VI SA/Wa 806/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2007 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2007 r., odmawiającej wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej dla celów sportowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z akt sprawy wynika, że T. S., zwany dalej skarżącym, w dniu [...] października 2006 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od 2003 r. jest członkiem klubu sportowego "D.", od grudnia 2004 r. posiada patent strzelecki, a licencję uprawniającą go do współzawodnictwa sportowego w strzelectwie - od lutego 2005 r. Wyjaśnił, iż czynnie uczestniczy w treningach i imprezach organizowanych przez klub oraz [...] Związek Strzelectwa Sportowego. Bierze też udział w zawodach reprezentując swój zakład pracy Izbę Celną w P., gdzie pracuje w W. na stanowisku inspektora celnego. Nadmienił, iż od 2005 r. posiada pozwolenie na broń do ochrony osobistej (decyzja nr [...]). Dlatego też uważa, że własna broń pozwoliłaby na dalszy rozwój, pogłębianie wiedzy oraz zdobywanie doświadczenia w dziedzinie strzelectwa sportowego. Do wniosku strona załączyła zaświadczenia klubu potwierdzające wysoki poziom sportowy i czynne uczestnictwo w treningach i imprezach, a także zaświadczenie wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego z dnia [...] października 2006 r. informujące o posiadanych kwalifikacjach sportowych do uprawiania sportów strzeleckich w myśl art. 53b ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.) oraz stwierdzające, że wnioskodawca spełnił warunki, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 do otrzymania pozwolenia na broń w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. W aktach znajdują się ponadto dyplomy określające zajmowanie przez stronę lokaty podczas okolicznościowych zawodów, komunikaty z zawodów z kwietnia 2005 r. oraz maja i października 2006 r., a także informacja o lokatach zajmowanych przez stronę w 2004 r. w zawodach organizowanych w marcu, kwietniu i listopadzie. Komendant Wojewódzki Policji w P. odmawiając wydania pozwolenia w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r., uznał, że okoliczności wskazywane przez stronę nie przekonują o potrzebie posiadania indywidualnej broni sportowej. Powołując się na orzecznictwo sądowe zaznaczył, że potrzeba posiadania takiej broni istnieje w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że brak własnej broni nie ogranicza stronie treningów i strona może realizować swoje zainteresowania w ramach klubu. Natomiast obowiązujące przepisy prawa umożliwiają klubom zaopatrzenie się w odpowiednie ilości broni, jaka jest potrzebna dla zaspokojenia wymagań swoich członków. Od powyższej decyzji skarżący złożył w ustawowym terminie odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i wydanie mu pozwolenia na broń. Powtarzając swoje argumenty opisane we wniosku, dodatkowo stwierdził, iż w celu osiągnięcia lepszych wyników musi posiadać własną broń, bowiem każdy zawodnik "układa" broń pod siebie. Ponadto powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2004 r. sygn. akt 6 III SA 1377/03, w którym Sąd ten stwierdził, iż przepisy prawa nie określają "wzorca należytego zaangażowania w sport strzelecki", zatem organy Policji nie mogą go stosować jako kryterium oceny okoliczności uzasadniających odmowę lub wydania pozwolenia na broń. W ocenie strony wyniki sportowe kadry narodowej byłyby jeszcze gorsze gdyby zawodnicy ci nie posiadali swojej indywidualnej broni. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że przyjęty za podstawę materialnoprawną decyzji art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenie na broń palną, w celu m.in. sportowym (ust. 3 pkt 3) należy wydać, jeżeli okoliczności powołane przez wnioskodawcę uzasadniają takie rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż z uwagi na szczególny charakter prawa do posiadania broni, okoliczności powoływane przez wnioskodawcę winny w sposób niezbity potwierdzać ponadprzeciętną, na tle innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji, potrzebę posiadania broni w określonym celu. W przypadku broni do celów sportowych taka konieczność niewątpliwie występuje u wybitych zawodników sportów strzeleckich, osiągających wysokie lokaty we współzawodnictwie sportowym lub instruktorów wyszkolenia strzeleckiego. Nie są natomiast wystarczającymi argumenty, iż wnioskodawca, posiadający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego nie jest zadowolony z jakości broni, którą jego macierzysty klub sportowy dysponuje. Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie bowiem zauważał, iż kluby i stowarzyszenia sportowe powoływane są nie po to, by ich członkowie uzyskiwali pozwolenia na broń do celów sportowych tylko dlatego, że nie posiadają one w ogóle sprzętu do uprawiania sportu strzeleckiego lub jest to sprzęt o niskiej jakości technicznej lub w ilości nie wystarczającej dla wszystkich. Jednakże Komendant zaznaczył, iż to nie na organach Policji, ale na klubach sportowych ciąży obowiązek stworzenia swoim członkom odpowiednich warunków do uprawiania sportu strzeleckiego. W ocenie organu II instancji, załączone do wniosku dokumenty nie potwierdzają jednak, by poziom jego wyników osiąganych przez skarżącego kwalifikował go do indywidualnego toku treningów strzeleckich, co wiązałoby się z powołaniem do kadry, np. województwa czy kraju. Sam udział w treningach oraz strzelaniach kontrolnych, starty w zawodach sportowych głównie rangi klubowej, okręgowej oraz zajmowane tam lokaty nie powodują automatyczne konieczności wydania takiego pozwolenia. Odnosząc się do załączonych do wniosku dokumentów organ zaznaczył, iż wydane dotychczas na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. 141, poz. 1586) patenty strzeleckie wskutek nowelizacji ustawy o kulturze fizycznej (ustawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej - Dz. U. 85, poz. 726) były ważne do czasu ich wydania nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2005 r., a licencje mocą ustawy o sporcie kwalifikowanym - do dnia 31 grudnia 2006 r. Zatem fakt posiadania ich przez stronę nie ma w chwili obecnej żadnego znaczenia dowodowego. Strona nie ma uprawnień do udziału w profesjonalnej rywalizacji w sportach strzeleckich (brak licencji), a przedłożone przez nią zaświadczenie o kwalifikacjach sportowych (zastępuje dotychczasowe patenty strzeleckie) pozwala na rekreacyjne uprawianie strzelectwa, a ponadto zwalnia ją z egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Badając, czy podane przez osobę ubiegającą się o pozwolenie okoliczności świadczą o ponadprzeciętnej potrzebie tej osoby posiadania prawa do broni, organ stwierdził, iż w przypadku skarżącego fakt, iż od czterech lat jest członkiem klubu sportowego, bierze udział w treningach i zawodach rangi klubowej i okręgowej, zajmując zróżnicowane miejsca w klasyfikacji nie powoduje, w ocenie organów Policji, że brak własnej broni uniemożliwia mu realizację zamiłowań strzeleckich i uprawianie sportu strzeleckiego. Zatem, w przypadku skarżącego nie występuje niewątpliwa konieczność wyposażenia go w indywidualną broń sportową. Zdaniem organu, w tej sytuacji interes indywidualny skarżącego winien ustąpić na rzecz interesu publicznego, który przejawia się tym, aby broni do danego celu nie było więcej, niż to wynika z rzeczywistej konieczności. Temu bowiem służy reglamentacja dostępu do prawa posiadania broni, wprowadzona przepisami ustawy o broni i amunicji. Ustosunkowując się do argumentu dotyczącego członków kadry narodowej, Komendant Główny Policji zauważył, iż niekoniecznie muszą oni posiadać pozwolenie na indywidualną broń sportową - niejednokrotnie bowiem zapewniają im ją macierzyste klubu sportowe ze względu na osiągane w rywalizacji sportowej wyniki. Ponadto mogą oni korzystać z broni klubowej przeznaczonej tylko i wyłącznie do treningów indywidualnych i na zawody sportowe i nie jest ona udostępniana innym członkom klubu. Załączone dokumenty nie wskazują, aby strona taką opieką klubu była objęta z uwagi na poziom jej umiejętności strzeleckich, przekładający się na osiągane wyniki sportowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. oraz decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zdaniem skarżącego w toku postępowania nie ustalono wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym, naruszona została jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikająca z art. 7 i art. 77 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej winien każdorazowo w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w zakresie umożliwiającym dokładne wyjaśnienie istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem strony skarżącej organ nie wskazał w oparciu o jakie okoliczności stwierdził, że konkretny zawodnik jest wybitny i jakie lokaty uznaje za "wysokie". Ww. pojęcia są pojęciami nieostrymi, wobec czego organ winien wyjaśnić, kto - w jego ocenie - jest "wybitnym zawodnikiem" a kto nim nie jest. Z uzasadnienia decyzji nie wynika jednak, co należy rozumieć pod pojęciem "wybitny zawodnik". W decyzjach organów obu instancji nie wykazano również, w oparciu o jakie kryteria [...] Komendant Wojewódzki Policji oraz Komendant Główny Policji udzielają pozwolenia na broń. Lakoniczne uzasadnienie decyzji organów obu instancji, odsyłające do uzasadnień wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawach o analogicznym stanie faktycznym (brak sygnatur) skutkuje stwierdzeniem, że podejmując w sprawie rozstrzygnięcie, naruszono przepis art. 107 § 3 k.p.a. Brak powyższego uniemożliwia dokonanie oceny, czy orzekając w sprawie organy nie przekroczyły granic swobody uznania administracyjnego. Przedwczesna była, zdaniem skarżącego, ocena organu odwoławczego w zakresie posiadanych przez stronę uprawnień do udziału w profesjonalnej rywalizacji w sportach strzeleckich. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. potwierdzono, że skarżący reprezentuje barwy klubu w ramach ogólnopolskiej i wojewódzkiej rywalizacji sportowej, co pozostaje w sprzeczności z argumentacją decyzji organu odwoławczego, w której przyjęto, że T. S. bierze udział w zawodach rangi klubowej i okręgowej. Skarżący wskazał, że Klub Sportowy "D." zrzesza około 70-80 członków, zaś jego grupa wiekowa liczy około 30-40 członków. Tokiem indywidualnym są objęci wyłącznie juniorzy z uwagi na ograniczone zasoby broni strzeleckiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Przyznał rację skarżącemu, że organy Policji błędnie wskazały w uzasadnieniu decyzji, że bierze on udział w zawodach klubowych i okręgowych, podczas gdy z zaświadczenia klubu wynika, iż uczestniczy też w zawodach ogólnopolskich. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń wydaje się jeśli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Jednocześnie zgodnie z ustępem 3 pkt 3 przepisu art. 10 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. W myśl wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 1999 r. sygn. akt III SA 7224/98 "Kryteria udzielania pozwoleń na broń, w odniesieniu do osób fizycznych, mają charakter przedmiotowy. Wydanie pozwolenia, przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych, jest uzależnione od wystąpienia po stronie ubiegającego się okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia". Wbrew twierdzeniom skargi, wydanie pozwolenia jest decyzją administracyjną i nie jest to decyzja uznaniowa, tzn. taka, przy wydaniu której wybór jednego z możliwych wariantów rozstrzygnięcia sprawy należy do organu administracji państwowej, lecz jest to decyzja związana, a więc taka, która przy istnieniu okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie pozwolenia na broń, przy braku przesłanek negatywnych, winna skutkować wydaniem pozwolenia. Jednakże organy Policji rozstrzygając konkretną, indywidualną sprawę mają prawo do swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu czy sytuacja faktyczna strony uzasadnia wydanie takiego pozwolenia. Z drugiej strony nie należy zapominać, że przepisy ustawy nakazują uwzględniać wszelkie okoliczności faktyczne przemawiające za przyznaniem stronie pozwolenia na broń, niezależnie od tego, czy mieszczą się one czy też nie w "kryteriach" przyjętych przez organy Policji, a z kolei przepis art. 7 k.p.a. eksponuje potrzebę załatwiania spraw z uwzględnieniem słusznego interesu strony, aż do granic kolizji z interesem społecznym (wyrok NSA z dnia 5 maja 1999 r., III SA 7982/98). Orzecznictwo administracyjne, na które także powoływały się organy Policji wydając decyzje w rozpatrywanej sprawie, wypracowało stanowisko, w myśl którego dokonywana jest interpretacja i wykładnia sformułowania "okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń", zawartego w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W szczególności przyjmuje się, że do osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni sportowej można zaliczyć wybitnego zawodnika sportów strzeleckich, tzn. takiego, który uprawia strzelectwo sportowe przynajmniej kilka lat, a osiągane wyniki wyróżniają go na tle innych zawodników (por. wyrok WSA z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 535/05, Lex nr 194972). Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000 r., sygn. III SA 2865/99, Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003 r., sygn. III SA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002 r., sygn. III SA 454/01). Jednocześnie przynależność do klubu strzelectwa sportowego nie może być jedynym argumentem przekonywającym o konieczności wyposażenia strony w indywidualne pozwolenie na broń palną sportową. Wydanie pozwolenia na broń musi być w każdym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi obiektywnie, a nie tylko odczuwanymi subiektywnie przez osobę ubiegającą się o takie pozwolenie (por. wyrok WSA z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 913/05, Lex nr 190772). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2006 r. prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności. Sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego takiego powodu nie stanowi. Takimi okolicznościami uzasadniającymi posiadanie broni mogłyby być m.in. wybitne osiągnięcia w sporcie strzeleckim lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa. Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną (sygn. akt II OSK 587/05, Lex nr 198319). W tych warunkach należy podzielić pogląd organu, że w sprawie niniejszej skarżący nie wykazał istnienia szczególnych i zarazem obiektywnych potrzeb uzasadniających wydanie mu pozwolenia na broń sportową. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący co prawda uzyskuje w zawodach sportowych miejsca na podium lecz nigdy żadnych zawodów nie wygrał. Również uzyskane od Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego zaświadczenie z dnia [...] października 2006 r. o tym, iż skarżący spełnił warunki do otrzymania pozwolenia na broń w celach sportowych w żaden sposób nie może uzasadniać wydania takiego pozwolenia. Jedynie bowiem organy Policji są ustawowo powołane do orzekania w sprawach wydawania pozwoleń na broń. Bez znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej jest posiadanie przez stronę pozwolenia na broń do ochrony osobistej albowiem w tym zakresie decydują inne kryteria przyznawania takiego rodzaju pozwoleń. Za słuszne trzeba też uznać stanowisko organu, iż okoliczność posiadania przez klub niewielu egzemplarzy broni na świadectwo lub fakt objęcia indywidualnym tokiem treningu w klubie jedynie juniorów nie uzasadniają automatycznego uwzględnienia wniosku. W równej mierze uwagi te dotyczą argumentu o konieczności posiadania indywidualnego egzemplarza broni, co umożliwiłoby tzw. "ułożenie broni" i co za tym idzie, uzyskiwanie przez stronę lepszych wyników sportowych. Dlatego też w chwili obecnej uprawianie przez skarżącego strzelectwa sportowego jest możliwe w ramach działalności klubu, do którego skarżący należy i nie wymaga posiadania indywidualnego pozwolenia. Oceniając prawidłowość wydanych decyzji stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że organy dowolnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji jak i Komendant Główny w swoich decyzjach ustosunkowali się do argumentów przedstawionych przez skarżącego, ocenili całokształt zebranego materiału dowodowego i szczegółowo uzasadnili, dlaczego uważają, że strona nie znajduje się w uprzywilejowanej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie jej indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nieuzasadnioną.