VI SA/Wa 2515/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Zaskarżoną do decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] września 2005r. odmawiającą K.C. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] marca 2005r. Komendant Główny Policji, po długotrwałym postępowaniu administracyjnym, po raz pierwszy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] grudnia 2004r. odmawiającą K.C. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2005r. wszczynającym sprawę niniejszą K.C. wystąpił ponownie do Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] o wydanie pozwolenia na zakup jednej sztuki broni sportowej bocznego zapłonu oraz jednej sztuki broni sportowej centralnego zapłonu w celach sportowych. W uzasadnieniu podał, że uprawia strzelectwo w [...]. Od dnia 2 grudnia 2003r. posiada patent strzelecki, który potwierdza zakres jego kwalifikacji sportowych i uprawnia do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń. Od dnia 6 lutego 2004r. posiada również licencję uprawniającą go do współzawodnictwa sportowego w dziedzinie strzelań z broni pneumatycznej, kulowej i śrutowej. Broń jest dla niego niezbędna do doskonalenia umiejętności strzeleckich na treningach i uzyskiwania lepszych wyników sportowych. Do wniosku dołączył wymagane dokumenty, a także decyzję o nadaniu patentu strzeleckiego, decyzje o przyznaniu licencji jego klubowi – [...], oraz jemu samemu, a także opinię z [...] popierającą wydanie mu pozwolenia na zakup broni i zaświadczenie o członkostwie w klubie. Dołączył również wyciąg z treningów i strzelań kontrolnych w stowarzyszeniu za okres od 14 stycznia 2004r. do 5 listopada 2005r., z którego wynika uzyskiwanie przez wnioskodawcę w większości przeprowadzonych strzelań srebrnej odznaki, a w 5 przypadkach – złotej, a także wyciąg z protokółów udziału w zawodach w okresie od 25 października 2003r. do 6 marca 2005r. W toku postępowania administracyjnego organ wystąpił do Prezesa [...] o udzielenie informacji dotyczącej zaangażowania wnioskodawcy w uprawnianie strzelectwa. Pismo powyższe zostało zwrócone do organu z adnotacją poczty "adresat odmówił przyjęcia". Organ ustalił jednak na podstawie danych publikowanych w Internecie wyniki osiągane przez wnioskodawcę w zawodach w sekcji strzeleckiej w 2005r. Z danych tych wynika, że zajmował w różnych datach miejsce 9, 28, 30, 17, 6, 24, 6, 7, 10, 22, 10, 11, 10, 13,11. Decyzją z dnia [...] września 2005r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił K.C. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 10 ust 1 i 3 pkt 3, art. 12 ust 1 i 2 Ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji /tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525/ oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydawane pozwolenie na broń /Dz. U. Nr 19 z 2000r., poz. 240 ze zm./ i art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego /dalej KPA/. W uzasadnieniu wskazał, że ciężar dowodu wykazania istnienia przesłanek uzasadniających potrzebę posiadania indywidualnego pozwolenia na broń spoczywa na wnioskodawcy, jednak on ich nie wykazał. Ocena tych przesłanek należy do Policji. Przynależność do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego oraz patentu strzeleckiego i chęć poprawiania swoich wyników sportowych nie obliguje organu do wydania pozwolenia. Dla organu znaczenie kluczowe ma stopień zaangażowania strony w uprawianie sportu strzeleckiego i wyróżniająco wysoki poziom wyników. Poziom wnioskodawcy zajmującego lokaty w I, II i III dziesiątce zawodników nie uzasadnia przyznania mu prawa do posiadania własnej broni. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał, że brak własnej broni utrudniał mu uprawianie strzelectwa. Organ wskazał też, że nie dał wiary dokumentom potwierdzającym udział skarżącego w zawodach w okresie, kiedy jeszcze nie miał licencji uprawniającej go do uczestnictwa w zawodach oraz podniósł, że od wydanej w poprzednim postępowaniu decyzji odmownej nie zaszły żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby zmianę stanowiska organu. Od powyższej decyzji K.C. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Zarzucał naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 8 KPA polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony i załatwienie sprawy w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do państwa. Zarzucił też naruszenie art. 77 § 1 i 2 KPA polegające na poprzestaniu organu na informacji pocztowej o nieprzyjęciu przesyłki z zapytaniami skierowanej do [...] i pominięcie w postępowaniu dowodowym informacji, które organ mógłby w Klubie uzyskać. Strony internetowe Klubu, z których czerpał wiedzę organ nie zawierają wystarczających informacji o wnioskodawcy, np. o jego stażu klubowym. Skarżący wskazał, że niesłusznie organ odmówił wiary podanym przez Klub informacjom o wynikach w zawodach, w których wnioskodawca uczestniczył jeszcze przed uzyskaniem licencji uprawniającej go do uczestnictwa w nich. Wskazał też, że Klub nie ma prawa do wydania swemu członkowi dokumentu poświadczającego "ponadprzeciętne uprawianie strzelectwa sportowego". Ustawa o broni i amunicji nie zawiera w ogóle kryterium "ponadprzeciętnego zaangażowania w uprawianie strzelectwa sportowego", zatem posługiwanie się nim przez Policję jest niedopuszczalne. Podniósł, że gdy chodzi o broń myśliwską organy Policji są znacznie bardziej liberalne, co świadczy o niedopuszczalnym, nierównym traktowaniu obywateli. Do odwołania dołączył zaświadczenie z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego /dalej PZSS/ z dnia 7 października 2005r. wydane w trybie art.53b ust.3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej /Dz.U. nr 81 z 2001r. poz.889 z późn. zmianami/ potwierdzające posiadanie przez K.C. kwalifikacji i spełnienie warunków do uzyskania pozwolenia na broń palną sportową. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa kryteriów oceny okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Kryteria te wypracowały organy Policji kierując się reglamentacyjnym charakterem ustawy. Samo spełnienie warunków formalnych nie jest wystarczające do uzyskania pozwolenia na broń i tylko wykazanie ponadprzeciętnej potrzeby jej posiadania może uzasadniać wydanie pozwolenia. Ta ponadprzeciętna potrzeba posiadania broni występuje u wybitnych zawodników uzyskujących wysokie lokaty, samo zaś niezadowolenie z ilości czy jakości broni klubowej nie wystarcza do uzyskania pozwolenia na zakup broni indywidualnej. Na klubach ciąży obowiązek zapewnienia swoim członkom odpowiedniej ilości i jakości broni sportowej. Organ wskazał też, że wziął pod uwagę fakt, iż wnioskodawca uczestniczył w zawodach jeszcze przed uzyskaniem licencji i dowodu tego nie pominął. Wskazane zawody były jednak zawodami klubowymi, skarżący uzyskiwał lokaty odległe, a z dokumentów nie wynika aby był powołany do kadry klubu, województwa lub kraju. Organy Policji są zobowiązane i uprawnione do oceny ponadprzeciętnej potrzeby posiadania broni. Wnioskodawca, który jest członkiem klubu od 4 lat, bierze udział w treningach i zawodach rangi klubowej zajmując odległe miejsca nie przekonał Policji, że brak własnej broni uniemożliwia mu uprawianie sportu strzeleckiego. Jego interes indywidualny powinien więc ustąpić na rzecz interesu publicznego, który przemawia za tym, aby broni do danego celu nie było więcej, niż to wynika z rzeczywistej konieczności. Organ wyjaśnił też, że inne są cele broni łowieckiej, a inne sportowej, zatem zarzut nieuprawnionego, różnego traktowania obywateli uprawiających te różne dziedziny sportu, jest nieuzasadniony. Opinie i stanowisko PZSS jest tylko jednym z dowodów w sprawie, zaś kompetencje co do wydawania pozwoleń na broń należą tylko do organów Policji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję K.C. Domagał się jej zmiany i zarzucał: 1/ naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, art. 1, art. 3 i art. 53 cytowanej wyżej ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej, oraz art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz 2/ naruszenie przepisów procedury administracyjnej art.6, 7 i 8 k.p.a. i art. 107 k.p.a. Skarżący wywodził, że zgodnie z zasadą praworządności zawartą w art.6 KPA organ może działać tylko w takim zakresie, w jakim upoważnia go prawo. Ciężar prowadzenia postępowania dowodowego spoczywa na organie, który zobowiązany jest do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, a jego braki powinien z własnej inicjatywy uzupełnić. Zdaniem skarżącego, wydana decyzja wykracza poza granice uznania administracyjnego i nosi cechy dowolności, albowiem oparta jest na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Organ powinien wykazać o jaki interes publiczny mu chodzi i udowodnić, że jest on na tyle znaczący, iż wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Nieuprawnione jest twierdzenie, iż pozwolenie na posiadanie broni sportowej jest uprawnieniem wyjątkowym, podlegającym reglamentacji. Skarżący wywodzi, iż przez sam fakt uprawniania strzelectwa jest osobą szczególną, wyróżniającą się z ogółu obywateli, a więc przedmiotowe pozwolenie powinien uzyskać. Zdaniem skarżącego, decyzja jest powielaczowa i zawiera treści wprowadzające w błąd, a jej uzasadnienie nie spełnia wymogów z art. 107 KPA, gdyż nie zawiera uzasadnienia faktycznego tylko zbiór zdań nie odnoszących się do sprawy. Zasady art. 8 KPA nakazują interpretować wątpliwości na korzyść obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny, organ powinien wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i wyjaśnić motywy rozstrzygnięcia. Niezasadne jest żądanie organu przedstawienia przez wnioskodawcę wybitnych wyników sportowych i stażu zawodniczego, bowiem ten zakres oceny należy do kompetencji władz sportowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto Komendant Główny Policji zaakcentował, że wydając decyzję organ miał na uwadze, iż [...] posiada ponad 300 egzemplarzy broni do celów sportowych. Odpierając pozostałe zarzuty sformułowane w skardze organ stwierdził, że nie zostały naruszone ogólne zasady postępowania zawarte w art. 6, 7, 8 k.p.a. Podniósł, że organy policji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz nie jest powielaczowa, gdyż odnosi się do skarżącego. Zarzut naruszenia przepisów ustaw o kulturze fizycznej oraz sporcie kwalifikowanym również nie jest, zdaniem organu, uzasadniony. Na rozprawie w dniu 9 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił wniosek Prezesa Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o dopuszczenie tej organizacji do udziału w sprawie w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 § 2 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik PZSS popierał skargę. Przedstawił pisemne stanowisko Prezesa PZSS, który podniósł, że organy Policji uzurpują sobie prawo do ingerowania w kompetencje Związku oceniając stopień zaangażowania zawodników w działalność sportową. Otrzymanie pozwolenia na broń w celach sportowych wymaga spełnienia warunków określonych przepisach innych niż ustawa o broni i amunicji. Są to ustawy o kulturze fizycznej i o sporcie kwalifikowanym, które potwierdzają obowiązek przynależności do PZSS ubiegającego się o pozwolenie na broń sportową. Organy Policji stawiają pozaprawne wymagania ubiegającym się o pozwolenie na broń sportową i żądają przedstawienia dokumentów, do których oceny nie mają uprawnień, i które nie są określone w przepisach dotyczących wydawania pozwoleń na broń. Powołał dwa orzeczenia WSA w Warszawie o niedopuszczalności stosowania przez Policję kryterium "należytego zaangażowania" w sport strzelecki, konieczność uwzględnienia wszystkich okoliczności oraz stanowisko NSA, że decyzja o pozwoleniu na broń jest decyzją związaną, nie zaś uznaniową. Zaświadczenie przedstawione przez PZSS potwierdza kwalifikacje K.C. i wyróżnia go spośród innych członków związku, jako tego który spełnia wszystkie wymogi z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wskazuje, że badając dopuszczalność uczestnictwa PZSS w sprawie niniejszej zważył, że rozpatrywana sprawa dotyczy wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych skarżącemu, który jest członkiem PZSS, posiada patent strzelecki i licencję wydane przez PZSS, a jednym z podstawowych celów Związku jest wymienione w § 11 p.3 Statutu "reprezentowanie i ochrona praw i interesów członków Związku". W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że uczestnictwo w wymienionej sprawie należy do statutowych celów Związku, o których mowa w art.33 § 2 p.p.s.a. i Związek może uczestniczyć w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi K.C. Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy wskazać, że materialnoprawną podstawą jej wydania był przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a zarzuty skargi opierają się na mylnej jego interpretacji przez skarżącego. Zgodnie z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003r. sygn. III SA 1515/01 stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Należy więc mieć na względzie, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. NSA w wyroku z dnia 13 października 2005r. sygn.akt II OSK 97/05 potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela. W jego świetle nie jest zasadny pogląd skarżącego, że wedle przepisów ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń dla osób uprawiających strzelectwo nie jest uprawnieniem wyjątkowym i reglamentowanym. Mając na względzie powyższe "zastrzeżenia wstępne" Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Na tym etapie, przy ocenie znaczenia powołanych i udowodnionych okoliczności, było miejsce na "uznaniowość" ze strony organu, nie oznaczające jednak dowolności. Organ zasadnie przyjął, że brak po stronie wnioskodawcy negatywnych przesłanek posiadania broni oraz fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający pcy ąosiadanie własnej broni sportowej. Organ prawidłowo ocenił, że wskazane okoliczności pozwalają wnioskodawcy na czynne uprawianie sportu strzeleckiego w klubie sportowym przy użyciu broni klubowej, ale nie wystarczają do uzyskania prawa do własnej broni. W cytowanym wyżej orzeczeniu z 13 października 2005r. NSA wyjaśnił, że "uzasadniona okoliczność" /z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji/ zachodzi względem wnioskodawcy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Do takich cech, według NSA, nie należy korzystanie z prawa do stowarzyszania się w ramach klubu strzeleckiego i uprawianie sportów strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000r. sygn. IIISA 2865/99 Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003r. sygn. IIISA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002r. sygn. III SA 454/01). W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. W ocenie Sądu nie jest zasadny pogląd skarżącego, że nie potrzeba żadnych wyjątkowych, wyróżniających okoliczności dla uzyskania pozwolenia na broń sportową, poza okolicznościami wynikającymi z ustawy o kulturze fizycznej i sporcie kwalifikowanym. Wskazane ustawy regulują bowiem kwestie związane z uprawianiem sportu strzeleckiego, nie zaś prawo do dysponowania własną bronią sportową. Prawo do posiadania broni reguluje powołana wyżej ustawa o broni i amunicji i dlatego prawidłowość wydanych decyzji musi być oceniana z punktu widzenia przepisów tej właśnie ustawy, ona zaś /ustawa o broni i amunicji/ nie zwalnia członków klubów strzeleckich, posiadających patent i licencję z obowiązku wykazania istnienia okoliczności uzasadniających uzyskanie pozwolenia na własną broń sportową. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący spełnia kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, ale nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń, z samego sformułowania art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia – wykazania okoliczności uzasadniających wniosek /por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002r., sygn. akt III SA 448/01, nie publ./. To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. Nie jest więc zasadny zarzut sprzecznego z prawem przerzucenia ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego na stronę. W sprawie niniejszej, oprócz dowodów wskazanych przez stronę, organ z własnej inicjatywy najpierw zwrócił się do Klubu o potrzebne informacje, a wobec ich nie uzyskania, poszukał ich sam w internecie, na stronie klubowej. Prawdziwości tych informacji strona nie zakwestionowała, zatem jej zarzut niewyjaśnienia sprawy i naruszenia art.77 KPA jest niezasadny. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art.107 § 3 KPA. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Odnosząc się do zarzutów strony i uczestnika postępowania dotyczących odmiennego stosowania przez organy Policji prawa w stosunku do osób ubiegających się o broń do celów sportowych i łowieckich, należy podzielić stanowisko organu, że powyższe wynika z odmiennych regulacji ustawowych dotyczących osób uprawiających strzelectwo sportowe i łowiectwo dodając, że w sprawie niniejszej rozważeniu podlega prawidłowość decyzji w sprawie uzyskania pozwolenia na broń sportową. W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że skarżący nie wykazał, iż istniejące okoliczności uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną, ani nie wykazał, że brak własnej broni uniemożliwi mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Zaskarżona decyzja była zatem zgodna z prawem. Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nieuzasadnioną.