I OSK 1355/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/GL 1199/06 odrzucające skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 1199/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż M. S. (matka) pismem procesowym z dnia 28 sierpnia 2006 r. działając w imieniu J. S. (syna) wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Po przekazaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniesionej skargi i odpowiedzi na skargę, Sąd pismem z dnia 4 października 2006 r. sygn. akt IV SA/GI 1199/06 wezwał M. S., jako pełnomocnika skarżącego, do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego przed sądem administracyjnym. Do wykonania tej czynności M. S. zobowiązana została w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wskazanego pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd uznał, iż M. S. powyższe pismo otrzymała w dniu 12 października 2006 r. i do dnia podjęcia rozstrzygnięcia nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi, a jedynie pismem z dnia 16 października 2006 r. wystąpiła o przedłużenie wskazanego terminu z uwagi na jej wyjazd na leczenie sanatoryjne. W ocenie Sądu I instancji skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ wyczerpane zostały przesłanki jej odrzucenia przewidziane treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), gdyż w wyznaczonym przez Sąd terminie M. S. nie uzupełniła braku formalnego skargi, gdyż nie przedłożyła pełnomocnictwa syna do działania w jego imieniu. Od powyższego postanowienia M. S. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego dołączając wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 08 stycznia 2007 r. Sąd I instancji odrzucił ww. skargę wskazując, iż nie została ona sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W oddzielnym piśmie poinformowano M. S., iż w celu przyznania prawa pomocy powinna złożyć wniosek J. S.. Wniosek taki złożony został w dniu 01 lutego 2007 r. Postanowieniem z dnia 05 lutego 2007 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 26 kwietnia 2007 r. ustanowiony w sprawie adwokat - T. L., złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 1199/06, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze kasacyjnej podniesiono przede wszystkim naruszenie przepisów postępowania - art.. 58 § 1 pkt 3, art. 44 § 2 oraz art. 34 i 37 oraz art. 86 § 1 p.p.s.a - polegające na nierozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego polegającego na braku wykazania się pełnomocnictwem przez podpisaną pod skargą matką skarżącego - M. S. i błędne uznanie, iż złożona do Sądu I instancji skarga została wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Zdaniem Skarżącego ma to zasadniczy wpływ na wynik postępowania, gdyż Sąd przywróciłby termin Skarżącemu do złożenia pełnomocnictwa, a skarga zostałaby merytorycznie rozpoznana. W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz ustanowionego adwokata kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w wysokości normatywnej wraz z podatkiem VAT. Jednocześnie w związku z upływem ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, na zasadzie ar. 86 § 1 p.p.s.a., wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż skargę wniosła M. S. działająca w imieniu swego syna - J. S.. W związku z brakiem stosownego pełnomocnictwa, Sąd wezwał M. S. do uzupełnienia tego braku w ustawowym j terminie 7 dni. Matka Skarżącego wystąpiła o przedłużenie tegoż terminu, na co Sąd pouczył stronę, iż nie jest to możliwe i wskazał jako właściwe postępowanie złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia pełnomocnictwa. Stosowny wniosek strona złożyła w dniu 8 listopada 2006 r. (data nadania), jednocześnie załączając wymagane pełnomocnictwo. Sąd w dniu 20 listopada 2006 r., dysponując już wnioskiem o przywrócenie terminu oraz pełnomocnictwem odrzucił skargę z uwagi na brak pełnomocnictwa, nie rozpoznając merytorycznie tegoż wniosku. Zaskarżone postanowienie narusza zdaniem Skarżącego przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim wniosek Skarżącego - reprezentowanego przez matkę - o przywrócenie terminu jest co najmniej złożony w terminie oraz zawiera niezbędne elementy, których wymaga ustawa. Odrzucenie skargi z uwagi na nie uzupełnienie braków w terminie ustawowym nie mogło się odbyć bez formalnego oddalenia lub odrzucenia tego wniosku, co nie nastąpiło, a zatem postanowienie z dnia 20 listopada 2006 r. jest co najmniej przedwczesne, jeśli nie bezzasadne. Pełnomocnik Skarżącego uzasadnił również, w dalszej części skargi, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, wskazując, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy i spowodowane było okolicznościami od niego niezależnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z głównym zarzutem skargi, dotyczącym nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, polegającego na braku pełnomocnictwa M. S.. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy bezspornie wynika, iż w dniu 13 listopada 2006 r. wpłynął do Sądu wniosek M. S, z dnia 07 listopada 2007 r. wraz ze stosownym pełnomocnictwem, a postanowienie odrzucające skargę wydane zostało na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2006 r. Z tego względu przyczyny pozostawienia tegoż wniosku bez rozpoznania pozostają dla Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie niezrozumiałe i niczym nieusprawiedliwione. Nie może bowiem budzić wątpliwości fakt, iż Sąd miał wystarczająco dużo czasu by dokładnie zapoznać się z aktami sprawy, zwłaszcza, że ustalenia wymagała wyłącznie kwestia czy braki formalne, do których uzupełnienia wezwał Mariannę Starnawską, zostały należycie uzupełnione i czy w aktach znajduje się stosowny wniosek. Na uwagę zasługuje również okoliczność, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wspomina jedynie o wniosku M. S. z dnia 16 października 2006 r. mimo, iż wniosek z dnia 7 listopada 2006r. i pełnomocnictwo, znajdowały się już w aktach sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny całkowicie zgadza się ze Skarżącym, iż Sąd I instancji powinien był w pierwszej kolejności rozpatrzeć złożony przez M. S. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego i w zależności od podjętego w tej kwestii rozstrzygnięcia, podjąć dalsze działania w sprawie. Na marginesie podkreślić należy, iż Sąd I instancji odrzucił złożoną skargę de facto z uwagi na brak pełnomocnictwa udzielonego M. S., ale postanowienie w tej sprawie doręczył jej już jako pełnomocnikowi Skarżącego (k-25) i za takiego uznawał ją w dalszych czynnościach postępowania (k-43, k-61). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.