VI SA/Wa 892/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2006 r. cofającą K. S. (dalej zwanemu także skarżącym) pozwolenie na broń palną sportową. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] października 1998 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wydał K. S. zgodę na posiadanie broni sportowej. W dniu 2 grudnia 2004 r. Komenda Policji w K. przekazała do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji informację, że w nocy z dnia 1 na 2 grudnia 2004 r. nieznani sprawcy po uprzednim wejściu poprzez niedomknięte okno do garażu, dostali się w nieustalony sposób, nie pozostawiając śladów włamania, do zamkniętego zaparkowanego wewnątrz pojazdu marki [...], skąd skradli m.in. należącą do K.S. broń sportową w postaci pistoletu m-ki [...]kal. [...] W dniu [...] grudnia 2004 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji, wskazując jako podstawę art. 61 § 4 k.p.a. poinformował K. S., iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną sportową. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 grudnia 2004 r. W dniu 4 stycznia 2005 r. K. S. złożył do akt pismo, w którym wyjaśnił, że broń, którą mu skradziono, zostawił w zamkniętym i zabezpieczonym alarmem samochodzie. Samochód znajdował się w garażu, w którym system alarmowy nie był włączony. Wskazał, iż okolica, w której mieszka jest kryminogenna, zaś posiadanie broni daje mu poczucie bezpieczeństwa. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. Komendant [...]Policji zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową K. S.. Jako podstawę zawieszenia wskazał konieczność uzyskania informacji o zakończeniu prowadzonego przez KP w K. postępowania w sprawie utraty broni palnej sportowej przez skarżącego. W dniu 18 maja 2005 r. Komisariat Policji w K. poinformował organ, że przedmiotowa broń został odnaleziona w trakcie przeszukania przy R. G. przeciwko, któremu toczy się postępowanie o czyn z art. 263 § 2 k.k. Do akt sprawy dołączono wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r., którym R. G. uznano za winnego tego, iż w dniu 5 grudnia 2004 r. posiadał przy sobie bez wymaganego zezwolenia broń palną m-ki [...] kal. [...]., która to broń została skradziona w nocy z [...] na [...] grudnia 2004 r. K.S.. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Prokuratura Rejonowa w W. poinformowała organ, że nie prowadziła postępowania z art. 263 § 4 k.k. dotyczącego utraty broni przez K. S.. Do pisma powyższego dołączony został protokół zawiadomienia o przestępstwie z dnia 2 grudnia 2004 r. z którego wynika, że pistolet [...] pozostawiony został przez K. S. w schowku w jego samochodzie, a kradzieży dokonano w nocy z 1 na 2 grudnia z tegoż samochodu. W aktach znajduje się też protokół przesłuchania w dniu [...] grudnia 2004 r. K. S. w charakterze świadka. Z dokumentu tego wynika, że broń [...] pozostawiona została na noc w schowku w samochodzie, ponieważ następnego dnia skarżący miał ponownie jechać na strzelnicę. Stamtąd broń ta została mu skradziona. Komendant [...] Policji podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową K. S. i decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] cofnął K.S. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm., dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz., 1071 z późn. zmianami, dalej zwana k.p.a.). W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący nie zachował należytej staranności w zabezpieczeniu broni przed osobami nieupoważnionymi, w wyniku czego broń została skradziona, dostała się w ręce osoby nie posiadającej pozwolenia na broń, a sprawca kradzieży mógł jej użyć do popełniania innych przestępstw, co z punktu widzenia interesu publicznego nie jest sprawą obojętną. Organ wskazał, że art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, daje możliwość cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, kiedy posiadacz tego pozwolenia przechowywał broń w sposób niezgodny z zapisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania i noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 27 poz. 343) i doprowadził do jej utraty. Podniósł, że w takim przypadku interes strony w posiadaniu broni palnej winien ustąpić na rzecz interesu publicznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie na broń posiadały tylko osoby przestrzegające prawa. Od powyższej decyzji pismem z dnia 6 lutego 2007 r. K. S..odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu kradzieży broń była umieszczona w schowku samochodu, który znajdował się w garażu. W jego ocenie spełnione zostały wymogi dotyczące przechowywania broni przewidziane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania i noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, bowiem garaż, w którym przechowywana była broń, posiada specjalne zabezpieczenia o jakich mowa w paragrafie 3 ww. rozporządzenia, cały budynek był wyposażony w urządzenia alarmowe i posiadał całodobową ochronę, drzwi od garażu były zamknięte, zaś broń umieszczona w schowku samochodu zamkniętym na klucz. Ponadto wskazał, iż treść art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru obligatoryjnego, organ zaś powinien wydać taką decyzję dopiero, gdy osoba uprawniona dopuściła się poważniejszych naruszeń. Zwrócił uwagę, iż do kradzieży broni nie doszło z powodu jego niedbalstwa, lecz z powodów niezależnych od skarżącego. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący ewidentnie naruszył zasady przechowywania broni określone w art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz w § 5 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. Zgodnie z cytowanymi przepisami broń powinna być przechowywana w kasecie metalowej trwale przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach posiadających zamki atestowane. Fakt nieprawidłowego przechowywania broni, z naruszeniem powołanych przepisów i zawartych w nich zasad nie budzi wątpliwości. Organ wskazał przy tym, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest fakt kradzieży broni, lecz właśnie niewłaściwe jej przechowywanie przez skarżącego, co w konsekwencji umożliwiło dostęp do broni osób nieuprawnionych. Podkreślił, że fakt utraty broni stał się dodatkową okolicznością braną pod uwagę przy wydaniu przedmiotowej decyzji z uwagi na skutki, jakie spowodowało naruszenie przepisów dotyczących przechowywania broni, ponieważ dostała się ona w ręce osób nieuprawnionych do jej posiadania, które mogły użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji uznał, iż w tej sytuacji w interesie społecznym nie leży zachowanie stronie pozwolenia na broń, bowiem skutkiem jej lekkomyślności egzemplarz broni przedostał się w ręce osoby nieupoważnionej. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dodatkowo oświadczenie strony, że posiadanie broni sportowej daje jej poczucie bezpieczeństwa, przemawia za słusznością decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń sportową, która w żadnym wypadku nie służy do ochrony osobistej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję K. S.. Zarzucił decyzji : - naruszenie art. 32 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji poprzez błędne zakwalifikowanie działania skarżącego jako naruszającego zasady przechowywania broni; - naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że za pozbawieniem skarżącego prawa do posiadania broni przemawia interes społeczny. Wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi ponowił argumentację podniesioną w odwołaniu z dnia 6 lutego 2007 r. Ponadto wskazał, że organ błędnie zakwalifikował jego działanie jako naruszające zasady przechowywania broni, jak bowiem wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego broń został pozostawiona w samochodzie jedynie na chwilę. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego z dnia 4 stycznia 2005 r., które nie zostało zakwestionowane przez organ, skarżący miał zamiar udać się na strzelnicę, a będąc już w samochodzie uświadomił sobie, że zapomniał dokumentów, w związku z tym poszedł po nie do mieszkania, zostawiając broń w schowku samochodu. Takie działanie, polegające na pozostawieniu broni tymczasowo w schowku samochodu, nie może być uznane za naruszenie zasad jej przechowywania. Wskazał, iż organ nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, czy skarżący posiadał warunki do przechowywania broni zgodnie wymogami powołanego rozporządzenia. W ocenie skarżącego jego działanie mogło stanowić naruszenie zasad noszenia broni, nie zaś zasad jej przechowywania. Broń została utracona przypadkowo, a kradzież była zdarzeniem niezależnym od skarżącego. Podniósł, iż organ z naruszeniem art. 7 k.p.a. nie przedstawił racjonalnych argumentów na poparcie tezy, że za cofnięciem pozwolenia na broń przemawia interes społeczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, iż argumenty skarżącego w świetle zebranego materiału dowodowego nie zasługują na uznanie, bowiem z protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej z dnia 2 grudnia 2004 r. oraz protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] grudnia 2004 r. wynika, iż sam skarżący wskazał, że pozostawił broń w schowku w samochodzie na całą noc. Z tego powodu zarzut jakoby organ błędnie zakwalifikował jego działanie jako naruszenie zasad określających warunki przechowywania broni uznać należy za chybiony. Wskazał także, iż nie mogła zostać pominięta okoliczność kradzieży broni palnej ze schowka samochodu bowiem była ona ewidentnym następstwem pozostawienia jej w miejscu, gdzie znajdować się nie powinna. Skutkiem takiego lekkomyślnego zachowania skarżącego było przejęcie broni przez osobę nieupoważnioną, która mogła użyć jej do celów sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.). Analizowana w ten sposób skarga K.S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżący zarzuca wadliwe zakwalifikowanie jego działania jako działania naruszającego zasady przechowywania broni oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy prowadzące do uznania, że interes społeczny przemawia za cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń. Oba zarzuty są nieuzasadnione. W ocenie Sądu organ działając na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego prawidłowo ustalił, że skarżący na całą noc pozostawił w należącym do niego samochodzie broń palną sportową [...]. To właśnie ta nieostrożność i naruszenie zasad przechowywania broni doprowadziły do tego, iż w wyniku włamania do samochodu broń została z niego skradziona i dostała się w ręce włamywacza, a więc nie tylko osoby nieuprawnionej, ale także należącej do świata przestępczego. Chybiony jest zarzut wadliwości tego ustalenia, bowiem sam skarżący w zeznaniach złożonych przed organem Policji w dniach [...] i [...] grudnia 2004 r., tj. przed wszczęciem postępowania o pozbawienie pozwolenia na broń, jednoznacznie stwierdził, iż zostawił broń w schowku samochodu na całą noc, od momentu powrotu ze strzelnicy w dniu 1 grudnia 2004 r. do godzin rannych dnia następnego. Biorąc pod uwagę, że zeznania te zostały złożone bezpośrednio po włamaniu i kradzieży, uznać należy, iż w sposób najbliższy rzeczywistości opisują przebieg zdarzeń. Kolejna wersja wydarzeń przedstawiona przez skarżącego na użytek postępowania administracyjnego, iż broń została pozostawiona w samochodzie jedynie na krótką chwilę na czas powrotu do domu po zapomniane dokumenty, nie znajduje żadnego potwierdzenia w faktach i jest zupełnie nierealna. Włamanie do zamkniętego garażu i zamkniętego, zabezpieczonego samochodu musi zająć czas dłuższy niż czas potrzebny do wejścia na piętro po zapomniane jakoby dokumenty. Wyjaśnienia skarżącego złożone na użytek postępowania administracyjnego nie są więc wiarygodne. Organ prawidłowo oparł swe ustalenia na wcześniejszych wyjaśnieniach skarżącego złożonych bezpośrednio po kradzieży broni i prawidłowo ustalił, że broń była w samochodzie przez całą noc. Zarzut procesowy naruszenia art. 7 k.p.a. i poczynienia z tego powodu wadliwych ustaleń jest więc nieuzasadniony. Skoro zaś organ prawidłowo ustalił, że broń pozostawiono na noc w samochodzie, to prawidłowo też przyjął, że była ona niewłaściwie przechowywana. W tym stanie rzeczy nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący wadliwej kwalifikacji prawnej zdarzenia. Twierdzenie skarżącego, że dopuścił się on tylko naruszenia przepisów dotyczących przenoszenia broni jest zupełnie nieuzasadnione, bowiem żadnego przenoszenia broni nie było, natomiast miało miejsce pozostawienie broni na noc w schowku w samochodzie, co stanowiło właśnie przechowywanie broni. Tym samym w sprawie znajduje zastosowanie art. 32 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że broń i amunicje należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji określa cytowane wyżej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, będące aktem wykonawczym do ustawy. Jego § 5 stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji obowiązane są przechowywać ją w kasetach metalowych, na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Nie ulega wątpliwości, że skarżący pozostawiając na całą noc broń w schowku w samochodzie, nawet zamkniętym i nawet znajdującym się w zamkniętym garażu, zasady te drastycznie naruszył, gdyż broń ma być przechowywana tylko w sposób określony w rozporządzeniu i każde inne jej przechowywanie narusza zasady prawa bezwzględnie wiążące posiadacza broni. Prawidłowość tego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2003 r. (Sygn. akt III SA 1659/01, LEX 121780), w którym wyjaśnił, że pozostawienie broni w samochodzie bez zabezpieczenia, o którym mowa w § 5 powołanego powyżej rozporządzenia tj. bez zabezpieczenia jej w odpowiednim, do tego przystosowanym sejfie, narusza przepisy prawa dotyczące przechowywania i noszenia broni, a to z kolei uprawniało organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. Dalej NSA wskazał, że to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez uprawnionego zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 powyższej ustawy. Z uprawnienia tego organ skorzystał, a w ocenie Sądu przy cofnięciu pozwolenia na broń nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Organ zasadnie surowo ocenił nieostrożność skarżącego prowadzącą do naruszenia prawa i w rezultacie do przejścia broni w ręce przestępcy. Naruszenie prawa (zasad przechowywania broni), które prowadzi do takiego skutku jest szczególnie niebezpieczne z punktu widzenia interesu społecznego i poprawne jest stanowisko organu, że osoba, która doprowadziła do takiej niebezpiecznej sytuacji nie powinna dysponować bronią, a lekkomyślność i brak szczególnej staranności w zabezpieczeniu broni w sposób wystarczający wyczerpuje przesłanki cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. Na marginesie wskazać należy, że brak własnej broni sportowej nie przekreśla możliwości czynnego udziału strony w zawodach sportowych, a co za tym idzie nie zamyka drogi do realizacji życiowej pasji. Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.