II GSK 464/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 997/07 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [..] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 997/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy finansowej za przetworzenie jaj wylęgowych kur nieśnych. Sąd uznał za miarodajne następujące ustalenia faktyczne: Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 14 ust. 6 Ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 roku, Nr 208, poz. 1541), odmówił P. K. udzielenia pomocy finansowej za przetworzenie jaj wylęgowych kur nieśnych. W uzasadnieniu organ podał, iż załączone do wniosku P. K. kserokopie faktur i rachunku numer [...] nie potwierdzają spełnienia przez wnioskodawcę warunków do udzielenia pomocy, albowiem nie dokumentują sprzedaży jaj wylęgowych kurzych i nie potwierdzają faktu, iż jaja sprzedane zostały w celu przetworzenia. Sprzedawane przez wnioskodawcę jaja nie były, wbrew wymaganiom określonym w treści rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 roku (Dz. U. Nr 208, poz. 1543), jajami wylęgowymi kurzymi, gdyż symbol znajdujący się na nich (PKWiU "01.24.20-00.12" lub symbol "10.22.13") wskazuje, iż są to jaja kurze świeże konsumpcyjne. Nabywcą jaj była A. D. Sp. z o. o., która, jak wynika z treści faktur, zakupiła jaja z przeznaczeniem do sprzedaży detalicznej. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), w związku z art. 13 ust. 2 pkt. 2 i art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 208, poz. 1541) oraz art. 7 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. nr 42, poz. 386 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że nabywca jaj - A. D. Sp. z o. o. nie prowadzi działalności w zakresie przetwórstwa jaj, a to stanowi warunek konieczny uzyskania pomocy. Zgodnie z treścią załączonych do wniosku faktur, sprzedawane przez stronę jaja trafiały następnie do sprzedaży detalicznej w prowadzonych przez nabywcę sklepach spożywczych. Podsumowując, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, iż wyżej opisane fakty nie kwalifikują strony do objęcia pomocą z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze drobiu i jaj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę P. K. na powyższą decyzję, wskazał na treść § 3 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku (Dz. U. nr 208, poz. 1543), który wymienia dokumenty potwierdzające spełnienie warunków niezbędnych do udzielenia pomocy. W przedmiotowej sprawie punkt sporny stanowiła przesłanka określona w punkcie b), wymieniającym wśród dokumentów potwierdzających spełnienie warunków niezbędnych do uzyskania pomocy kserokopie faktur dotyczących sprzedaż jaj wylęgowych do przetworzenia. W związku z powyższym, kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie, czy jaja zostały przez skarżącego wprowadzone do obrotu celem przetworzenia. Sąd stwierdził, że zgodnie z treścią ustępu 4 preambuły do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1010/2006 r. z 3 lipca 2006 r. dotyczącego niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich, wyprodukowane jaja wylęgowe przetworzone na przetwory jajeczne muszą podlegać rekompensacie. Art. 13 ust. 2 ustawy z 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw stanowi, że pomoc przysługuje za przetworzenie w celach spożywczych lub niespożywczych jaj wylęgowych kur mięsnych lub kur nieśnych zgodnie z art.2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1010/2006 i na warunkach określonych w tym przepisie. Sąd I instancji wskazał, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku (Dz. U. Nr 208, poz. 1543) nie definiuje "przetworzenia". Zgodnie z zasadami wykładni prawa, w pierwszej kolejności należy posłużyć się wykładnią językową. Słownik języka polskiego PWN definiuje przetworzenie jako zmianę czegoś, nadanie innego kształtu, wyglądu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wykładnia językowa nie budzi wątpliwości. Dlatego też, w świetle dotychczasowych rozważań, w pełni uprawnionym jest twierdzenie, że warunkiem uzyskania pomocy jest sprzedaż jaj wylęgowych do przetworzenia, a zatem do ich zmiany, nadania innego kształtu, wyglądu, właściwości. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, w pełni uprawnione jest stanowisko, iż warunkiem sine qua non dla uzyskania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku jest sprzedaż jaj wylęgowych, które ulegną przetworzeniu w następstwie już pierwszej sprzedaży. Decydujące znaczenie miałaby więc pierwsza transakcja oraz to, jakie byłyby jej konsekwencje dla przedmiotu tej transakcji. Sąd I instancji rozważył możliwość podziału dychotomicznego na jaja przeznaczone do przetworzenia i jaja przeznaczone do wylęgu uznając, że podział taki w świetle celu przepisów WE, jak również przepisów polskiego prawa, nie miałby racji bytu. Pomoc finansowa, o którą ubiegał się skarżący w niniejszej sprawie, stanowi nadzwyczajny środek wsparcia rynku, co oznacza, iż przepisy jej dotyczące pod żadnym pozorem nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Zakładając bowiem teoretycznie, iż słusznym byłby przedstawiony powyżej podział, to jego konsekwencją byłoby to, że wszystkie jaja sprzedawane przez ich producentów w celu niewylęgowym, podlegałyby dofinansowaniu. To, zdaniem Sądu w sposób oczywisty kłóciłoby się z założeniem i wolą ustawodawcy o nadzwyczajności tego rodzaju środka wsparcia rynku. Jest bowiem oczywiste, że wspieranie rynku przy użyciu różnego rodzaju mechanizmów, w tym systemów dopłat stanowi wyjątek od reguł wolnorynkowych. Przy wykładni kluczowego w niniejszej sprawie pojęcia "przetwarzanie" należy mieć na uwadze także i tę zasadę prawa, zgodnie z którą wyjątki od reguły nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Sąd stwierdził, że z faktur oraz ze złożonego na rozprawie 29 sierpnia 2007 roku oświadczenia wynika, iż skarżący nie sprzedawał jaj do przetworzenia. Ich odbiorcami były jedynie podmioty, które zajmowały się dalszą ich sprzedażą, nie zaś przetwarzaniem. Powyższe znajduje dodatkowo potwierdzenie w fakcie, iż jaja te były pakowane po sześć i dziesięć sztuk, to jest w sposób charakterystyczny dla sprzedaży detalicznej. P. K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku i wniósł o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi skarżącego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2007 r. i uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego, a także orzeczenie o kosztach postępowania w obu instancjach. Zaskarżonemu wyrokowi P. K. zarzucił naruszenie art. 13 ust. 2 pkt 2 i art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 208, poz. 1541) przez błędną ich wykładnię. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw stanowi, że pomoc finansowa z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku przysługuje za przetworzenie jaj wylęgowych w celach spożywczych lub niespożywczych. Wskazał, że należy zważyć na różnicę, jaka zachodzi pomiędzy warunkiem uzyskania pomocy według powołanej ustawy, a takim warunkiem wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 z 3 lipca 2006 r. dotyczącego niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich. Rozporządzenie Komisji podstawą ubiegania się o rekompensatę czyni przetworzenie jaj wylęgowych na przetwory jajeczne, natomiast zgodnie z ustawą z 18 października 2006 r. (oraz wykonującym ją rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków, sposobu i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku - Dz. U. Nr 208, poz. 1543) taką podstawą jest sprzedaż jaj wylęgowych do przetworzenia ogólnie na cele spożywcze lub niespożywcze. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, termin "nadzwyczajny środek wsparcia rynku" nie jest wskazówką interpretacyjną w procesie wykładni powołanych przepisów. Z nazwy instrumentu prawno-finansowego nic nie wynika ponad jej rolę czysto terminologiczną i systematyzującą. Narzędzi do poznania rzeczywistego znaczenia treści omawianej regulacji prawnej szukać trzeba w regułach wykładni funkcjonalnej. Nie można tracić z pola widzenia, iż ideą udzielenia rekompensat było dążenie do wynagrodzenia strat poniesionych przez sektor drobiu i jaj w okresie od października 2005 r. do końca kwietnia 2006 r. Straty te wynikały z tego, że producenci jaj wylęgowych utracili możliwość przeznaczenia produkowanych jej do właściwych im celów, a w to miejsce zmuszeni byli do sprzedaży jaj w innym celu. W tym tkwi zasadnicza myśl regulacji - zrekompensowanie strat wynikłych z tego, że producenci jaj wylęgowych sprzedawali jaja wylęgowe w celach innych niż do wylęgu. Wynika z tego wprost, że jaja sprzedane w określonym czasie przez producentów w celu niewylęgowym objęte są rekompensatą. Wnoszący skargę kasacyjną podnosi, że nie ma znaczenia, czy przetwórcą jaj był ich pierwszy czy kolejny nabywca. Rolą przedmiotowych przepisów jest ochrona producentów jaj wylęgowych, a nie rynku hurtowego czy detalicznego jaj. Przepisy nie stawiają wymogu aby podmiotem, który dokonał przerobu zakupionych jaj był pierwszy ich nabywca. Gdyby tak było, warunkiem uzyskania pomocy finansowej musiałoby być "zaświadczenie o poddaniu jaj przerobowi", a nie faktura sprzedaży. Warunek, by celem sprzedaży było przetworzenie jaj w celach spożywczych lub niespożywczych, należy odczytywać mając na uwadze treść preambuły do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 z 3 lipca 2006 r. - tj. przyjąć, że wynikiem przetworzenia mają być przetwory jajeczne. W ocenie autora skargi kasacyjnej, sprzedaż jaj wylęgowych przez ich producenta - zmuszonego do tego przez warunki zewnętrzne - odbiorcy jaj dystrybuującemu je dalej na rzecz kupujących w celach spożywczych, gwarantuje uzyskanie pomocy finansowej. Nikt poza rynkiem wylęgowym nie kupuje jaj w innym celu aniżeli poddanie ich przetworzeniu na przetwory jajeczne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Minister stwierdził, że użycie w ustawie z dnia 18 października 2006 r. sformułowania "przetworzenie w celach spożywczych lub niespożywczych" miało na celu skierowanie jaj do przetworzenia między innymi na produkty chłodzone lub mrożone - masę jajową, żółtko lub białko, przetwory jajowe suszone, które mogą być przechowywane przez dłuższy czas (nawet do 12 miesięcy). Nie jest więc zasadny argument skargi kasacyjnej, że warunek otrzymania pomocy został sformułowany inaczej w prawie krajowym niż w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1010/2006. Minister podkreślił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia 1010/2006, w związku z ust. 1, 2, 3, preambuły do tego rozporządzenia a także w zw. z art. 14 rozporządzenia 2771/1975 Rady(EWG) przedmiotowa pomoc finansowa jest nadzwyczajnym środkiem wsparcia rynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., wyznaczającego zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zauważyć należy, iż Sąd ten rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, poza nieważnością postępowania, którą rozważa z urzędu. Z uwagi na to, że w sprawie niniejszej nieważność postępowania nie zachodzi, zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. poddano ocenie pod kątem sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. działanie w granicach skargi kasacyjnej nie może polegać na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i uzasadnione jest wyłącznie odniesienie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest prócz przytoczenia przepisu prawa, który w ocenie kasatora został naruszony, opatrzenie zarzutu uzasadnieniem, gdyż brak uzasadnienia, a jest to brak nieusuwalny, uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli kasacyjnej w zakresie tego zarzutu. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 13 ust. 2 pkt. 2 i art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 208, poz. 1541) przez błędną wykładnię. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało jednak ograniczone do umotywowania zarzutu naruszenia art. 13 ust. 2 pkt. 2 wymienionej ustawy. Brak wskazania przez kasatora, na czym miałoby polegać naruszenia art. 14 ust. 6 omawianej ustawy, czyni ten zarzut prawnie bezskutecznym. Nie wymaga także odniesienia zgłoszony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nowy zarzut dotyczący przekroczenia upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 listopada 2006 r. (Dz. U. Nr 208, poz.1543), gdyż rozszerzanie podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest dopuszczalne. W świetle powyższego, przedmiotem rozważań i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 18 października 2006 r. przez błędną wykładnię. Art. 13 ust 1 wymienionej ustawy stanowi, iż hodowcom, w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, kur mięsnych, kur nieśnych oraz właścicielom brojlerów kurzych lub indyków rzeźnych przysługuje, na ich wniosek, pomoc finansowa z tytułu nadzwyczajnych środków wsparcia rynku, zwana dalej "pomocą", w zakresie określonym rozporządzeniem Komisji Europejskiej(WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. dotyczącym niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich (Dz. Urz. UE L 180 z 4.07. 2006, str. 3, ze zm.) Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy pomoc z powyższego tytułu przysługuje w szczególności za: - zniszczenie jaj wylęgowych - zgodnie z art. 1 ust 1 rozporządzenia nr 1010/2006 ( art. 13 ust. 2 pkt. 1); - za przetworzenie w celach spożywczych lub niespożywczych jaj wylęgowych kur mięsnych lub kur nieśnych zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1010/2006 i na warunkach określonych w tym przepisie (art. 13 ust. 2 pkt. 2). Skarga kasacyjna zarzuca, iż Sąd I instancji mylnie zinterpretował treść przepisu art. 13 ust.2 pkt. 2 ustawy. Kasator wskazał na różnicę między unormowaniem zawartym w ustawie, gdzie warunkiem udzielenia pomocy jest sprzedaż jaj wylęgowych do przetworzenia w celach spożywczych lub niespożywczych a regulacją wymienionego wyżej wspólnotowego rozporządzenia, według którego podstawę ubiegania się rekompensatę stanowi przetworzenie jaj na przetwory jajeczne, podkreślając, że w tym stanie rzeczy termin "nadzwyczajny środek wsparcia rynku" nie stanowi wskazówki interpretacyjnej omawianego przepisu. Natomiast ideą udzielenia rekompensat było dążenie do wynagrodzenia strat w sektorze drobiu i jaj i rolą omawianych przepisów jest ochrona producentów jaj wylęgowych, a nie rynku jaj hurtowego czy detalicznego. Autor skargi kasacyjnej wyraził przekonanie, że sprzedaż jaj wylęgowych przez ich producenta odbiorcy kierującemu je do dystrybucji na rzecz kupujących w celach spożywczych gwarantuje uzyskanie pomocy finansowej. Przystępując do rozważenia zarzutu naruszenia art. 13 ust. 2 pkt. 2 ustawy krajowej Naczelny Sąd Administracyjny pragnie na wstępie zauważyć, że sprawa rozpoznawana w związku ze złożoną skargą kasacyjną jest sprawą z elementem wspólnotowym oraz, że zasadnicze unormowanie w zakresie stosowania pomocy finansowej z tytułu nadzwyczajnych środków wspierania rynku w sektorze jaj znajduje się w rozporządzeniu Komisji Europejskiej(WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. dotyczącym niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich (Dz. Urz. UE L 180 z 4. 07. 2006 r. str. 3 ze zm.). Po 1 maja 2004 r. na porządek prawny w Polsce składają się, bowiem dotychczasowy system prawa narodowego oraz szeroko rozumiane prawo wspólnotowe. To ostatnie, które poprzez akcesję stało się częścią prawa krajowego, nie podlega jednak tym samym zasadom interpretacji i kontroli, co krajowa część porządku prawnego. Prawo wspólnotowe, traktaty założycielskie i akty prawne oparte na traktatach, są stosowane zgodnie z treścią traktatów i warunkami Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz zgodnie z zasadami stosowania prawa wspólnotowego, a w szczególności z zasadą bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności. Ich stosowanie i interpretacja nie opiera się na przepisach prawa krajowego, bowiem wspólnotowy porządek prawny zawiera własne, wspólne uregulowania wiążące we wszystkich państwach Wspólnoty. Dla rozpoznawanej sprawy, w której skarga kasacyjna zarzuca błędną wykładnię przepisu ustawy, kluczowe znaczenie ma zatem regulacja zawarta w rozporządzeniu Komisji(WE) Nr 1010/2006. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 249 TWE rozporządzenie jest aktem prawnym organów Wspólnoty, który ma zasięg ogólny , wiąże w całości i obowiązuje w sposób bezpośredni we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie wiąże zatem państwa członkowskie, ich organy i obywateli, przy czym dotyczy to wszystkich jego postanowień. Nie wymaga implementacji do prawa krajowego, gdyż obowiązuje wprost na poziomie krajowym. Dodać należy, że w razie kolizji z przepisami prawa krajowego, sąd państwa członkowskiego obowiązany jest rozstrzygnąć tę kolizję zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, sformułowaną przez ETS w licznych orzeczeniach. Zasada ta w rozpoznawanej sprawie nie jest przydatna, gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności norm prawa krajowego z unormowaniem wspólnotowym w zakresie regulacji zawartej w art. 13 ust. 2 pkt. 2 ustawy. Autor skargi kasacyjnej wskazuje wprawdzie na różnicę sformułowań między omawianym rozporządzeniem posługującym się w w art. 2 ust. 1 określeniem "przetworzenie jaj wylęgowych", a zapisem zawartym w art. 13 ust. 2 pkt. 2 ustawy mówiącym o "przetworzeniu" takich jaj "w celach spożywczych lub niespożywczych" ale różnica ta jest pozorna, jeśli zważyć na zamieszczone w tym przepisie ustawy odesłanie do art. 2 ust. 1 rozporządzenia. Niezbędne jest natomiast dokonanie wykładni omawianego przepisu prawa krajowego w świetle celu i brzmienia norm wspólnotowych, oczywiście w granicach regulacji prawa wspólnotowego. Za źródło obowiązku dokonywania prowspólnotowej wykładni prawa krajowego uznać należy art. 10 TWE ustanawiający obowiązek podjęcia przez państwo członkowskie wszelkich niezbędnych środków w celu realizacji zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego. W licznych orzeczeniach ETS zasada ta została rozwinięta. Powołane rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1010/2006 na gruncie niniejszej sprawy pełni rolę wzorca dla wykładni prawa krajowego jeśli zważyć, że jest ono aktem obowiązującym bezpośrednio. Interpretacja prawa krajowego winna być zatem dokonana w taki sposób by osiągnięty został cel przewidziany w rozporządzeniu. Analizując treść art. 13 ust 2 pkt.2 ustawy z uwzględnieniem unormowań wspólnotowych, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę iż stanowi on o "pomocy" z tytułu "nadzwyczajnych środków wsparcia rynku" i jak trafnie zauważył Sąd I instancji, przepisy dotyczące środków z tytułu zastosowania których pomoc przysługuje, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Zatem omawiany przepis ustawy winien być wykładany ściśle, w taki sposób by zapewnić realizację objętego rozporządzeniem celu, czyli wsparcia rynku. Cel ten w sposób wyraźny formułuje preambuła rozporządzenia Komisji (WE) 1010/2006, wskazując na znaczny spadek spożycia jaj w niektórych państwach członkowskich, będący wynikiem zaistnienia przypadków wysoce zjadliwej ptasiej grypy, powodujący poważne zakłócenia rynku związane z utratą zaufania konsumentów wynikającą z istnienia zagrożeń dla zdrowia zwierząt, co powoduje potrzebę podjęcia nadzwyczajnych środków wsparcia rynku. Oznacza to, że nadzwyczajne środki wsparcia rynku w postaci zniszczenia jaj wylęgowych bądź przetworzenia takich jaj w celach spożywczych lub niespożywczych, o czym mowa w art. 13 ust.2 pkt.1 i 2 ustawy, winny oddziaływać w taki sposób na rynek jaj, by ograniczać poważne jego zakłócenia powodowane zmniejszeniem popytu, czyli zmierzać do zwiększenia równowagi między popytem, a podażą. Wymogu tego nie spełnia przeznaczenie jaj do sprzedaży detalicznej. W warunkach zmniejszenia popytu skierowanie dodatkowej ilości jaj na rynek nie zmniejszy zakłóceń rynku a zatem nie może być uznane za nadzwyczajny środek wsparcia rynku, a wręcz przeciwnie może wpłynąć na pogłębienie zakłóceń. W świetle powyższego uznać należy, że użyte w art. 13 ust. 2 pkt. 2 ustawy określenie " przetworzenie w celach spożywczych lub niespożywczych jaj wylęgowych" nie obejmuje sprzedaży, w następstwie której jaja znalazły się w sprzedaży detalicznej. Zatem nie jest uprawniony zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie podzielając stanowiska strony, że sprzedaż jaj wylęgowych, związana z wprowadzeniem ich do obrotu, którego ostatnią fazą jest wykorzystanie w celach spożywczych, mieści się w pojęciu przetworzenia w rozumieniu art. 13 ust 2 pkt. 2 omawianej ustawy, naruszył ten przepis przez błędną wykładnię. Biorąc powyższe pod uwagę należało skargę kasacyjną na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalić jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.