I SA/Bd 598/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. i R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. w kwocie 14.258,60 zł. W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania. W rocznym zeznaniu podatkowym o dochodach uzyskanych w 1999 r. - PIT -33 Maria i Roman M. wykazali odliczenia od dochodu w łącznej kwocie 34.600 zł tytułem darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą kościelnych osób prawnych oraz na działalność oświatowo-wychowawczą. W wyniku weryfikacji zeznania oraz po przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 14.258,60 zł. Podstawą wydania tej decyzji był stwierdzony przez organ pierwszej instancji brak stosownego sprawozdania obdarowanych o przeznaczeniu otrzymanych kwot na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. W odniesieniu do darowizn na rzecz Stowarzyszenia [...] wskazano także, że stowarzyszenie nie ma przymiotu kościelnej osoby prawnej, a co jest niezbędne dla skorzystania z bezlimitowego odliczenia. Jednocześnie Naczelnik Urzędu uznał, iż przedstawiona przez podatników dokumentacja pozwala na dokonanie od dochodu odliczeń, jednakże jedynie w granicach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych limitów - tj. 10% i 15% uzyskanego dochodu. W odwołaniu wniesiono o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego rozpatrzenia. W ocenie podatników, organ pierwszej instancji dokonał przede wszystkim błędnej oceny przedstawionych sprawozdań, gdyż przepisy nie przewidują specjalnych wymogów co do ich treści. Wskazano, iż wielość działań podejmowanych przez obdarowanych czyni niewykonalnym dokładne określenie tego na co dokładnie zostały wydatkowane otrzymane od podatników środki pieniężne. Dodatkowo podniesiono, iż kościelne osoby prawne nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przepisami podatkowymi. Za wadliwe podatnicy uznali również przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu postępowanie dowodowe i ocenę zebranego materiału dowodowego. W toku bowiem tego postępowania, działając z pominięciem wskazywanych przez nich możliwych do przeprowadzenia środków dowodowych, Naczelnik nie ustalił na co zostały wydatkowane przekazane przez podatników środki oraz nie przeprowadził dowodu na okoliczność formy i treści sprawozdań oraz w zakresie zgodności ich treści z ustawą o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Organ pierwszej instancji dokonał także błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, ponieważ z faktu nie prowadzenia przez Zakon Kanoników Regularnych Laterańskich rejestrów darowizn, wyciągnął wniosek, że brak jest możliwości sporządzenia sprawozdania w formie umożliwiającej skorzystanie z przedmiotowej ulgi. W związku z powyższym, w ocenie podatników w prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, a uzasadnienie decyzji nie zawiera powodów dla których organ ten odmówił wiarygodności części dowodów. Dyrektor Izby Skarbowej w B. odnosząc się do ustaleń faktycznych wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż od dochodu przed opodatkowaniem podatnicy odliczyli darowizny na łączną kwotę 34.600 zł (Maria M. 4.600 zł, natomiast Roman M. 30.000 zł), z przeznaczeniem na działalność charytatywno-opiekuńczą kościelnych osób prawnych. Stosownie do przedstawionych aktów darowizn, podmiotami otrzymującymi stosowne kwoty były: Stowarzyszenie [...], Klasztor [...] oraz Studium [...]. Dalej organ odwoławczy odnosząc się do treści art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 29, poz. 154 ze zm.) wywodził, iż darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone bez ograniczenia do wysokości 10% dochodu i podlegają odliczeniu w całości jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: - darowizna przekazana jest na działalność charytatywno-opiekuńczą, - adresatem darowizny jest kościelna osoba prawna, - osoba ta wystawi potwierdzenie odbioru darowizny, - w terminie dwóch lat, osoba ta, przedstawi sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na wymienione wyżej cele. W przypadku braku sprawozdania o przeznaczeniu darowizny, należy zatem uznać, że nie została wypełniona dyspozycja zawarta w powołanym przepisie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a tym samym podatnik nie nabył prawa do odliczenia od dochodu darowizny w części przekraczającej limit określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak więc w takim przypadku zastosowanie będą miały zasady ogólne zamieszczone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, które ograniczają wysokość odliczenia z tego tytułu do wysokości 10% dochodu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, przedstawione przez podatników dokumenty na potwierdzenie okoliczności związanych z wydatkowaniem przez obdarowanych otrzymanych kwot na stosowne cele, nie spełniają wymogów sprawozdania, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślono, iż co prawda, przepisy cyt. ustawy nie stanowią, jaką formę winno przybrać owo sprawozdanie, na ile ma być szczegółowe, to jednak dla celów dowodowych dokument ten winien mieć takie cechy, które pozwalają organom podatkowym jednoznacznie ocenić, czy darowizna została wykorzystana na cele charytatywno-opiekuńcze. Skoro bowiem ustawodawca uzależnia możliwość odliczenia darowizny od dochodu bez ograniczenia, od przedstawienia sprawozdania w zakresie przeznaczenia jej na cele wskazane w ustawie, to dokument taki powinien być sporządzony w sposób umożliwiający zweryfikowanie faktów ujętych w tym dokumencie - sprawozdaniu, a więc określać cel spożytkowania darowizny w połączeniu z konkretną kwotą wydatku i oznaczeniem darczyńcy, czy też datę jego poniesienia. W przeciwnym bowiem razie, nieracjonalnym byłoby ustanowienie ustawowego warunku przedstawienia sprawozdania, skoro jego treść mogłaby być w istocie dowolna i mogłaby przedstawiać ogólne cele, na które przeznaczono darowizny, a które to cele i tak wynikają z ustawy. Organ odwoławczy za bezsporny uznaje, że przedstawione przez podatników dokumenty, na potwierdzenie przeznaczenia przez obdarowanych otrzymanych kwot, nie pozwalają na określenie na co konkretnie zostały one spożytkowane. I tak, ze sprawozdania Zarządu Stowarzyszenia im. bł. Ledóchowskiej wynika, że środki pieniężne zostały wydatkowane m.in. na paczki dla rodzin wielodzietnych o znacznym ubóstwie, zakup wózków inwalidzkich, chodzików i innego sprzętu, a także leków dla ubogich, na dożywianie rodzin wielodzietnych. Sprawozdanie Klasztoru Bożego Ciała w Krakowie, zawiera podobny stopień szczegółowości podanych danych. W przedstawionych sprawozdaniach brak jest zatem dokładnego określenia na co, komu, kiedy i w jakiej kwocie zostały przeznaczone darowizny. Wskazano również, iż nie ze wszystkich sprawozdań wynika, iż zostały wydatkowane w całości na działalność charytatywno-opiekuńczą np. dokument wystawiony przez Klasztor [...] przy Zakonie [...] potwierdza wydatkowanie otrzymanych kwot m.in. na remont Bazyliki Bożego Ciała, remont pomieszczeń klasztornych, odnawiane starodruków. Odnosząc się do zarzutów co do konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w przedmiocie okoliczności związanych z działalnością obdarowanych, uznano je za bezzasadne. Dodatkowo wskazano, iż zgodnie z opinią Biegłego Sądowego dla Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] 2003 r., Zakon nie mógł otrzymać żadnych kwot. Co prawda z akt sprawy wynika, iż Stowarzyszenie [...] gromadziło środki, działając w związku z pełnomocnictwami udzielonymi przez jednostki Zakonu, jednakże w odniesieniu do kwoty 8.000 zł otrzymanej od Romana M., to Stowarzyszenie było stroną umów darowizn. Stowarzyszenie wystawiło także w swoim imieniu stosowne dokumenty na potwierdzenie celu wydatkowania otrzymanych środków. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało zaś że Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w Sądzie Wojewódzkim w B. w dniu [...] 1992 roku, zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego i figuruje w rejestrach Sądu Rejonowego w B. - XIII Wydziału Gospodarczego. Zgodnie ze statutem Stowarzyszenia, działało ono w oparciu o ustawę z dnia 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. nr 20, poz. 104 ze zm.) oraz przyjęty na jej podstawie statut. Zgodne zaś z ustawą z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, kościelną osobowość prawną, posiadają jednostki wymienione w rozdziale drugim tj. art. 6-10 tej ustawy, a wśród nich nie zostały jednak wymienione stowarzyszenia. Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż skoro otrzymane przez podatników dokumenty nie stanowią sprawozdań w rozumieniu art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a część kwot została także przekazana na rzecz jednostki nie posiadającej przymiotu kościelnej osoby prawnej - przekazane przez kwoty nie pozwalają na dokonanie odliczenia na podstawie cyt. przepisu. Przedstawiona dokumentacja pozwala jednak na dokonanie odliczeń w oparciu o zasady ogólne, o których mowa w 26 ust. 1 pkt 9 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy a zwłaszcza art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (DZ. U. Nr 29, poz. 154 z późn. zm.) w zw. z art. 26 ust. 7 art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), - naruszenie przepisów postępowania , które miało wpływ na wynik sprawy a zwłaszcza art. 121 par. 1 i art. 122, art. 187, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu podkreślono, iż ustalenia organów oparte są na błędnej wykładni art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Zgodnie z treścią powołanego przepisu warunkami koniecznymi do odliczenia od podstawy opodatkowania są posiadanie przez podatnika pokwitowania odbioru darowizny i sprawozdania co do przeznaczenia tej darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. Wymaganie przez organy obu instancji sprawozdania spełniającego wymogi określone u uzasadnieniach decyzji pozostaje w rażącej sprzeczności z dyspozycją art. 55 ust. 7 powołanej ustawy bowiem żadne przepisy nie określają treści jaką powinno zawierać sprawozdanie. W ocenie skarżących przedstawione przez nich sprawozdania jednoznacznie stwierdzają, iż dokonane darowizny przeznaczone zostały na cele charytatywno-opiekuńcze i cele te są w tych sprawozdaniach identyfikowane. Ponadto skarżący wskazują, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 ustawy Ordynacja podatkowa albowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego i zgromadzonych w sprawie dowodów. Co więcej czynione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dywagacje dotyczące przeznaczenia środków pochodzących z darowizn nie pozwalają nawet na wnioskowanie czy okoliczność ta ma znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia, czy też nie. Z jednej strony podnosi się , iż przedłożone zostały dokumenty stanowiące potwierdzenie dokonania darowizn oraz sprawozdania obdarowanych z drugiej zaś akcentowany jest brak możliwości ustalenia na jaki cel te darowizny zostały przekazane. Dodatkowo skarżący podnoszą, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika odliczenia jakich darowizn zostało przez organ zakwestionowane co uniemożliwia merytoryczną polemikę z podjętym rozstrzygnięciem. Zdaniem strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do całości materiału dowodowego co stanowi naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji. W szczególności w zakresie darowizny dokonanej za pośrednictwem Stowarzyszenia [...] pomija się, iż wszelkie dywagacje dotyczące charakteru prawnego tej instytucji jedynie pośredniczącej nie powinny mieć znaczenia dla podejmowanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącym przysługuje prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 1999r. darowizn na rzecz: Stowarzyszenia [...], Klasztoru [...] przy Zakonie [...]. Istotna dla sprawy jest interpretacja przepisu art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła, zgodnie z którym darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Koniecznymi zatem warunkami do odliczenia od podstawy opodatkowania darowizn jest posiadanie przez podatnika pokwitowania odbioru darowizny i sprawozdania w zakresie przeznaczenia jej przez obdarowanego na działalność charytatywno-opiekuńczą. Organ podatkowy twierdzi, że podatnicy nie przedłożyli sprawozdań, lecz informacje o działalności Zakonu. Jednocześnie nie kwestionuje dowodów przekazania darowizn. Zauważyć należy, że przepisy wyżej wymienionej ustawy z dnia 17 maja 1989r. nie określają, jaką formę, jaką treść powinno zawierać sprawozdanie. W aktach administracyjnych znajdują się kopie sprawozdań oraz oświadczeń wystawionych przez obdarowanych, w których wskazano, że wszystkie darowizny pieniężne, które Zakon otrzymał w latach 1998/1999 przekazywał wyłącznie na działalność charytatywno-opiekuńczą, tj. wspieranie dzieła apostolskiego Zakonu, parafii oraz wspomaganie rodzin wielodzietnych (o znacznym ubóstwie), niepełnosprawnych i samotnych. Środki pieniężne przeznaczono na wspieranie rodzin wielodzietnych, osób niepełnosprawnych, ubogich, samotnych, dożywianie rodzin, zakup artykułów spożywczych, odzieży, środków czystości, dożywianie pielgrzymów, organizowanie ferii zimowych i letnich dla najuboższych, renowację i remont pomieszczeń klasztornych, odnawianie starodruków, remont Bazyliki i kaplicy, remont pomieszczeń klasztornych dla pielgrzymów (k-6 Tom I akt administracyjnych). Mając zatem na uwadze brzmienie przywołanego przepisu art. 55 ust. 7 ww. ustawy oraz dane zawarte w przedłożonych przez skarżących dokumentach wystawionych przez obdarowany Zakon, należy stwierdzić, iż wyżej wymienione sprawozdania nie pozwalają stwierdzić, czy darowizny dokonane przez Marię M. i Romana M. rzeczywiście zostały dokonane na wskazane cele. Organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale i obowiązek sprawdzenia, czy darowizny rzeczywiście zostały przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze, a w konsekwencji czy zasadnie podatnik odliczył je od podstawy opodatkowania. Wolą bowiem ustawodawcy było zmniejszenie obciążeń podatkowych z tego tytułu, że podatnik przekazuje darowizny na ściśle wskazane cele, tj. charytatywno-opiekuńcze. Nie można jednak ograniczyć badania tylko do tego, czy po stronie darczyńcy była wola przekazania darowizny na wymienione cele lecz istotne jest również to, czy obdarowany rzeczywiście wykorzystał darowiznę na wskazaną działalność. Nie można przecież zaakceptować sytuacji, w której darczyńca pomniejsza podstawę opodatkowania o darowiznę, która nie jest przeznaczona na cele charytatywno-opiekuńcze. Nie chodzi zatem wyłącznie o stronę formalną sprawozdania, lecz materialną. Dla oceny zasadności pomniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym nie wystarczy wyłącznie poprawność formalna sprawozdania, lecz jego zgodność ze stanem faktycznym. Zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej podkreśla fakt, iż z przedłożonych sprawozdań wynika, że z otrzymanych darowizn Zakon realizował także inne cele niż działalność charytatywno-opiekuńcza. Nie można wykluczyć, iż darowizny od skarżących zostały przeznaczone np. na remont pomieszczeń klasztornych. Ze sprawozdania bowiem wynika, iż do działalności charytatywno-opiekuńczej obdarowany zaliczył m.in. renowację i remont pomieszczeń klasztornych, odnawianie starodruków, remont Bazyliki i kaplicy, a także remont pomieszczeń klasztornych dla pielgrzyma. Analiza przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła jednoznacznie wskazuje, że wymienione przedsięwzięcia nie mogą być zaliczone do działalności charytatywno-opiekuńczej. Przesądza o tym treść art. 39 wymienionej ustawy, zgodnie z którym działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności prowadzenie zakładów dla sierot, starców, osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo oraz innych kategorii osób potrzebujących opieki, prowadzenie szpitali i innych zakładów leczniczych oraz aptek, organizowanie pomocy w zakresie ochrony macierzyństwa, organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami, ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom i osobom, w tym pozbawionym wolności, prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk, udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających, przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się w szczególnej potrzebie. W związku z tym również z tej przyczyny darowizny dokonane przez skarżących nie podlegają odliczeniu na podstawie art. 55 ust. 7 tej ustawy. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Dla poczynienia ustaleń faktycznych organy podatkowe obu instancji podejmowały działania, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie zaś z zasadą swobodnej oceny dowodów zgromadzone dowody ocenił według własnego przekonania stosownie do zasad logicznego rozumowania. Niezasadny zatem jest zarzut, iż stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie odnosi się do całości materiału dowodowego. Organ odwoławczy ocenił wszelkie dokumenty (akty darowizn, oświadczenia obdarowanych, sprawozdania) przedstawione przez skarżących a w uzasadnieniu decyzji wskazał dlaczego uznał, iż nie spełnione zostały warunki wskazane w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i zgromadzonych w sprawie dowodów. Sąd nie podzielił tego stanowiska i nie stwierdził naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Otóż dyrektor Izby Skarbowej wskazuje jakie dowodowy zostały w sprawie zebrane, które uznał za wiarygodne , którym zaś odmówił wiarygodności i wyjaśnia dlaczego, podaje także podstawy prawne dokonanego rozstrzygnięcia. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut pominięcia przez organy podatkowe okoliczności, iż darowizny dokonywane przez skarżących za pośrednictwem [...] dokonane zostały w imieniu i na rzecz Zakonu. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż Roman M. w 1999r. przekazał darowizny w łącznej wysokości 8000 zł (akt darowizny z dnia 11 listopada 1999r. na kwotę 3000 zł i z dnia 28 grudnia 1999r. na kwotę 5000 zł) Stowarzyszeniu na "cele statutowo regulaminowe działalności tj. cele charytatywno-opiekuńcze" (k- 4,5 Tom I akt administracyjnych). Zatem wbrew zarzutom skargi fakt, iż Stowarzyszenie Służby Charytatywnej nie miało statutu kościelnej osoby prawnej miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.