzekania w sprawach wydawania pozwoleń na broń. Bez znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej jest posiadanie przez stronę pozwolenia na broń do ochrony osobistej, albowiem w tym zakresie decydują inne kryteria przyznawania tego rodzaju broni. Okoliczność posiadania przez klub niewielu egzemplarzy broni lub fakt objęcia indywidualnym tokiem treningu w klubie jedynie juniorów nie uzasadniają automatycznego uwzględnienia wniosku. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 7, art. 77 oraz art. 180 k.p.a. Skarżący podniósł, że w toku prowadzonego przez organy obu instancji postępowania wykazał, iż jego zaangażowanie w uprawianiu strzelectwa sportowego oraz osiągane wyniki mają charakter ponadprzeciętny. Klub Sportowy "[...]", którego członkiem jest skarżący, zrzesza około 70-80 członków. Tokiem indywidualnym są objęci wyłącznie juniorzy. Z uwagi na bardzo ograniczone zasoby broni strzeleckiej, pozostającej w dyspozycji Klubu, pomimo faktu, że strzelnica jest dostępna codziennie, nie ma możliwości codziennych treningów. W piśmie Strzeleckiego Klubu Sportowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. wskazano, że skarżący reprezentuje barwy klubu w ramach ogólnopolskiej i wojewódzkiej rywalizacji sportowej. W rozpoznawanej sprawie istnieją przesłanki dla uznania, że okoliczności powołane przez skarżącego uzasadniają wydanie pozwolenia na broń palną sportową. Natomiast przyjęty przez organ II instancji stan sprawy był niezgodny ze stanem rzeczywistym. W toku postępowania organ wybiórczo ocenił materiał dowodowy, czego przykładem jest pominięcie faktu, iż skarżący brał udział w zawodach o zasięgu ogólnopolskim. Posiadanie własnej broni umożliwia trenowanie w każdej wolnej chwili – niekoniecznie w klubie sportowym, którego jest się członkiem. Jednocześnie brak jest podstaw do stwierdzenia, że zajmowane przez skarżącego miejsca w zawodach sportowych oraz udział w zawodach o randze ogólnopolskiej nie świadczą o bardzo wysokim, ponadprzeciętnym poziomie umiejętności strzeleckich. Wskazując takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma charakter decyzji związanej. Wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy o broni i amunicji), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Obowiązek wykazania uzasadnionych okoliczności przemawiających za przyznaniem pozwolenia na broń spoczywa na osobie ubiegającej się o to pozwolenie. Jak słusznie również wskazał Sąd pierwszej instancji sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego nie uzasadnia udzielenia pozwolenia na broń. Trafnie natomiast podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie zawężającej wykładni tego przepisu. Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosowanie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Oznacza to, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Natomiast przyjęcie, że tylko uzyskiwanie wybitnych i ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Z żadnego przepisu nie wynika, iż tylko status wybitnego zawodnika sportów strzeleckich, czy instruktora strzeleckiego uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1082/06 prawo do broni nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Zarówno organy obu instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonały zawężającej wykładni art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wskazując, że tylko wybitne osiągnięcia sportowe lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa uzasadnia udzielenie pozwolenia na broń sportową. Wykładnia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż tylko osoba, która wygrywa zawody sportowe, bądź posiada uprawnienia instruktora strzelectwa może uzyskać pozwolenie na broń sportową. Taka interpretacja przepisów jest nie do przyjęcia. Należy zatem uznać za zasadny podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Przyjęcie takiej wadliwej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji zarówno przez organy, jak i Sąd pierwszej instancji, prowadziło do tego, iż nie odniesiono się w należyty sposób do twierdzeń skarżącego, popartych pismem Strzeleckiego Klubu Sportowego "[...]" z dnia [...] sierpnia 2006 r., iż skarżący jest aktywnym członkiem Klubu, który reprezentuje barwy klubu w ramach ogólnopolskiej i wojewódzkiej rywalizacji sportowej WZSS i PZSS. Komendant Główny Policji ograniczył się do stwierdzenia, że posiadane przez skarżącego patent strzelecki i licencja zawodnicza PZSS wskutek nowelizacji ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r., Nr 226, poz. 1675 ze zm.) były ważne nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r., co oznacza, że strona obecnie nie ma uprawnień do udziału w profesjonalnej rywalizacji w sportach strzeleckich (brak licencji). Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził jedynie, że skarżący co prawda uzyskuje w zawodach sportowych miejsca na podium, lecz żadnych zawodów nie wygrał. Nie odniesiono się natomiast do przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] października 2006 r., z którego wynika, że T. S. posiada odpowiednie kwalifikacje niezbędne do uprawnia sportów o charakterze strzeleckim, patent strzelecki, licencję uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym oraz że spełnia warunki, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji do otrzymania pozwolenia na broń, w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Należy zauważyć, że stosownie do art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wydanego przez właściwy związek sportowy, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Jakkolwiek posiadanie takiego zaświadczenia nie stanowi samodzielnej i jedynej przesłanki przyznania pozwolenia na broń, to jednak okoliczność posiadania takiego zaświadczenia powinna być rozważona przez organy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na naruszenie prawa materialnego, uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając skargę T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 10 ust.1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, co uzasadnia ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Koszty te obejmują zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym postępowania kasacyjnego. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji.