I SA/Bd 600/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant: asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. i R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2005 r. w przedmiocie określenia M. i R. M. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] zł W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: w zeznaniu podatkowym o dochodach uzyskanych w 2001 r. M. i R. M. wykazali odliczenia od dochodu w łącznej kwocie [...] zł tytułem darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą kościelnych osób prawnych. W wyniku weryfikacji zeznania oraz po przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia 28 lutego 2005 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] zł. Podstawą wydania tej decyzji był stwierdzony przez organ pierwszej instancji brak stosownego sprawozdania obdarowanych o przeznaczeniu otrzymanych kwot na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. W odniesieniu do darowizn na rzecz S. wskazano także, że stowarzyszenie nie ma przymiotu kościelnej osoby prawnej, co jest niezbędne dla skorzystania z bezlimitowego odliczenia. Jednocześnie Naczelnik Urzędu uznał, iż przedstawiona przez podatników dokumentacja pozwala na dokonanie od dochodu odliczeń, jednakże jedynie w granicach przewidzianego w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych limitu - tj. 10% uzyskanego dochodu. W odwołaniu podatnicy domagali się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego rozpatrzenia. W ocenie podatników organ pierwszej instancji dokonał błędnej oceny przedstawionych sprawozdań, gdyż przepisy nie przewidują specjalnych wymogów, co do ich treści. Wskazano, iż wielość działań podejmowanych przez obdarowanych czyni niewykonalnym dokładne określenie tego na co dokładnie zostały wydatkowane otrzymane od podatników środki pieniężne. Dodatkowo podniesiono, iż kościelne osoby prawne nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przepisami podatkowymi. Za wadliwe uznali również przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu postępowanie dowodowe i ocenę zebranego materiału dowodowego. W toku bowiem tego postępowania, działając z pominięciem wskazywanych przez nich możliwych do przeprowadzenia środków dowodowych, Naczelnik nie ustalił na co zostały wydatkowane przekazane przez podatników środki oraz nie przeprowadził dowodu na okoliczność formy i treści sprawozdań oraz w zakresie zgodności ich treści z ustawą o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Organ pierwszej instancji dokonał także błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, ponieważ z faktu nieprowadzenia przez Zakon [...] rejestrów darowizn, wyciągnął wniosek, że brak jest możliwości sporządzenia sprawozdania w formie umożliwiającej skorzystanie z przedmiotowej ulgi. W związku z powyższym, w ocenie podatników, w prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, a uzasadnienie decyzji nie zawiera powodów, dla których organ ten odmówił wiarygodności części dowodów. Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym wskazał, że z akt sprawy wynika, iż od dochodu przed opodatkowaniem podatnicy odliczyli darowizny na łączną kwotę [...] zł (M. M. [...] zł, R. M. [...] zł), z przeznaczeniem na działalność charytatywno-opiekuńczą kościelnych osób prawnych. Stosownie do przedstawionych aktów darowizn, podmiotami otrzymującymi stosowne kwoty były: S., S., K. Dalej organ odwoławczy odnosząc się do treści art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) wywodził, iż darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone bez ograniczenia do wysokości 10% dochodu i podlegają odliczeniu w całości, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: - darowizna przekazana jest na działalność charytatywno-opiekuńczą, - adresatem darowizny jest kościelna osoba prawna, - osoba ta wystawi potwierdzenie odbioru darowizny, - w terminie dwóch lat, osoba ta, przedstawi sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na wymienione wyżej cele. W przypadku braku sprawozdania o przeznaczeniu darowizny, należy zatem uznać, że nie została wypełniona dyspozycja zawarta w powołanym przepisie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a tym samym podatnik nie nabył prawa do odliczenia od dochodu darowizny w części przekraczającej limit określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak więc w takim przypadku zastosowanie będą miały zasady ogólne zamieszczone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, które ograniczają wysokość odliczenia z tego tytułu do wysokości 10% dochodu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, przedstawione przez podatników dokumenty na potwierdzenie okoliczności związanych z wydatkowaniem przez obdarowanych otrzymanych kwot na stosowne cele, nie spełniają wymogów sprawozdania, o którym mowa wart. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślono, iż co prawda przepisy cyt. ustawy nie stanowią, jaką formę winno przybrać owo sprawozdanie, na ile ma być szczegółowe, to jednak dla celów dowodowych dokument ten winien mieć takie cechy, które pozwalają organom podatkowym jednoznacznie ocenić, czy darowizna została wykorzystana na cele charytatywno-opiekuńcze. Skoro bowiem ustawodawca uzależnia możliwość odliczenia darowizny od dochodu bez ograniczenia, od przedstawienia sprawozdania w zakresie przeznaczenia jej na cele wskazane w ustawie, to dokument taki powinien być sporządzony w sposób umożliwiający zweryfikowanie faktów ujętych w tym dokumencie - sprawozdaniu, a więc określać cel spożytkowania darowizny w połączeniu z konkretną kwotą wydatku i oznaczeniem darczyńcy, czy też datę jego poniesienia. W przeciwnym bowiem razie, nieracjonalnym byłoby ustanowienie ustawowego warunku przedstawienia sprawozdania, skoro jego treść mogłaby być w istocie dowolna i mogłaby przedstawiać ogólne cele, na które przeznaczono darowizny, a które to cele i tak wynikają z ustawy. Organ odwoławczy za bezsporny uznał, że przedstawione przez podatników dokumenty, na potwierdzenie przeznaczenia przez obdarowanych otrzymanych kwot, nie pozwalają na określenie na co konkretnie zostały one spożytkowane. I tak, ze sprawozdania Z. wynika, jedynie w jakiej formie oraz ilu osobom była udzielana pomoc. Natomiast w sprawozdaniach K. została zawarta jedynie informacja, m.in. że pieniądze zostały przekazane na wspieranie rodzin wielodzietnych, niepełnosprawnych. Podobnie wyglądało sprawozdanie S. W przedstawionych sprawozdaniach brak jest zatem dokładnego określenia na co, komu, kiedy i w jakiej kwocie zostały przeznaczone darowizny. Wskazano również, iż nie ze wszystkich sprawozdań wynika, iż zostały wydatkowane w całości na działalność charytatywno-opiekuńczą np. dokument wystawiony przez K. potwierdza wydatkowanie otrzymanych kwot m.in. na remont Bazyliki [...], remont pomieszczeń klasztornych, odnawiane starodruków. W ocenie organów podatkowych dodatkowe wątpliwości budzić autentyczność okazanych dokumentów. Stosownie bowiem do pisma Zakonu z dnia 7 sierpnia 2003 r. - ks. [...] pełnił funkcję wizytatora Zakonu w okresie 1998-25 kwietnia 2000 r. Potwierdził to również sam ks. [...] w piśmie z dnia 27 sierpnia 2003 r. Natomiast na wielu z przedstawionych przez podatników dokumentach (m.in. oświadczenie Zakonu z 20 lipca 2000 r., prośby Zakonu o wsparcie z maja, czerwca i lipca 2000 r.), które rzekomo miały być wystawiane w 2000 r., widnieje podpis ks. [...] wraz z pieczęcią potwierdzającą pełnioną przez niego funkcję wizytatora Zakonu. Odnosząc się do zarzutów co do konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w przedmiocie okoliczności związanych z działalnością obdarowanych uznano je za bezzasadne. Dodatkowo podniesiono, iż zgodnie z opinią Biegłego Sądowego sporządzoną dla Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] 2003 r., Zakon mógł otrzymywać jedynie nieznaczne kwoty darowizn. W 2001 r. S. otrzymało darowizny na kwotę [...] zł, z czego jedynie prawdopodobnym jest, że do Zakonu trafiło [...] zł. Stosownie natomiast do twierdzeń zawartych w odwołaniu, całość przekazanych kwot darowizn tj. [...] zł trafiło do Zakonu. Organ odwoławczy podkreślił także, iż w odniesieniu do kwoty [...] zł otrzymanej od M. M. oraz kwoty [...] zł otrzymanej od R. M., to Stowarzyszenie było stroną umów darowizn. Stowarzyszenie wystawiło także w swoim imieniu stosowne dokumenty na potwierdzenie celu wydatkowania otrzymanych środków. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało zaś, że Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w Sądzie Wojewódzkim w B. [...] 1992 roku, zostało wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego i figuruje w rejestrach Sądu Rejonowego w B. – [...]. Zgodnie ze statutem Stowarzyszenia, działało ono w oparciu o ustawę z 07 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach oraz przyjęty na jej podstawie statut. Zgodnie zaś z ustawą z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, kościelną osobowość prawną, posiadają jednostki wymienione w rozdziale drugim tj. art. 6-10 tej ustawy, a wśród nich nie zostały jednak wymienione stowarzyszenia. Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż skoro otrzymane przez podatników dokumenty nie stanowią sprawozdań w rozumieniu art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a część kwot została także przekazana na rzecz jednostki nie posiadającej przymiotu kościelnej osoby prawnej - przekazane kwoty nie pozwalają na dokonanie odliczenia na podstawie cyt. przepisu. Przedstawiona dokumentacja pozwala jednak na dokonanie odliczeń w oparciu o zasady ogólne, o których mowa w 26 ust. 1 pkt 9 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a zwłaszcza art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 26 ust. 7 art. 26 ust. 1 pkt 9 lit b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 121 § 1 i art. 122, art. 187, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa W uzasadnieniu podkreślono, iż ustalenia organów oparte są na błędnej wykładni art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Zgodnie z treścią powołanego przepisu warunkami koniecznymi do odliczenia od podstawy opodatkowania są posiadanie przez podatnika pokwitowania odbioru darowizny i sprawozdania, co do przeznaczenia tej darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. Wymaganie przez organy obu instancji sprawozdania spełniającego wymogi określone w uzasadnieniach decyzji pozostaje w rażącej sprzeczności z dyspozycją art. 55 ust. 7 powołanej ustawy bowiem żadne przepisy nie określają treści jaka powinno zawierać sprawozdanie. W ocenie skarżących przedstawione przez nich sprawozdania jednoznacznie stwierdzają, iż dokonane darowizny przeznaczone zostały na cele charytatywno-opiekuńcze i cele te są w tych sprawozdaniach identyfikowane. Ponadto skarżący wskazują, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa albowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego i zgromadzonych w sprawie dowodów. Co więcej czynione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dywagacje dotyczące przeznaczenia środków pochodzących z darowizn nie pozwalają nawet na wnioskowanie czy okoliczność ta ma znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia, czy też nie. Z jednej strony podnosi się, iż przedłożone zostały dokumenty stanowiące potwierdzenie dokonania darowizn oraz sprawozdania obdarowanych z drugiej zaś akcentowany jest brak możliwości ustalenia na jaki cel te darowizny zostały przekazane. Dodatkowo skarżący podnoszą, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i z decyzji organu pierwszej instancji, nie wynika odliczenia jakich darowizn zostało przez organ zakwestionowane co uniemożliwia merytoryczną polemikę z podjętym rozstrzygnięciem. Zdaniem strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do całości materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji. W szczególności w zakresie darowizny dokonanej za pośrednictwem Stowarzyszenia Służby Charytatywnej pomija się, iż wszelkie dywagacje dotyczące charakteru prawnego tej instytucji jedynie pośredniczącej nie powinny mieć znaczenia dla podejmowanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącym przysługuje prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2001r. darowizn na rzecz S. i K., S. Istotna dla sprawy jest interpretacja przepisu art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z którym darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Koniecznymi zatem warunkami do odliczenia od podstawy opodatkowania darowizn jest posiadanie przez podatnika pokwitowania odbioru darowizny i sprawozdania w zakresie przeznaczenia jej przez obdarowanego na działalność charytatywno-opiekuńczą. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że podatnicy nie przedłożyli sprawozdań, lecz informacje o działalności Z. Jednocześnie nie kwestionował dowodów przekazania darowizn. Zauważyć należy, że przepisy wyżej wymienionej ustawy z dnia 17 maja 1989r. nie określają, jaką formę i treść powinno zawierać sprawozdanie. W aktach administracyjnych znajdują się kopie aktów darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze dokonanych przez skarżących na rzecz S. oraz na rzecz Z. Nadto w dokumentacji na okoliczność dokonanych darowizn znajduje się ogólna korespondencja prowadzona przez te podmioty ze skarżącymi jako darczyńcami oraz sprawozdanie z działalności za lata 2000 – 2001 S. Należy zauważyć, iż w odniesieniu do obdarowanego Z skarżący w ogóle nie przedstawili sprawozdania o przeznaczeniu przez ten podmiot darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą. Jednocześnie z korespondencji przesyłanych przez Zakon w potwierdzeniu otrzymania darowizny wynika, że pochodzące z tego tytułu środki finansowe mogą zostać przeznaczone także na inne, niż charytatywno – opiekuńcze, cele np. remont kościoła, studentatu kleryków, wyłożenie kostką obejścia klasztornego. Na żądanie organu S. udzieliło informacji, z której wynika, iż nie prowadziło i nie prowadzi rejestracji darowizn przyjmowanych w różnym czasie, od różnych osób składanych na ręce księży, wobec czego nie może ono potwierdzić faktu otrzymania od skarżących darowizn. Mając zatem na uwadze brzmienie przepisu art. 55 ust. 7 ww. ustawy oraz dane zawarte w przedłożonych przez skarżących dokumentach wystawianych przez obdarowany Zakon i Sanktuarium, należy stwierdzić, iż skarżący nie dysponują sprawozdaniem, które, jako niezbędny warunek skorzystania z ulgi podatkowej, zostało przewidziane we wskazanym przepisie. Organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale i obowiązek sprawdzenia, czy darowizny rzeczywiście zostały przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze, a w konsekwencji czy zasadnie podatnik odliczył je od podstawy opodatkowania. Wolą bowiem ustawodawcy było zmniejszenie obciążeń podatkowych z tego tytułu, że podatnik przekazuje darowizny na ściśle wskazane cele, tj. charytatywno-opiekuńcze określonym ustawowo podmiotom. Nie chodziło więc jedynie o ograniczenie możliwości skorzystania z ulgi podatkowej przez udzielenie darowizny podmiotowo określonej kategorii obdarowanych, lecz powiązanie tego z przedmiotowo wyznaczonym celem. Treść pojęcia celu charytatywno-opiekuńczego przybliża art. 39 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności prowadzenie zakładów dla sierot, starców, osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo oraz innych kategorii osób potrzebujących opieki, prowadzenie szpitali i innych zakładów leczniczych oraz aptek, organizowanie pomocy w zakresie ochrony macierzyństwa, organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami, ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom i osobom, w tym pozbawionym wolności, prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk, udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających, przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się w szczególnej potrzebie. Wprawdzie brzmienie przepisu wskazuje, iż nie jest to katalog zamknięty, tym niemniej przykładowe wyliczenie celów pozwala na ich identyfikowalność z uwagi na pewne cechy wspólne, uniemożliwiając jednocześnie zaliczenie do nich np. działań na rzecz utrzymania czy powiększenia substancji majątkowej kościelnych osób prawnych. W świetle powyższych uwag nie można w postępowaniu ograniczyć badania tylko do tego, czy po stronie darczyńcy była wola przekazania darowizny na wymienione cele, lecz istotne jest również to, czy obdarowany rzeczywiście przeznaczył darowiznę na wskazaną działalność. Nie jest przecież istotą tej ulgi podatkowej zaakceptowanie równocześnie sytuacji, w której darczyńca pomniejsza podstawę opodatkowania o darowiznę przeznaczoną na inne cele, niż charytatywno-opiekuńcze. Wiąże się z tym kwestia sprawozdania o przeznaczeniu darowizny, w którym nie chodzi wyłącznie o stronę formalną sprawozdania, lecz jego materialną zawartość. Dla oceny zasadności pomniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym nie wystarczy wyłącznie poprawność formalna sprawozdania, lecz jego zgodność ze stanem faktycznym. Wobec braku sprawozdania i istnienia jedynie ogólnej dokumentacji stron umowy darowizny, z której nie można wyprowadzić jednoznacznych wniosków co do przeznaczenia darowizny na ustawowo wskazany cel, należy podzielić stanowisko organu podatkowego, iż nie ma możliwości odtworzenia, na jakie cele zostały przekazane przez Sanktuarium otrzymane od skarżących darowizny. Skarżący przedstawili co najwyżej informację o celach działalności Zakonu, w tym także charytatywno-opiekuńczych, których nie można zweryfikować. Jednoznaczność odpowiedzi udzielonej przez przedstawiciela obdarowanego sprawia, że nie można sprawdzić, czy dokonane przez M. M. i R. M. darowizny zostały w ogóle przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze, a nie np. budowlane. Nie można więc zarzucić organom podatkowym, iż w tym stanie sprawy nie podejmowały dalszych działań w realizacji zasad określonych przepisami art. 122 i 187 § 1 ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organ dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Zgodnie zaś z zasadą swobodnej oceny dowodów, zgromadzone dowody ocenił według własnego przekonania stosownie do zasad logicznego rozumowania. Niezasadny zatem jest zarzut, iż stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie odnosi się do całości materiału dowodowego. Organ odwoławczy ocenił wszelkie dokumenty przedstawione przez skarżących i zgromadzone z urzędu, a w uzasadnieniu decyzji wskazał dlaczego uznał, iż nie spełnione zostały warunki wskazane w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut pominięcia przez organy podatkowe okoliczności, iż darowizny dokonywane przez skarżących za pośrednictwem Służby Charytatywnej dokonane zostały w imieniu i na rzecz Zakonu. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż skarżący przekazali na rzecz Stowarzyszenia na "cele charytatywno-opiekuńcze dla rodzin wielodzietnych i niepełnosprawnych tj. dożywianie rodzin ubogich, wielodzietnych, pełnych i niepełnych, ubogich samotnych, niepełnosprawnych oraz zakup odzieży, obuwia, środków czystości dla rodzin wielodzietnych i najuboższych". W tej kwestii okoliczność, iż S. nie posiadało statusu kościelnej osoby prawnej w rozumieniu powszechnie obowiązującego prawa, miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia odmawiającego prawa do odliczenia kwoty darowanej na rzecz tego Stowarzyszenia. Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej w Rozdziale 2 reguluje kwestie kościelnych osób prawnych; ani z przepisów ustawy, ani ze szczegółowych rozporządzeń wydanych na podstawie delegacji zawartej w art. 10 tej ustawy nie wynika, by S. posiadało status kościelnej osoby prawnej. Jednocześnie bezspornie jest to, że stowarzyszenie działa na podstawie ustawy o stowarzyszeniach. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi, iż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i zgromadzonych w sprawie dowodów - Dyrektor Izby Skarbowej wskazał jakie dowodowy zostały w sprawie zebrane, które uznał za wiarygodne, którym zaś odmówił wiarygodności i wyjaśnił dlaczego, podał także podstawy prawne dokonanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.