II GSK 119/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Edward Kierejczyk Małgorzata Korycińska (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 440/06 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 11 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej 1. Uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku; 2. Zasądza od Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży na rzez skarżącego kwotę 320 (słownie: trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę P. S. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR) w Łomży z dnia 11 maja 2006 r., w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2004 z sankcjami. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że decyzją z dnia 29 marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał skarżącemu płatność z tytułu zalesienia gruntów rolnych, stosując przy ich obliczeniu sankcje. Przyczyną zastosowania sankcji było ustalenie, że powierzchnia działki zalesionej (12 ha) jest mniejsza o 0,98 ha, czyli o 7,55 % od powierzchni zadeklarowanej we wniosku oraz brak ogrodzenia działki. Jako podstawę prawną zastosowania sankcji organ powołał art. 70 rozporządzenia (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. UE nr L 153 z 30/04/2004, str. 30-83) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zgodnie z którym art. 30 i 31 oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001 (Dz. U. UE nr L 327 z 12/12/2001, str.11-32), zwanego dalej rozporządzeniem nr 2419/2001, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE nr L 355 z 05/12/1992 r.,) stosuje się do płatności obszarowych i płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia 11 maja 2006 r., zaskarżoną następnie skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze P. S. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest: art. 6, art. 7, art. 8, art. 28 w związku z art. 40 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 2419/2001, a także naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Oddalając skargę Sąd I instancji za bezzasadny uznał zarzut skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania, gdyż z sentencji decyzji organów obu instancji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że stroną postępowania jest P. S., którego wniosek organ rozpatrywał, i któremu przyznał płatności na zalesienie gruntów rolnych. Oceniając zasadność zarzutów skargi, co do rzetelności działalności organów przeprowadzających kontrolę planu zalesienia Sąd I instancji stwierdził, że to na skarżącym spoczywał obowiązek niezwłocznego informowania organu na piśmie o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie płatności, oraz o każdej zmianie powstałej w okresie trwania podjętych zobowiązań, w szczególności, jeżeli zmiana ta dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, czy wielkości powierzchni. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie wywiązał się z tego obowiązku, gdyż dopiero po przeprowadzeniu kontroli podniósł okoliczności mające wyjaśnić i usprawiedliwić fakty ujawnione w czasie kontroli na miejscu, o czym świadczą pisma złożone po przekazaniu mu protokołu czynności pokontrolnych. Sąd I instancji wyeksponował przy tym mechanizm kontroli wykorzystywania środków pomocowych i stwierdził, że jeżeli jakiekolwiek nieprawidłowości we wniosku rolnika zostaną wykryte przez organ, który poinformował rolnika o tych nieprawidłowościach, bądź powiadomił rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, rolnik traci wówczas możliwość ekskulpacji, to jest usprawiedliwienia i wyjaśnienia okoliczności, dlaczego doszło do nieprawidłowości we wniosku lub w wykonaniu zobowiązań rolnika, wynikających ze złożonych przez rolnika oświadczeń. Zdaniem Sądu I instancji, skarżący złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, nie informując wcześniej organu o niewykonaniu ogrodzenia zalesionego terenu, oraz że na skutek aktualizacji klasyfikacji gruntów w całej gminie mogą powstać zmiany na jego działce. Okoliczności te zostały ujawnione podczas kontroli i dopiero po otrzymaniu protokołu skarżący starał się wyjaśnić i usprawiedliwić rozbieżności pomiędzy wnioskiem (obszar powierzchni deklarowanej do zalesienia) oraz planem zalesienia (obowiązek ogrodzenia uprawy), a rzeczywistym stanem rzeczy. Wyjaśnienia te nie mogły zostać uwzględnione, gdyż zostały złożone po wykryciu nieprawidłowości przez organ kontrolny. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty odnoszące się do dokonania pomiaru działki niewłaściwą techniką, gdyż pomiary przy użyciu urządzenia GPS stanowią powszechną praktykę przy przeprowadzaniu kontroli na miejscu. Nadto zarzuty te zostały podniesione dopiero w skardze, podczas gdy skarżący nie kwestionował wcześniej techniki, ani rzetelności pomiaru. Sąd I instancji zauważył, że załączony do skargi pomiar, dokonany przez uprawnionego geodetę, wykazuje również istotną różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią zmierzoną (12, 9832 ha - 12, 6854 ha), która wynosi 0, 2978 ha, a ponadto został dokonany w dniu 8 czerwca 2006 r., a więc po upływie prawie roku od daty przeprowadzenia kontroli na miejscu - co dawało skarżącemu możliwość zwiększenia powierzchni zalesienia - i po wydaniu decyzji przez organ II instancji, a zatem nie można czynić zarzutu organowi, iż nie uwzględnił pomiaru, jako dowodu w sprawie. W konkluzji Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy odpowiada w pełni dyspozycji przepisów art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 2419/2001 a to oznacza, że skoro obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony o 0,9832 ha, a zatem różnica jest większa niż 3%, lecz nie większa niż 20% ustalonego obszaru, to pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego (12,00 ha) pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy (2 x 0, 98 = 1, 96). Prawidłowo więc, według Sądu I instancji, pomoc została obliczona w stosunku do powierzchni 10, 04 ha, dlatego oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. II W skardze kasacyjnej P. S. domagał się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił: 1) zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.: - poprzez przyjęcie, że Sąd nie powinien sam poszukiwać zasadności zastosowania art. 6, 7 i 8 k.p.a. stwierdzając, iż skarżący powołał je bezzasadnie lub gołosłownie, dopuszczając tym samym do usankcjonowania sytuacji, w której została naruszona zasada prawdy obiektywnej poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a przede wszystkim poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, przez co z kolei została naruszona zasada zaufania do organów administracji publicznej poprzez brak wiarygodności w słuszność postępowania; - poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), poprzez podważenie rękojmii (wiary publicznej) danych zawartych w ewidencji gruntów i przyjęcie, iż skarżący winien był samodzielnie dokonać pomiaru gruntów w sytuacji, gdy oparł się w tej mierze na danych zawartych w wypisie z ewidencji gruntów, i sporządzonym przez uprawniony organ - jedynie właściwy do dokonywania i ustalania powierzchni gruntów rolnych i leśnych. 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.: - poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji bezzasadności zarzutu naruszenia przez organ administracyjny art. 28 w związku z art. 40 § 1 k.p.a. w przedmiocie błędnego oznaczenia w decyzji strony postępowania - W. S. - zamiast P. S. - przez co decyzje (organu administracji I i II instancji) skierowano do osoby nie będącej stroną postępowania; - poprzez dokonanie niewystarczających ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji i przyjęcie, że organ administracyjny wbrew ustaleniom postępowania nie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania i przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego - powtórzenie czynności kontrolnych polegających na pomiarze powierzchni zalesianego gruntu; - poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, że organ administracyjny wbrew ustaleniom postępowania nie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącego w przedmiocie dokonanych pomiarów; polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, iż organ administracyjny niewłaściwie zastosował przepis art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2419/2001 sankcjonując sytuację, w której skarżącemu została przyznana płatność z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych, wbrew uzasadnionym zarzutom podniesionym przez skarżącego w przedmiocie nieprawidłowości przeprowadzonej kontroli; - poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organ administracji I instancji art. 35 § 1 oraz § 2 k.p.a. w zakresie przewlekłości postępowania w sytuacji, gdy organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Uzasadniając poszczególne zarzuty skarżący podniósł wpierw, że brak oznaczenia strony lub mylne jej oznaczenie w intytulacji pisma nie czyni zadość warunkom właściwego oznaczenia strony, określonym w art. 40 § 1 k.p.a. nawet w przypadku, gdy wynika to z sentencji decyzji. Ponadto wskazał, że nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ uznaje wnioski płynące z jednokrotnie przeprowadzonego pomiaru powierzchni gruntu, bez uwzględnienia granicy błędu. W ocenie strony skarżącego plan zalesienia przedmiotowej działki został opracowany na podstawie otrzymanego ze Starostwa Powiatowego w S. Wydział Geodezji, Katastru i Nieruchomości wypisu z rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej, aktualnych na dzień składania wniosku. Jednocześnie w tym czasie prowadzone były prace przez Podlaskie Biuro Geodezji w B. związane z aktualizacją danych zawartych w rejestrze gruntów, którymi skarżący nie dysponował na dzień składania wniosku. Podkreślił, że działał w zaufaniu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, których prawdziwości nie może podważać. Wydany wypis z rejestru gruntów z dnia 16 sierpnia 2005 r. stanowił dowód, iż dane zawarte w zaktualizowanym rejestrze były zgodne z danymi podanymi we wniosku. Skarżący podkreślił przy tym, że przedmiotem sporu nie jest częściowy brak zalesienia, lecz różnice w ustaleniach rzeczywistej powierzchni nieruchomości, w związku z czym zastosowana płatność z sankcjami nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy. Z kolei naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skarżący upatruje w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji, niewłaściwego zastosowania przez organ przepis art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2419/2001 przyznając skarżącemu płatność z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił również naruszenie wyżej wymienionych przepisów postępowania poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 35 § 1 oraz § 2 k.p.a. w zakresie przewlekłości postępowania. Skarżący czekał bowiem ponad rok na wydanie decyzji przez ten organ, co nie było uzasadnione prowadzeniem postępowania wyjaśniającego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są usprawiedliwione, a podstawy zakwalifikowane prawidłowo. W myśl art. 174 punkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast stosownie do punktu 2 tego przepisu podstawą skargi kasacyjnej może być także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną, opartą na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jest zatem uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem proceduralnym, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej jej autor przywołując obie ustawowe podstawy, do przepisów prawa materialnego błędnie zaliczył art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Jednakże ta wadliwość w redakcji zarzutów nie umożliwiła odniesienia się do nich, gdyż uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwoliło na precyzyjne zakreślenie granic postępowania kasacyjnego. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Ponieważ skarga kasacyjna oparta została zarówno na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jak i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. to w takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest w pierwszej kolejności rozważyć zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się zatem do tego problemu podkreślić na wstępie należy, że Sąd I instancji oddalając skargę za bezsporny przyjął stan faktyczny sprawy ustalony przez orzekające w sprawie organy i stwierdził, że skoro obszar zadeklarowany przez wnioskującego przekracza obszar ustalony o 0,9832 ha, to tak ustalony stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisów art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 2419/2001. Tymczasem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy nie pozwalały jeszcze na przyjęcie, iż wskazane przepisy prawa materialnego mają w sprawie zastosowanie. Zważyć bowiem należy, że z ustaleń poczynionych przez organ, a przyjętych przez Sąd I instancji nie sposób wywieść, czy skarżący nie zalesił całej powierzchni działki zadeklarowanej we wniosku, czy też zalesił całą działkę, ale jej powierzchnia wynikająca z danych pochodzących nie tylko z wniosku, ale i z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu z dnia 1 września 2004 r. jest mniejsza o 0,9832 ha. Ta kwestia ma w sprawie newralgiczne znaczenie, albowiem zarówno z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu z dnia 1 września 2004 r., jak i ze zaktualizowanego wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu z dnia 16 sierpnia 2005 r. wynika, że działka o numerze ewidencyjnym [...] ma powierzchnię 13,7214 m2, z czego 0,7382 m2 użytków zajmuje las. Z wniosku inicjującego postępowanie administracyjne wynika, że skarżący zadeklarował do zalesienia 12,98 ha, a zatem cały, poza istniejącym już lasem, obszar działki. Ani z protokołu kontroli, ani też z innych dokumentów zgromadzonych w aktach nie wynika, czy zastosowanie sankcji nastąpiło z tego powodu, że skarżący nie zalesił całego obszaru zadeklarowanego we wniosku, czy też dlatego, iż jakkolwiek zalesił całą powierzchnię działki, to jej obszar jest faktycznie mniejszy niż wynika to z danych z rejestru gruntów. Zaniechanie wyjaśnienia przez organ tego podstawowego elementu stanu faktycznego uszło uwadze Sądu I instancji, a to czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. Oczywiście zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie każde naruszenie przepisów postępowania musi skutkować obowiązkiem uchylenia kontrolowanej decyzji, gdyż tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd zobligowany jest do wyeliminowania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Oceniając w takim aspekcie omawiany zarzut należy mieć na uwadze to, że według kasatora "przedmiotem sporu nie jest częściowy brak zalesienia, lecz różnica w ustaleniu rzeczywistej powierzchni nieruchomości". To czy faktycznie sankcje zastosowane były z tego powodu, czy też z powodu "częściowego braku zalesienia" nie sposób wywieść z uzasadnień kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji, jak i z pisemnych motywów wyroku Sądu. Natomiast za niekwestionowane w sprawie należy uznać, że plan zalesienia działki został opracowany na podstawie otrzymanego ze Starostwa Powiatowego w S. Wydział Geodezji, Katastru i Nieruchomości wypisu z rejestru gruntów oraz mapy ewidencyjnej, aktualnych na dzień składania wniosku. Te dane w zakresie istotnym dla sprawy nie uległy zmianie, o czym świadczy wydany wypis z rejestru gruntów z dnia 16 sierpnia 2005 r. Różnica pomiędzy wypisem z dnia składania wniosku, a zaktualizowanym wypisem dotyczy tylko klasy gruntów rolnych i wbrew temu, co twierdzi Sąd I instancji, zaniechanie powiadomienia organu przez skarżącego o prowadzonych pracach aktualizacyjnych nie mogło wywołać żadnych skutków, w tym zastosowania sankcji. Za usprawiedliwiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), przy czym ten zarzut stanowi niejako uzupełnienie argumentacji kasatora dotyczącej i zakreślenia "przedmiotu sporu" i zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Skarżący konsekwentnie w postępowaniu wpierw administracyjnym, a następnie sądowoadministracyjnym twierdził, że podając we wniosku powierzchnię działki działał w zaufaniu do danych wynikających z ewidencji gruntów i w tym upatrywał naruszenie wskazanych w skardze do Sądu I instancji przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu w uzasadnieniu swego wyroku, a uchybienie to w aspekcie wcześniej omówionych przyczyn mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadmnistracyjnej. W treści przepisu art. 20 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ustawodawca określił, co obejmuje ewidencja gruntów i budynków. W myśl natomiast przepisu art. 21 ust. 1 tej ustawy podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wymaga w tym miejscu przypomnienia, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Powinna być ona utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego (por. wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r., sygn. akt II SA 810/98, LEX nr 41304). Za aktualny w rozpoznawanej sprawie należy przyjąć również pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, LEX nr 201545, wydanym na gruncie prawa podatkowego, zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Jeżeli zatem skarżący posłużył się danymi z ewidencji gruntów, to ta okoliczność , przy założeniu, że zalesił całą powierzchnię działki, miałaby istotne znaczenie dla prawnej możliwości odstąpienia od stosowania sankcji. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji Europejskiej Nr 2419/2001 (którego przepisy art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 31 ust. 2 stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji), obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny. Pozostając przy zarzutach naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nieusprawiedliwione są pozostałe zarzuty postawione na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nietrafny jest więc zarzut dotyczący naruszenia art. 28 w związku z art. 40 § 1 k.p.a., polegający, w ocenie kasatora, na błędnym oznaczeniu w decyzji strony postępowania - W. S., zamiast P. S., przez co decyzje (organu administracji I i II instancji) skierowano do osoby nie będącej stroną postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie argumentację Sądu I instancji, że z sentencji decyzji organów obu instancji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że stroną postępowania jest P. S., którego wniosek organ rozpatrywał, i któremu przyznał płatności na zalesienie gruntów rolnych. Niezasadnie również strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd I instancji nie przekroczył granic rozpoznawanej sprawy, a to że nie dostrzegł braków w zakresie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej nie może być skutecznie zwalczane poprzez zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast ma rację strona skarżąca twierdząc, że organy administracyjne rozpoznały jej wniosek z przekroczeniem ustawowych terminów. Jednakże ta zwłoka nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej, stąd nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej. Na marginesie należy jedynie wskazać, że ustawodawca wprowadził rozwiązania prawne umożliwiające zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a. ). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej postawiono również zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, jednakże zarzuty te, wobec braku ustaleń istotnych dla zastosowania określonych norm materialnoprawnych, są przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 3 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynność i radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).