II SA/Bd 168/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2007 r. sprawy ze skargi K. P., J. K., B. S., L. S. oraz skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] 2006 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących: K. P., J. K., B. S., L. S. solidarnie kwotę 255 ( dwieście pięćdziesiąt pięć ) złotych i po 200 ( dwieście ) złotych każdemu tytułem zwrotu kosztów postępowania, 5. pobrać od skarżącej K. P. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu oraz zasądza na jej rzecz od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1., art. 56 ust. 1,2, 3 oraz 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedno z 2006 r., Dz. U. Nr 129, poz. 902) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573, z późno zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedno Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późno zm.), po rozpatrzeniu wniosku Andrzeja i Moniki J. zam. w G. - Burmistrz K. w dniu [...] 2006 r. wydał decyzję (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji - zbiornika do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych o pojemności 966 m3 dla 233 DJP hodowli zwierząt na części działki nr [...] położonej w gospodarstwie w G. gmina K. W uzasadnieniu tej decyzji m.in. wskazał, że jej wydanie zostało poprzedzone uzgodnieniami z Wojewodą [...] oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w B. i warunki zawarte w postanowieniach tych organów zostały uwzględnione w decyzji. Wskazano także, że uwzględniono w niej Raport oddziaływania na środowisko opracowany przez Zygmunta D. z "E." Sp. z 0.0. w T. Ponadto organ wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że w postępowaniu administracyjnym zapewniono możliwość udziału społeczeństwa poprzez podanie do publicznej wiadomości zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu i możliwości składania uwag i wniosków, z czego zainteresowani skorzystali. Wskazano także, że wyznaczono dwie rozprawy administracyjne. Uzasadniając swoją decyzję Burmistrz K. wskazał również, że działka inwestora, w obrębie której projektuje się budowę obiektów do gromadzenia nawozów naturalnych, zajmie teren o niskiej jakości gleb, charakteryzujący się brakiem wartościowych elementów przyrodniczych i krajobrazowych - jest terenem rolniczym. Miejscowość Gościeradz jest zlokalizowana poza obszarami Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Gmina K. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na tereny objęte inwestycją, dlatego też wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] 2005 r. znak: [...] określającą warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Realizacja zbiornika służącego zbieraniu odcieków z płyty gnojowej ma na celu uporządkowanie gospodarki nawozami pochodzenia zwierzęcego, bez zwiększenia obsady i dostosowanie do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Ma to szczególne znaczenie z uwagi na usytuowanie całej gminy na obszarze - strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Brdy "[...]" - ustanowionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. (znak: [...]). W myśl przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. Nr 283, poz. 2840) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. Nr 283, poz. 2839) instalacje do chowu lub hodowli zwierząt zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska, nie wymagają uzyskania pozwolenia na wprowadzanie substancji do powietrza, jednakże podlegają zgłoszeniu organowi ochrony środowiska ¬zgodnie z treścią art. 152 ust. 1 tej ustawy. Ponadto, zgodnie z treścią art. 76 ww. ustawy nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja, nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska. Wymaganiami tymi są m.in. wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko, jak również zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli osobiście: Anna S., Radosław R., Florian A., Wiesława K., Marian S., Aurela D., Katarzyna S., Helsztajn K., Dorota K., Piotr P., Violetta W., Wiesław W. Odwołujący się zarzucali organowi, że jego decyzja narusza przepisy ustawy - Prawo o ochronie środowiska w sposób rażący, a w szczególności postanowienia prawomocnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. (znak [...]) w sprawie "Strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Brdy -"[...]." Według nich decyzja ta wywołała w znacznej części społeczności wsi G. zrozumiałe oburzenie, żal, poniżenie, utratę zaufania do władz gminnych. Opisane w uzasadnieniu decyzji sprawy mijają się z prawdą, są nierzetelne i opisują istotę sprawy jednostronnie na korzyść urzędu, który wykazał minimum zainteresowania sprawą; "mataczył, kręcił, gmatwał nic do końca nie wyjaśniając mieszkańcom." Odwołanie od decyzji Burmistrza K. złożyli także przez swego pełnomocnika (radcę prawnego Jadwigę G.): Marek K., Edmund Z., Mariusz P., Janusz K., Michał D., Barbara S., Krystyna P., Ludwik S., Danuta A., Violetta W., Roman S., Stanisław H., Beata R., Wiesława S., Ryszard K., Alina M., Adam L., Wiesław K., Izabela S., Ryszard D. W odwołaniu tym zarzucili organowi pierwszej instancji.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wskutek niezastosowania w niniejszej sprawie, 2) naruszenie prawa materialnego art. 5, art. 47 ww. ustawy wskutek wadliwej wykładni tych przepisów, 3) naruszenie przepisów prawa procesowego art. 77 § 1 i 4 kpa wskutek błędnej oceny stanu faktycznego i przyjęcie, że zamierzona inwestycja dotycząca realizacji przedsięwzięcia nie narusza zakazów zawartych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. znak [...] dotyczącej ustanowienia strefy ochronnej pośredniej zewnętrznej ujęcia wody "Czyżkówko", 4) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 48 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja została wydana bez uzyskania prawomocnego uzgodnienia Państwowego Głównego Inspektora Sanitarnego, 5) naruszenia prawa materialnego art. 52 ust. 1 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ opracowany raport nie spełnia standardów określonych w tym przepisie i zawiera szereg merytorycznych błędów, które go w całości dyskwalifikują, 6) naruszenie przepisów prawa procesowego art. 91 w związku z art. 92 i 94 kodeksu postępowania administracyjnego. Stawiając powyższe zarzuty odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Przesyłając powyższe odwołanie do organu odwoławczego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., Burmistrz K. wniósł o utrzymanie w mocy jego decyzji oświadczając, że nie widzi możliwości zmiany swojej decyzji. Następnie odniósł się do poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniu pełnomocnika. Bezpośrednio do ww. organu odwoławczego wpłynęło pismo z 8 listopada 2006 r. sporządzone przez innego pełnomocnika jednej z ww. osób odwołujących się - Krystyny P., będące w intencji autora pisma (adwokata Tomasza G.) uzupełnieniem odwołania powyższego tj. drugiego z ww. odwołań, z wnioskami jak poprzednie (tj. uchylenie decyzji i umorzenie postępowania). W piśmie tym zawarto także wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Ministra Zdrowia sprawy z wniosku odwołującej się o stwierdzenie nieważności postanowienia uzgadniającego warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia wydanego w toku przedmiotowego postępowania przez Głównego Inspektora Sanitarnego i stanowiącego zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Pełnomocnik Krystyny P. adwokat Tomasz G. zarzucił decyzji Burmistrza K. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1 a ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 106 § 1 i 5 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, która wymagała współdziałania innych organów w postaci między innymi wydania postanowienia uzgadniającego przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, przed ostatecznym i prawomocnym wydaniem tego postanowienia uzgadniającego, a w konsekwencji rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania w sprawie - art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 138 § 2 kpa, w związku z art. 102 kpa, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na postanowieniu Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2006 r., znak sprawy: [...] utrzymującego w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...], w sytuacji, gdy postanowienie organu I instancji zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, to jest w czasie, gdy postępowanie w przedmiotowej sprawie było zawieszone, a nie było to czynność niezbędna w celu zapobieżenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Zarzucono także: - rażące naruszenie przepisów prawa procesowego- art. 110 kpa i art. 16 kpa w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 kpa w zw. z art. 127 § 1 kpa oraz art. 154 § 1,155,156 §1, 161 § 1, 162 §1 i 163 kpa, poprzez wydanie dwóch kolejnych postanowień: uzgadniającego i nieuzgadniającego warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia przez organ współdziałający - Wojewodę [...], w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, który wydał postanowienie lub decyzję jest nią związany, a zmiana raz wydanego postanowienia lub decyzji w sprawie wymaga zamiany tego postanowienia lub tej decyzji w drodze wszczęcia i właściwego przeprowadzenia procedury odwoławczej, - naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 110 kpa i art. 16 kpa w zw. z pkt III 4 ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r., znak sprawy: [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej pośredniej ujęcia wody "[...]" w B. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która pozostaje w sposób oczywisty sprzeczna z zakazem ustanowionym we wskazanej decyzji, zgodnie z którym zabrania się lokalizowania ferm chowu zwierząt i innych obiektów zaliczonych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska na terenie ustanowionej strefy, - naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 47 w zw. z art. 141 ust. 1 i 2 i art. 144 1 i 2 oraz w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie przez organ , który wydał zaskarżoną decyzję, w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia na kwestię emisji zapachów do środowiska oraz analizy porównania proponowanej dla budowy instalacji techniki z najlepszymi dostępnymi technikami w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, - obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 10 § 1 kpa i art. 10 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 46 a ust. 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 49 kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a w szczególności przyjęcie błędnej formy doręczania zawiadomień o czynnościach podejmowanych w toku postępowania, w tym o przeprowadzanych rozprawach administracyjnych, -rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 77 § 1 i 80 kpa i art. 136 kpa w zw. z art. 144 kpa poprzez nieprzeprowadzenie właściwego postępowania wyjaśniającego w sprawie, mimo że okoliczności sprawy tego wymagały, a w szczególności: - niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, - oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, - brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (noszące datę 4 grudnia 2006 r.) złożyli także Monika i Andrzej J. wnosząc ,,o niezwłoczne zajęcie jednoznacznego stanowiska, niezbędnego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] 2006 r. (znak: [...]) na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, z późno zm.) i art. 46 ust. 1 pkt 1, 46 a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 56 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 68, poz. 1071, z późno zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzucanych uchybień proceduralnych polegających na wadliwym uzyskaniu przez organ pierwszej instancji uzgodnienia w trybie art. 106 § 1 i 5 kpa w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1 a i art. 57 ust. 1 Prawo ochrony środowiska, w sytuacji gdy ostateczne postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdziło, że z zarzutem powyższym nie sposób się zgodzić. Kolegium wskazało, że przepis art. 106 § 1 i 5 kpa wymaga, aby decyzje wydać po zajęciu stanowiska przez właściwy organ, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia takiego stanowiska. Wyrażenie stanowiska następuje w formie zaskarżalnego postanowienia. Zdaniem Kolegium jest oczywiste, że skoro postanowienie uzgadniające jest zaskarżalne, to w wypadku wniesienia zażalenia organ winien wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu rozpatrzenie zażalenia w postępowaniu instancyjnym. Brak zadaniem Kolegium jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, iż konieczne jest uzyskanie prawomocnego stanowiska organu uzgadniającego, co oznaczałoby w rozpatrywanej sprawie wstrzymanie wydania decyzji do czasu rozpatrzenia skargi na to postanowienie. Pomocne w rozstrzygnięciu wskazanej wątpliwości mogą być - zdaniem organu - przepisy dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, od której wniesiono odwołanie mające odpowiednie zastosowanie do postanowień, które zostały zaskarżone zażaleniem. Wniesienie odwołania (zażalenia) powoduje wstrzymanie z mocy prawa wykonania rozstrzygnięcia (z wyjątkami określonymi wart. 130 § 2 i 3 kpa, które jednak nie mają w rozpatrywanej sprawie zastosowania), co w przypadku postanowienia uzgadniającego oznacza wstrzymanie możliwości wydania decyzji do czasu, gdy postanowienie takie stanie się ostateczne. Przypadek ten zaistniał w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja wydana została dopiero po wydaniu przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie uzgadniające organu pierwszej instancji. Skutek wstrzymania z mocy prawa wykonania decyzji (postanowienia) nie występuje natomiast w razie zaskarżenia ostatecznego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. Tak więc w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie nastąpiło naruszenie wskazanych przepisów postępowania dotyczących obowiązku uzyskania uzgodnienia. Wskazano też, że strony reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników nie przedłożyły dowodu wniesienia skargi do sądu administracyjnego na poparcie swoich twierdzeń. Wprawdzie do odwołania sporządzonego przez radcę prawnego Jadwigę G. załączony został odpis takiej skargi z dnia 20 lipca 2006 r., jednakże nie zawiera on podpisu strony lub pełnomocnika ani dowodu, że skarga tej treści złożona została w sądzie. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego niezrozumiały jest zarzut sformułowany przez pełnomocnika strony adwokata Tomasza G., iż konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o nieprawomocne postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego jest pośrednie rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 102 kpa. (Zarzut ten skarżący odnosi do rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. dotyczącego utrzymania w mocy zażalenia na postanowienie Burmistrza K. o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania.) Kolegium wskazało, że przepis art. 102 kpa dotyczy możliwości podejmowania niezbędnych czynności w czasie zawieszenia postępowania przez organ, przed którym zawisła sprawa, nie dotyczy on jednak działań innego organu wydającego postanowienie uzgadniające, co może nastąpić w czasie zawieszania postępowania i niezrozumiałe jest, co miał na myśli pełnomocnik strony wskazując jako naruszone przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa. Pierwszy z tych przepisów ¬zdaniem Kolegium - stanowi proceduralną podstawę do utrzymania w mocy przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, drugi zaś daje możliwość uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Według Kolegium nie wiadomo ponadto, w jakiej mierze zarzut dotyczący postanowienia dotyczącego utrzymania w mocy postanowienia o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania miałby odnosić się do zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 142 kpa w odwołaniu od decyzji strona może zaskarżyć wyłącznie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. odnosząc się do zarzutu dotyczącego rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 110 i art. 16 w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 w zw. z art. 127 § 1 oraz art. 154 § 1 art. 155, art. 156 § 1, art. 161 § 1, art.162 § 1 i art. 163 kpa poprzez wydanie przez organ współdziałający - Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego dwóch kolejnych postanowień: odmownego i uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia, które to postępowanie w ocenie pełnomocnika strony adwokata Tomasza G. "uznać należy za rażąco sprzeczne z zasadą trwałości rozstrzygnięcia indywidualnego wydawanego w ramach postępowania administracyjnego, a w konsekwencji z powołanymi przepisami prawnymi, które stanowią gwarancję człowieka obywatela prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji i ochrony praw nabytych" i wniosku tegoż pełnomocnika, iż "postanowienie Wojewody [...] uzgadniające warunki decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako rażąco niezgodne z podstawową zasadą polskiego systemu prawnego, winno zostać uznane za nieważne, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana na jego podstawie i sankcjonująca to rażące naruszenie, uchylona" - Samorządowe Kolegium stwierdziło, że nie podziela tego poglądu. Kolegium wskazało w związku z tym, że organ współdziałający nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Wskazano, że organ ten zajmuje stanowisko w sprawie już zawisłej przed innym organem administracyjnym. Postanowienie uzgadniające nie załatwia zawisłej sprawy administracyjnej, albowiem ani nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji. Stanowisko wyrażone w formie postanowienia jest rozstrzygnięciem, co do sprawy niemającej bytu samodzielnego, bo mającej związek ze sprawą główną. Wskazane okoliczności przemawiają - zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego - za przyjęciem tezy, że postanowienia uzgadniające, choć są zaskarżalne, to jednak w swej naturze zbliżają się do postanowień dowodowych o których mówi art. 77 § 2 kpa, z tego też względu nic nie stoi na przeszkodzie, aby właściwy organ zmienił swoje postanowienie uzgadniające przed rozstrzygnięciem sprawy głównej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 i art. 110 kpa w zw. z punktem III. 4 decyzji Wojewody B. z dnia [...] 1998 r. Nr [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej pośredniej ujęcia wody "[...]" w B. oraz art. 77 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zasadności zarzutu. Kolegium wskazało, iż lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia na działce nr [...] w G. gmina K., która jest częścią ustanowionej ww. decyzją strefy ochronnej, nie narusza postanowień tej decyzji, z tego względu, że w punkcie III. 2 decyzji Wojewody zakazano gromadzenia ścieków i odpadów, które wskutek nieodpowiednich zabezpieczeń mogą zanieczyścić wody. Zbiornik na odcieki jest właśnie odpowiednim zabezpieczeniem w przypadku hodowli Januszewskich. Dodatkowo wskazano na punkt IV decyzji, który daje możliwość zwolnienia przez Wojewodę z zakazów. Postanowienie Wojewody uzgadniające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach traktować można zdaniem Kolegium jako zgodę na projektowaną inwestycję, udzieloną w trybie ww. decyzji ustanawiającej strefę ochronną. W świetle powyższych rozważań za nieuzasadniony należy także uznać zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzut naruszenia art. 11 Prawo ochrony środowiska poprzez sprzeczność zaskarżonej decyzji z ww. decyzją o ustanowieniu strefy ochronnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 5, art. 47 i art. 52 ust. 1 pkt 6 i 8 Prawo ochrony środowiska, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zarzut naruszenia pierwszego ze wskazanych przepisów podniesiony przez pełnomocnika radcę prawnego Jadwigę G. nie został uzasadniony i brak wskazania, w jaki sposób przepis ten został naruszony przez organ pierwszej instancji uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny tego zarzutu. Natomiast naruszenie kolejnych ww. przepisów skarżący wiążą z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które nie podzieliło zarzutów, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez Artura R., wbrew temu co twierdzą skarżący, zawiera opis i analizę przewidywanych wielkości emisji wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, odpadów, ścieków i emisji hałasu (pkt 3.4 raportu; karty 44-49). Emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego przeanalizowana została z uwzględnieniem następujących jej źródeł: z obiekt produkcyjnych, z ferm chowu świń, z zewnętrznych magazynów gnojowicy oraz odorów. Raport podaje także szacunkową roczną emisję substancji do powietrza ( pkt 3.4.1.5; karta 48) wynoszącą dla amoniaku: 9, 187 Mg/rok, dla metanu: 4, 474 Mg/rok i dla podtlenku azotu: 1,139 Mg/ rok. Wskazano, że w punkcie 8 raportu określono przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na ludzi, w tym na zdrowie obsługi fermy oraz na mieszkańców najbliższej zabudowy mieszkaniowej, a także w zakresie oddziaływania na zwierzęta i rośliny, powierzchnię ziemi, wodę, ścieki, powietrze, klimat akustyczny, klimat, dobra materialne, dobra kultury i krajobraz. Rozważono zdaniem Kolegium także wzajemne oddziaływanie między tymi elementami (pkt 8, karty 58-62). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także na drugi raport, który sporządzony został przez Zygmunta D. (karty 122-191). Rozdział 7 tego raportu stosownie do treści art. 52 ust. 1 pkt 8 Prawa ochrony środowiska, zawiera porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa wart. 143 ww. ustawy. Raport ten na żądanie organu pierwszej instancji został sprostowany w zakresie danych dotyczących produkcji azotu oraz powierzchni gospodarstwa. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że raport powyższy zawiera analizę przewidywanych rodzajów i wielkości emisji (pkt 1.6 oraz rozdział 2). Istotna jest także analiza wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Brak szczelnych zbiorników do zbierania i przechowywania wód gnojowych prowadzi do strat składników nawozowych w nich zawartych, ale jest także jednym z głównych źródeł zanieczyszczeń środowiska naturalnego (pkt 3.1.). Rozdział 5 Raportu zawiera analizę przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym zakresie oddziaływań na wodę i na powietrze ¬emisja odorów (karty 158-161). Kolejny rozdział raportu poświęcony został opisowi przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (rozdział 6). Zdaniem Kolegium mając na względzie ustalenia ww. raportów, organ pierwszej instancji określił warunki wykorzystania terenu zajętego na przedsięwzięcie w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem między innymi ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tym zakresie decyzja nałożyła na wnioskodawcę obowiązek (pkt 3.6) zastosowania do projektowanego zbiornika (lub zbiorników) pokryw pływających zabezpieczających przed nadmierną emisją złowonnych zapachów do powietrza. Ponadto, nałożono na wnioskodawcę wymóg (pkt 3.12) zaprojektowania na granicy zakładu od strony sąsiednich zabudowań mieszkalnych oraz wokół projektowanego zbiornika do gromadzenia płynnych odchodów zwierzęcych pasów zieleni średniej i wysokiej w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń do otoczenia. Natomiast, w celu ograniczenia emisji substancji odorowych na wnioskodawcę nałożono obowiązek (pkt II. 4) mieszania gnojówki bezpośrednio przed opróżnianiem zbiornika i wywożenia na pole w czasie pochmurnej pogody, a gnojówka powinna być wprowadzana bezpośrednio do gleby z pomocą węży rozlewowych połączonych z zębami kultywatora. W punkcie II. 5 zobowiązano wnioskodawcę do przeprowadzenia po zakończeniu inwestycji badania powietrza, w celu określenia jego jakości - tła, potrzebnego w przypadku konieczności przeprowadzania dalszych badań w celach porównawczych stanu jakości środowiska na terenie gospodarstwa. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowisko pełnomocnika strony, iż organ całkowicie pominął kwestię emisji gazów z punktu widzenia uciążliwych zapachów i odorów oraz, że nie porównał proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 cytowanej wyżej ustawy jest nieuzasadniony. Bezzasadny jest także według Kolegium zarzut pominięcia w raporcie oddziaływania na środowiska opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynikających przede wszystkim z emisji. Nietrafny jest także zdaniem organu odwoławczego zarzut pełnomocnika radcy prawnego Jadwigi G. dotyczący naruszenia art. 52 cyt. ustawy, gdyż zawiera szereg błędów merytorycznych, które w całości go dyskwalifikują i z tego względu nie może stanowić wiarygodnego dokumentu w rozumieniu art. 52 ustawy. Odnosząc się do tych zarzutów Kolegium wskazało, iż w załączonym do raportu wypisie z rejestru gruntów określono bonitację gruntów z rozbiciem na klasy i użytki, co zostało wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Rozbieżności, co do produkcji azotu i powierzchni gospodarstwa usunięte zostały w informacji uzupełniającej. Mając to na względzie Kolegium stwierdziło, iż w sposób wyczerpujący organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz poprawnie ocenił dowody, stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W tym zakresie organ odwoławczy nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, zaś zarzuty stawiane w odwołaniu od decyzji wynikają bezsprzecznie z niedostatecznej znajomości akt sprawy. Odwołując się do zawartego w odwołaniach zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa i art. 10 Prawa ochrony środowiska oraz art. 46 a ust. 5 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 49 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a w szczególności poprzez przyjęcie błędnej formy doręczenia zawiadomień o czynnościach podejmowanych w toku postępowania, w tym o rozprawach administracyjnych - Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuty te uznało za bezzasadne. Kolegium wskazało, że strony zostały powiadomione przez organ pierwszej instancji o terminie pierwszej rozprawy zaplanowanej na 27 czerwca 2006 r. wezwania na rozprawę i powiadomienie o przedmiocie sprawy, miejscu i terminie zostało przekazane stronom w formie pisemnej oraz dodatkowo w formie obwieszczenia, stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 53 Prawa ochrony środowiska oraz art. 10 § 1, art. 49 i art. 91 § 1-3 kpa. Kolejna rozprawa wyznaczona została na dzień 31 lipca 2006 r. i także w tym wypadku organ pierwszej instancji zarówno skierował do stron wezwania pisemne, jak i w formie obwieszczenia. Zdaniem Kolegium wymienione czynności organu pierwszej instancji wyczerpują zasadę uczestnictwa stron w postępowaniu administracyjnym i nie naruszają przytoczonych wyżej przepisów prawa. Za nieuzasadnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznane zostały także zarzuty podniesione przez pełnomocnika radcę prawnego Jadwigę G., a dotyczące uniemożliwienia pełnomocnikowi wzięcia udziału w ww. rozprawach administracyjnych oraz odmowy zwołania kolejnej rozprawy w trybie art. 89 kpa. Kolegium wskazało, że radca prawny Jadwiga G. zgłosiła się jako pełnomocnik stron pismem z dnia 2 czerwca 2006 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 6 czerwca 2006 r., już po tym, jak organ dokonał wezwań na rozprawę administracyjną wyznaczoną na 27 czerwca 2006 r. O terminie tej rozprawy zostały zatem zawiadomione bezpośrednio strony reprezentowane przez ww. pełnomocnika. Pełnomocnik stawiła się na rozprawie, oświadczyła jednak, iż nie otrzymała zawiadomienia o rozprawie i z tego względu nie mogła zapoznać się z całością dokumentów zgromadzonych w sprawie i nie może skutecznie reprezentować stron. W tym stanie rzeczy pełnomocnik złożyła wniosek o odroczenie rozprawy, wskazując, że nastąpiło uchybienie proceduralne. O terminie kolejnej rozprawy wyznaczonej na dzień 31 lipca 2006 r. organ pierwszej instancji powiadomił pełnomocnika pismem z dnia 17 lipca 2006 r., które doręczone zostało po awizowaniu w dniu 28 lipca 2006 r. Jednocześnie pismem z dnia 20 lipca 2006 r. (wpływ 24 lipca 2006 r.) pełnomocnik poinformowała organ, że dowiedziała się o próbie zawiadomienia o terminie rozprawy administracyjnej w drodze publicznego obwieszczenia co nie jest zgodne z prawem. Pełnomocnik powiadomiła o planowanym w dniach 21-31 lipca 2006 r. urlopie wypoczynkowym oraz o niemożności przybycia na rozprawę. Ponadto, pełnomocnik wskazała na bezprzedmiotowość odbycia rozprawy z uwagi na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie. Ta okoliczność zdaniem pełnomocnika powoduje niemożność wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Na rozprawę w dniu 31 lipca 2006 r. pełnomocnik nie stawiła się. Zdaniem Kolegium powyższe okoliczności wskazują, iż pełnomocnik była obecna na pierwszej rozprawie i została zawiadomiona o terminie kolejnej rozprawy. Wskazano, że ponadto organ zawiadomił o terminach tychże rozpraw bezpośrednio reprezentowane strony. Doręczenie wezwania na drugą rozprawę na trzy dni przed terminem spowodowane zostało awizowaniem przesyłki, która wysłana została w czasie właściwym, umożliwiającym doręczenie wezwania pełnomocnikowi na siedem dni przed rozprawą. Pełnomocnik będący radcą prawnym winien w taki sposób zorganizować pracę kancelarii, aby możliwe było bieżące odbieranie korespondencji, bez potrzeby jej awizowania. Konsekwencji uchybień w tym względzie nie można przenosić na organ administracyjny. Ponadto, Kolegium wskazało, iż pełnomocnik prowadziła korespondencję z organem pierwszej instancji, w której wyraziła swoje stanowisko, co do dalszego biegu sprawy oraz zakwestionowała zasadność odbycia drugiej rozprawy. Mając na względzie powyższe ustalenia Samorządowe Kolegium wskazało na przepis art. 89 kpa, w myśl którego zasadne jest prowadzenie rozprawy, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, a także gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron. W rozpatrywanej sprawie wobec ww. stanowiska pełnomocnika kilkunastu stron, brak było przesłanki do wyznaczenia kolejnego terminu rozprawy. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji zarówno w wezwaniach na kolejne rozprawy, jak również w obwieszczeniach informował strony o możliwości przeglądania akt sprawy oraz składania dodatkowych wyjaśnień i dowodów. Zachowanie organu pierwszej instancji w ocenie Kolegium nie naruszyło, więc przepisów dotyczących zapewnienia stronom uczestnictwa w postępowaniu. Mając na względzie powyższe ustalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznało, że odwołania stron nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem i dlatego Kolegium orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga opatrzona datą 10 stycznia 2007 r. Krystyny P., Janusza K., Barbary S. i Ludwika S. sporządzona przez pełnomocnika radcę prawnego Jadwigę G. W skardze tej zarzucono zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 4 ustawy z dnia 27 kwietna 2001 r. Prawo ochrony środowiska, wskutek jego niezastosowania w niniejszej sprawie, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 11 cyt. ustawy wskutek jego błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie wskutek ustalenia, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ochrony środowiska, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 52 cyt. ustawy o ochronie środowiska wskutek błędnej wykładni i ustalenie, iż opracowany raport oddziaływania na środowisko spełnia warunki ustawowe, 4) naruszenie prawa procesowego mające wpływ na rozstrzygnięcie art. 33 w związku z art. 40 i art. 92 ustawy kodeks postępowania administracyjnego wskutek jego błędnej wykładni. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według zestawienia o ile zostanie przedłożone lub według norm przepisanych. Jednocześnie wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę m.in. wskazano, że w dniu 14 grudnia 1998 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] na mocy której ustanowił na wniosek i koszt Gminy B. strefę ochronną pośrednią zewnętrzną komunalnego ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Brdy "[...]" na obszarze, którego granice zostały określone w treści decyzji. Miejscowość G., a także działka nr [...] na której ma być pobudowana instalacja w postaci zbiornika, której dotyczy zaskarżona decyzja, znajduje się w granicach strefy ochronnej. Wymieniona powyżej decyzja z uwagi na szczególne uwarunkowania związane ze strefą ochroną wprowadza szereg zakazów i nakazów związanych z korzystaniem ze środowiska. W punkcie 4 ww. decyzji zakazano lokalizowania ferm chowu zwierząt i innych obiektów zaliczanych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi mogących pogorszyć stan środowiska, a w pkt 6 zakazano wznoszenia urządzeń i wykonywania robót lub czynności, które mogą zmniejszyć przydatność wody lub wydajność ujęcia wody związanych z inwestycjami szczególnie szkodliwymi dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogącymi pogorszyć stan środowiska. Zdaniem skarżących, absolutnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż zaskarżona decyzja nie narusza postanowień decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej z uwagi na to, że w punkcie III. 2 decyzji wojewody zakazano gromadzenia ścieków i odpadów, które wskutek nieodpowiednich zabezpieczeń mogą zanieczyścić wody, podkreślając, że zaskarżona decyzja dotyczy powstania zupełnie nowej inwestycji w postaci nawowybudowanego zbiornika do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych w związku z rozszerzeniem hodowli, zatem powinien zostać w całej rozciągłości uwzględniony zakaz wynikający z decyzji o ustanowieniu strefy ochronnej, który wprowadza bezwzględny zakaz lokalizowania na jej terenie obiektów zaliczanych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia oraz mogących pogorszyć stan środowiska. Zdaniem skarżących nie zasługuje na aprobatę pogląd organu " instancji, iż postanowienie wojewody uzgadniające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach traktować można jako zgodę na projektowaną inwestycję udzieloną w trybie ww. decyzji ustanawiającej strefę ochroną. Z treści przedmiotowego postanowienia nie wynika, że na mocy tego postanowienia uchylono zakazy wynikające z treści decyzji o strefie ochronnej jak również nie wynika i to, że postanowienie zostało wydanie w trybie tejże decyzji. O niesłuszności takiego stanowiska organu II instancji przekonuje treść uzasadnienia decyzji w sprawie ustanowienia strefy ochronnej, z którego wprost wynika, że organ, który wydał decyzję dokonał już możliwych do przyjęcia złagodzeń w odniesieniu do niektórych nakazów oraz wprowadził odpowiednie rozstrzygnięcia ze względu na zgłoszone uwagi przez przedstawicieli gmin na spotkaniu uzgadniającym w dniu 11 grudnia 1998 r. Dotyczą one umożliwienia ograniczonej hodowli fermowej, gromadzenia ścieków i odpadów z odpowiednim zabezpieczeniem, z wyłączeniem wznoszenia urządzeń zaliczonych do inwestycji szczególnie szkodliwych i mających wpływ na stan środowiska. Zapis ten - zdaniem skarżących - wskazuje, że takie potrzeby dotyczące złagodzenia nakazów i zakazów zostały już uwzględnione przed wydaniem decyzji o strefie ochronnej. Według skarżących wykładnia tej części decyzji prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ustanowione nakazy i zakazy nie mogą być uchylane czy też łagodzone w stosunku do inwestycji szczególnie szkodliwych i mających wpływ na stan środowiska. Budowa zbiornika do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych o pojemności 966 m3 zalicza się z pewnością do takiej kategorii inwestycji. Tak więc - zdaniem skarżących mając powyższe na uwadze i przy uwzględnieniu treści art. 11 cyt. ustawy o ochronie środowiska należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza K. są nieważne z mocy prawa, ponieważ zostały wydane z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska. Uzasadniając skargę wskazano także m.in., iż zgodnie z art. 4 cyt. ustawy powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje korzystanie ze środowiska bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku i uprawiania sportu. Pobudowanie zaś zbiornika do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych z uwagi na jego znaczną uciążliwość dla środowiska poprzez emisję gazu, wydobywanie się nieprzyjemnego odoru w czasie przewożenia ścieków oraz ich składowania na terenie nieruchomości znajdującej się w centrum miejscowości G. utrudni w sposób znaczny korzystanie ze środowiska mieszkańcom tej miejscowości, a w okresach letnich wręcz uniemożliwi to korzystanie, o którym mowa w cytowanym art. 4 ustawy. Zdaniem skarżących przepis art. 52 cyt. ustawy o ochronie środowiska określa ustawowe elementy, które powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś opracowany na potrzeby niniejszego postępowania raport nie zawiera tych składników. Brak ustawowych elementów powoduje, iż został on opracowany z naruszeniem obowiązujących przepisów, a zatem wskutek wadliwości nie może być brany pod uwagę przy wydaniu decyzji administracyjnej. Wadliwość tego raportu ma bezpośredni wpływ na wadliwość wydanych decyzji przez organ I i II instancji. Uzasadniając zarzut zawarty w pkt 4 skargi m.in. wskazano, że skoro na ponad 20 dni przed wyznaczonym terminem rozprawy organ I instancji został skutecznie powiadomiony o ustanowieniu przez poszczególne strony pełnomocnika i otrzymał odpis takiego pełnomocnictwa to w świetle treści art. 40 w związku z art. 90 § 2 pkt 1 kpa powinien o wyznaczonym terminie rozprawy zawiadomić pełnomocnika i to na 7 dni przed rozprawą i brak tego zawiadomienia stanowił poważne uchybienie procesowe, skutkujące koniecznością jej odraczania zgodnie z art. 94 § 2 kpa. Również zdaniem skarżących o następnym terminie rozprawy pełnomocnik ich także został wadliwie zawiadomiony o terminie rozprawy, przez co uchybiono tym razem przepisowi art. 92 kpa. Zdaniem skarżących zupełnie pozbawione racji prawnych są wywody organu II instancji, iż przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy została wysłana w czasie właściwym umożliwiającym doręczenie wezwania pełnomocnikowi na siedem dni przed rozprawą. Takie stwierdzenie jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi doręczania przesyłek. Naruszenie obowiązku należytego wezwania strony na rozprawę posiada znamiona naruszenia prawa, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższa skarga opatrzona datą 10 stycznia 2007 r. wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. dnia [...] 2007 r. Natomiast w dniu 22 stycznia 2007 r. wpłynęła skarga opatrzona datą 16 stycznia 2007r. Krystyny P. sporządzona w jej imieniu przez adwokata Tomasza G. Wniesiono w niej o: I. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, II. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, III. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania w sprawie - art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 138 § 2 kpa, w związku z art. 102 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza K. o środowiskowych uwarunkowaniach opartej na postanowieniu Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2006 r. znak sprawy: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...], w sytuacji, gdy postanowienie uzgadniające organu I instancji zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, to jest w czasie, gdy postępowanie w przedmiotowej sprawie było zawieszone, a nie była to czynność niezbędna w celu zapobieżenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego, II. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 110 kpa i art. 16 kpa w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 kpa w zw. z art. 127 § 1 kpa oraz art. 154 § 1,155,156 § 1,161 § 1,162 § 1 i 163 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o dwa kolejne postanowienia: uzgadniające nieuzgadniające warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia przez organ współdziałający - Wojewodę [...], w sytuacji gdy organ administracji publicznej, który wydał postanowienie lub decyzję jest nią związany, a zmiana raz wydanego postanowienia lub decyzji w sprawie wymaga zmiany tego postanowienia lub decyzji w sprawie wymaga zmiany tego postanowienia lub tej decyzji w drodze wszczęcia i właściwego przeprowadzenia procedury odwoławczej, III. naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 110 kpa i art. 16 kpa w zw. z pkt III 4 ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r., znak sprawy: [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej pośredniej ujęcia wody "[...]" w B. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która pozostaje w sposób oczywisty sprzeczna z zakazem ustanowionym we wskazanej decyzji w sprawie ustanowienia strefy ochronnej, zgodnie z którym zabrania się lokalizowania ferm chowu zwierząt i innych obiektów zaliczonych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska na terenie ustanowionej strefy, IV. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 47 w zw. z art. 141 ust. 1 i 2 i art. 144 ust. 1 i 2 oraz w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została przez organ, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach pomijając, w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, analizę wpływu planowanego przedsięwzięcia na kwestię emisji zapachów do środowiska oraz analizy porównania proponowanej dla budowy instalacji techniki z najlepszymi dostępnymi technikami w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, V. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy- art. 10 § 1 kpa i art. 10 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 46 a ust. 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 49 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została w postępowaniu, w którym uniemożliwiono skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a w szczególności przyjęcie błędnej formy doręczania zawiadomień o czynnościach podejmowanych w toku postępowania, w tym o przeprowadzanych rozprawach administracyjnych, w tym również poprzez nie zawiadomienie skarżącej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 10 kpa. VI. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 77 § 1 i 80 kpa i art. 136 kpa w zw. z art. 144 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została w postępowaniu, w którym nie przeprowadzono właściwego postępowania wyjaśniającego w sprawie, mimo że okoliczności sprawy tego wymagały, a w szczególności: - nie zebrano materiału dowodowego mającego być podstawa rozstrzygnięcia sprawy, - oparto rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, - nie rozpatrzono materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Zdaniem autora skargi decyzja wydania w niniejszej sprawie jest nietrafna rażąco narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na wniesione skargi organ wniósł o ich oddalenie, stwierdzając, że podtrzymuje w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że przedstawione zarzuty są tożsame z zarzutami przedstawionymi w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji, zaś Kolegium ustosunkowało się do tych zarzutów w swojej decyzji z dnia [...] 2006 r. Ale ponadto w odpowiedzi na skargę wskazano, iż nie przysługiwał status strony postępowania przed organem pierwszej instancji oraz przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. w niniejszej sprawie: Januszowi K., Barbarze S. oraz Ludwikowi S. Wprawdzie osobom tym doręczono decyzje w niniejszej sprawie, jednakże tylko do wiadomości, a nie w następstwie przyznania tym osobom statusu strony postępowania. Wymienione osoby nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa w rozstrzygnięciu sprawy, składały jedynie uwagi i wnioski w postępowaniu przed organem pierwszej instancji w ramach instytucji prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa w trybie art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska. W przypadku uwag i wniosków w trybie art. 31 cyt. ustawy, ich złożenie nie wszczyna postępowania, a składający je podmiot nie staje się stroną postępowania ani też nawet uczestnikiem na prawach strony (takim jak np. organizacje ekologiczne w trybie art. 33). Postępowanie dotyczy, bowiem praw i obowiązków innych podmiotów (inwestora oraz najbliższych sąsiadów). Sytuacja proceduralna osoby składającej uwagi lub wnioski w trybie art. 31 nie jest zatem wyznaczona przepisami ogólnego postępowania administracyjnego dotyczącymi stron lub uczestników na prawach strony, a raczej zbliżona jest do sytuacji osób składających skargi i wnioski w trybie działu VIII kpa skargi i wnioski. Według stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaprezentowanego w odpowiedzi na skargi i status strony przysługuje jedynie skarżącej Krystynie P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Obie skargi są zasadne, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zawarte w nich zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie tej części uzasadnienia należy, jednak w pierwszej kolejności przywołać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.) Stanowi on, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak - co w niniejszej sprawie ma szczególne znaczenie - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołanie tego przepisu stało się konieczne z uwagi na wskazaną w obu skargach decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 1998 r. ([...]) o ustanowieniu strefy ochrony pośredniej zewnętrznej dla ujęcia wody "[...]" w B. i zarzut jej nierespektowania, aczkolwiek w innym zakresie niż to dostrzegł rozpoznając skargę sąd (w skardze z [...] 2007 r. błędnie wskazano datę decyzji). W zawiązku z powyższą decyzją Wojewody należy zauważyć przede wszystkim, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji z przyczyn zupełnie niezrozumiałych nie dołączył tej decyzji do akt sprawy oraz, że organ odwoławczy przesłał sądowi niekompletne akta. Nastąpiło to w sytuacji, gdy organ odwoławczy - w przeciwieństwie zresztą do organu pierwszej instancji odniósł się do ww. decyzji Wojewody. Na tę decyzję i wynikające z niej implikacje wskazywały (choć nie w pełnym zakresie o czym zresztą w dalszej części niniejszego uzasadnienia) strony w obu skargach. Strony wskazały na tą decyzję już w swoich odwołaniach. Wykazywały także w odwołaniach inni uczestnicy postępowania, którzy jednak skargi nie złożyli. Takie postępowanie organów nadsyłających niekompletne akta zasługuje wyłącznie na stanowczą dezaprobatę i nakazuje w tym miejscu przypomnieć organowi przesyłającemu akta o bezwzględnym obowiązku przesyłania sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na nią całych, kompletnych akt, tym bardziej że zgodnie z akt 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W tej sytuacji sąd został zmuszony do uzupełnienia niekompletnego materiału dowodowego i przeprowadzenia w trybie art. 106 § 2 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. dowodu uzupełniającego z ww. decyzji Wojewody, uprzednio w trybie pilnym zażądawszy jej nadesłania. Jak wynika z powyższej decyzji Wojewody strefa ochronna pośrednia zewnętrzna komunalnego ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Brdy "[...]" została ustanowiona przywoływaną decyzją na wniosek (i koszt) Gminy B. Wynika z niej także, że miejscowość G. położona na terenie gminy K. znajduje się niewątpliwie w granicach tej strefy. Organ odwoławczy nie wyprowadził z tego jednak właściwych wniosków. (Nawiasem mówiąc organ błędnie wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że jest to decyzja z [...] 1998 r.). Następstwa tego zaniechania są jednak bardzo daleko idące. W świetle bowiem tej decyzji stroną postępowania administracyjnego niniejszej sprawie była a raczej winna być (bo de facto nie była) Gmina B. W świetle postanowień tej decyzji, w szczególności zawartych w jej pkt III i IV Gmina B.z miała - i ma nadal - interes prawny do uczestnictwa w tym postępowaniu, którego finałem była zaskarżona decyzja. Pominięcie zatem Gminy B. jako strony w tym postępowaniu stanowi rażące naruszenie prawa, które po myśli art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi już tylko z tego powodu winno skutkować restitutio in integrum tj. uchyleniem obu decyzji i prowadzeniem postępowania administracyjnego od samego początku. Gmina B. została pozbawiona możliwości obrony swego interesu prawnego wynikającego z decyzji Wojewody. Doszło w ten sposób do ewidentnego naruszenia kardynalnej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 10 § 1 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materia/ów oraz zgłoszonych żądań. O randze tej zasady świadczy treść następnego paragrafu tego artykułu. Organy administracji publicznej mogą po myśli § 2 art. 10 kpa odstąpić od zasady określonej w § 1, tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Tymczasem - co winno być oczywiste - żadna z tych przesłanek § 2 art. 10 kpa w niniejszej sprawie nie występowała nawet w najmniejszym stopniu. W tym miejscu należy także wyrazić pogląd w związku z odwoływaniem się w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją do przepisów art. 46 a ust. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, że wynikające z postanowienia art. 46 a ust. 5 tej ustawy w zw. z art. 49 kpa zwolnienie z obowiązku indywidualnego powiadamiania wszystkich stron postępowania o podejmowanych czynnościach nie zwalnia organu administracji z ustalenia komu w konkretnym przypadku przysługują przymioty strony. Na tę okoliczność tzn. ustalenia komu w konkretnym przypadku przysługują przymioty strony nolens volens zwrócił zresztą uwagę nie kto inny jak ... organ odwoławczy, tyle że nastąpiło to post factum - bo dopiero w odpowiedzi na skargę, ale w innym kontekście, bo tylko w odniesieniu do skarżących. Organ zajął tam stanowisko, że "... nie przysługiwał status strony postępowania przed organem pierwszej instancji oraz przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. w niniejszej sprawie: Januszowi K., Barbarze S. oraz Ludwikowi S. Wymienione osoby nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa w rozstrzygnięciu sprawy, składały jedynie uwagi i wnioski w postępowaniu przed organem pierwszej instancji w ramach instytucji prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa w trybie art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska. W przypadku uwag i wniosków w trybie art. 31 cyt. ustawy, ich złożenie nie wszczyna postępowania, a składający je podmiot nie staje się stroną postępowania ani też nawet uczestnikiem na prawach strony (takim jak np. organizacje ekologiczne w trybie art. 33). Postępowanie dotyczy, bowiem praw i obowiązków innych podmiotów (inwestora oraz najbliższych sąsiadów). Sytuacja proceduralna osoby składającej uwagi lub wnioski art. 31 nie jest zatem wyznaczona przepisami ogólnego postępowania administracyjnego dotyczącymi stron lub uczestników na prawach strony, a raczej zbliżona jest do sytuacji osób składających skargi i wnioski w trybie działu VIII kpa." Powracając jeszcze do stanowiska organu odwoławczego zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę w przedmiocie braku przymiotu strony niektórych skarżących należy wskazać organowi, że winien oczywiście był tę kwestię rozważyć na etapie postępowania administracyjnego a nie dopiero w odpowiedzi na skargę i że według art. 127 § 1 kpa legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot który spełnia przesłanki wypływające z art. 22. 29 i 30 kpa. Legitymację tę ma więc podmiot, który twierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H Beck, Warszawa 2006 r. , str. 575 teza 2). Przy okazji godzi się jednak dodatkowo zauważyć, że z decyzji tej, tj. decyzji Wojewody [...] z [...] 1998 r. wynika, że otrzymał ją m.in. organ pierwszej instancji, który w ogóle nie uczynił jej przedmiotem rozważań w swojej decyzji z dnia [...] 2006 r. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Na tę okoliczność tj. zupełne pominięcie Gminy B. w postępowaniu administracyjnym nie zwrócili także uwagi profesjonalni autorzy obu skarg, chociaż interesy zarówno Gminy B. jak i skarżących mogą przecież, wydawać się niezbyt rozbieżne. Powracając jeszcze do wyrażonego powyżej stanowiska sądu, że wynikające z postanowienia art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska zwolnienia z obowiązku indywidualnego powiadamiania wszystkich stron postępowania o podejmowanych czynnościach nie zwalnia organu z ustalenia komu w konkretnym przypadku przysługują przymioty strony należy dodać, że w tym zakresie obowiązują reguły wypływające z art. 28 kpa, z tym ze źródłem interesu prawnego mogą być również - jak w niniejszej sprawie - postanowienia decyzji przyznającej określonemu podmiotowi uprawnienia lub nakładającej obowiązek. W tym przypadku jest to decyzja wyznaczająca strefę ochrony ujęcia wody. Rzeczą organu będzie więc przy ponownym prowadzeniu postępowania włączenie tej decyzji Wojewody do akt postępowania administracyjnego, przeprowadzenie z niej dowodu i analiza czy nie stwarza ona dla jeszcze innych podmiotów prawa uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym wywołanym wnioskiem Moniki i Andrzeja J. z [... 2005 r. Przechodząc do innej sfery zagadnień ale pozostając jeszcze przy decyzji Wojewody z [...] 1998 r. należy także zauważyć, że w żaden sposób nie odnosi się do ww. decyzji Wojewody postanowienie Wojewody [...] z [...] 2006 r. ([...]) wydane w niniejszej sprawie na podstawie art. 106 § 5 kpa, jak i pierwsze postanowienie tj z [...] 2006 r. ([...]). Powyższe postanowienie z [...] 2006 r. zawierające uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pozostaje, natomiast w rażącej sprzeczności z postanowieniem Wojewody z dnia [...] 2006 r. ([...]) odmawiającym wydania takich uzgodnień. Co gorsza postanowienie z [...] 2006 r. zostało wydane mimo, że postanowienie z [...] 2006 r. było ostateczne i pozostawało w obiegu prawnym i nie zostało z niego w sposób przewidziany prawem wyeliminowane(sic!). Postanowienie [...] 2006 r. pojawia się w aktach administracyjnych na zasadzie deus ex machina. Na okoliczności i przyczyny z jakich doszło do wydania nowego postanowienia zdają się wskazywać przede wszystkim zapisy zawarte w protokole rozprawy administracyjnej z dnia 27 czerwca 2006 r. (notabene protokół ów zawiera błędną datę 27 czerwca 2007 r.). Jest to metoda - żeby użyć kolokwialnego określenia - "pójścia na skróty", metoda oczywiście pozbawiona podstaw prawnych. Zasadny jest więc zarzut zawarty w obu skargach o naruszeniu przepisów prawa procesowego poprzez utrzymanie w mocy decyzji, gdy istniały dwa przeciwne w treści postanowienia uzgadniające przy czym pierwsze z nich nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a drugie pojawia się nagle bez żadnego dodatkowego wniosku i postępowania. Niedopuszczalna jest w świetle obowiązującego prawa sytuacja, w której ten sam organ wydaje w tej samej sprawie dwa - jak to miało miejsce właśnie w niniejszej sprawie - postanowienia o odmiennej treści bez wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego jednego z nich. I w tym przypadku w ocenie sądu nastąpiło więc rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Była to więc kolejna przesłanka nakazująca uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzające decyzji organu pierwszej instancji. Słusznie więc na to uchybienie zwrócili uwagę skarżący w swoich skargach. Wynikająca z niniejszego wyroku konieczność przeprowadzenia całego postępowania od początku z uwagi na wskazane powyżej rażące uchybienia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, przeprowadzenie tego postępowania przy pełnym respektowaniu obowiązującego prawa, w szczególności przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i realizacji poczynionych powyżej wskazań sądu w zasadzie zwalniałaby sąd od konieczności dalszego analizowania pozostałych jeszcze zarzutów obu skarg dotyczących głównie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności ich szczegółowego czy wręcz drobiazgowego analizowania. Trudno także przewidzieć jakie uwagi i wnioski zgłosi w toku postępowania Gmina B. Tym niemniej jednak należy odnieść się do zarzutu dotyczącego zdaniem skarżących braku należytego powiadomienia o rozprawie administracyjnej oraz zarzutu zaniechania wyznaczenia kolejnego terminu rozprawy stwierdzając już w tym miejscu, że te zarzuty są niesłuszne, albowiem nie doszło w tym zakresie do naruszenia prawa. W szczególności analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że pełnomocnik skarżących radca prawny Jadwiga G. zgłosiła się jako pełnomocnik stron pismem z dnia 2 czerwca 2006 r. Pismo to wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 6 czerwca 2006 r. Tymczasem dnia (poprzedniego) tj. 5 czerwca 2006 r. organ dokonał wezwań na pierwszą rozprawę administracyjną wyznaczoną na dzień 27 czerwca 2006 r. Z akt wynika, że o terminie tej rozprawy zostały zawiadomione bezpośrednio strony reprezentowane przez ww. pełnomocnika. Pełnomocnik stawiła się na rozprawę oświadczyła jednak, iż nie mogła zapoznać się z całością dokumentów zgromadzonych w sprawie nie może skutecznie reprezentować swoich mandantów. Takie oświadczenie w ocenie sądu jest nieprzekonywujące zważywszy na upływ czasu między powiadomieniem reprezentowanych przez nią osób a terminem rozprawy. Organ zaś nie miał obowiązku ustalania czy, kiedy i jak osoby które udzieliły swojemu pełnomocnikowi pełnomocnictwa poinformowały pełnomocnika terminie rozprawy. Nawiasem mówiąc należy zwrócić uwagę, że pełnomocnictwa udzielono 17 maja 2006 r. a wyznaczona pełnomocnik dokonała zgłoszenia swego pełnomocnictwa organowi dopiero pismem z 2 czerwca 2006 r. Z akt sprawy wynika także, że o terminie kolejnej rozprawy wyznaczonej na dzień 31 lipca 2006 r. organ pierwszej instancji powiadomił pełnomocnika pismem z dnia 17 lipca 2006 r., które zostało doręczone po jego awizowaniu w dniu 28 lipca 2006 r. Jednocześnie pismem z dnia 20 lipca 2006 r. (wpływ 24 lipca 2006 r. a więc już po wysłaniu zawiadomień o terminie rozprawy) pełnomocnik poinformowała organ, że dowiedziała się o próbie zawiadomienia o terminie rozprawy administracyjnej w drodze publicznego obwieszczenia, o planowanym w dniach 21 - 31 lipca 2006 r. urlopie wypoczynkowym oraz niemożności przybycia na rozprawę. Z pisma tego jednak nie wynika, aby istniała jakakolwiek przeszkoda czy przyczyna uniemożliwiająca udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego. Mimo tego organ rozprawy nie przeprowadził! Przepis art. 89 § 1 kpa wskazuje, że jedną z przesłanek wyznaczenia rozprawy administracyjnej jest ocena organu, że zapewni to (czyli wyznaczenie rozprawy) przyspieszenie postępowania. Organ takiej oceny dokonał, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji - uznając, że wyznaczenie terminu kolejnej trzeciej już rozprawy nie zapewni przyspieszenia postępowania, a wręcz spowoduje jego dalsze przewleczenie Ocena taka w kontekście całokształtu sprawy nie była pozbawiona podstaw. Nie można więc było uznać zasadności zarzutów obu skarg w tym zakresie, albowiem nie doszło do nie tylko rażącego ale jakiegokolwiek naruszenia wskazanych przez skarżących przepisów. W związku zaś z zarzutem oparcia przez organ pierwszej instancji decyzji, utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją na postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] 2006 r. ([...]) należy w tym miejscu wskazać na treść przepisu art. 145 kpa. Przepis ten kreuje niesuspensywność zażalenia stanowiąc, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Wstrzymanie wykonania postanowienia po myśli tego przepisu następuje tylko wówczas gdy organ, który je wydał, wstrzymał jego wykonanie w sytuacji gdy uznał to za uzasadnione. Chybiony jest także zarzut oparcia decyzji na Raporcie oddziaływania na środowisko nie zawierającym według skarżących wszystkich składników raportu wymaganych treścią art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Tak samo chybione są zarzuty dotyczące niekompletności materiału dowodowego. Zarzuty dotyczące Raportu miałyby swoje uzasadnienie w odniesieniu do pierwszego Raportu sporządzonego w marcu 2005 r. przez mgr inż. Artura R.. Zresztą Raport ten słusznie został zdyskwalifikowany w toku postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie mają natomiast swego uzasadnienia w odniesieniu do drugiego Raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego Przez Zygmunta D. ze Ss. Z o. o. E. Szczegółowa bowiem analiza obszernego Raportu uzupełnionego wieloma aneksami w tym i kilkoma mapami prowadzi Sąd do jednoznacznego wniosku o jego kompletności a przez to i przydatności do rozstrzygnięcia sprawy. Należy podkreślić, że w Raporcie tym odniesiono się także do ww. decyzji Wojewody z 14 grudnia 1998 r. Raport ten spełnia wszelkie oczekiwania i zadania stawiane przez ustawodawcę w art. 52 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Analiza akt sprawy prowadzi też do ostatecznego wniosku dotyczącego zarzutu braku kompletności materiału dowodowego. Organ podjął bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie było sprzeczne z prawem. M.in. zwraca uwagę upór i konsekwencja organu pierwszej instancji w dążeniu do uzyskana uzgodnień Wojewody (vide: korespondencja z Ministrem Ochrony Środowiska i z Wojewodą) Mimo braku zasadności tych zarzutów należało z uwagi na wskazanie wcześniej rażące naruszenia przepisów postępowania orzec w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w pkt 1 niniejszego wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. z [..] 2006 r. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto zaś na art. 152 tej ustawy a zawarte w pkt 3 na art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy, z uwagi na rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarte właśnie w pkt 2 wyroku. Rozstrzygając w pkt 4 i 5 wyroku o kosztach Sąd oparł to rozstrzygnięcie na treści przepisu art. 200 i 205 § 2 przywoływanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. oraz na przepisach rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późno zm.) i w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późno zm.). Dodatkowo należy wyjaśnić odnośnie rozstrzygnięcia in principio pkt 5 wyroku, że należało orzec o nakazaniu pobrania kwoty 200 zł od skarżącej Krystyny P., ponieważ po pozostawieniu jej wniosku o udzielenie prawa pomocy w postaci zwolnienia od wpisu od drugiej skargi zarządzeniem z 30 marca 2007 r. bez rozpoznania, nie wezwano skarżącej do uiszczenia wpisu i wpis ten nie został uiszczony.