VI SA/Wa 753/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. K. od decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...], którą cofnięto J. K. (dalej jako skarżący) zezwolenie Burmistrza Miasta i Gminy Z. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie [...] w Z. , ul. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję z dnia [...] maja 2006 r. Burmistrza Miasta i Gminy Z., mocą której cofnięto skarżącemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie naruszono zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania z urzędu, jak również w wyniku uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Burmistrz Miasta i Gminy Z. cofnął skarżącemu zezwolenie z dnia [...] grudnia 2005 r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie [...] w Z. ul.[...]. Organ I instancji uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza wstępne ustalenia, że w sklepie prowadzonym przez skarżącego spożywano alkohol, co uzasadnia cofnięcie przedmiotowego zezwolenia. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie z dnia 8 stycznia 2007 r., w którym powołał się na treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2006 r. uchylającej pierwszą decyzję Burmistrza w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem odwołującego nie została ona wykonana zgodnie ze wskazówkami w niej zawartymi. Pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. skarżący uzupełnił odwołanie i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa w prowadzonym przez niego sklepie. Decyzji zarzucił stronniczość, nagonkę na jego osobę, nieuwzględnienie jego wyjaśnień, a także pominięcie istotnych oświadczeń sklepowych. Wskazał, że Burmistrz uznał jedynie za wiarygodne zeznania funkcjonariuszy Policji, przesłuchanych jednoosobowo przez swoją sekretarkę. W uzasadnieniu podał, iż Burmistrz w zaskarżonej decyzji powołał się na pismo informujące o spożywaniu napojów alkoholowych w sklepie [...] przy ul. [...], zezwolenie cofnięto zaś dla sklepu przy ul. [...]. Poza tym w piśmie Komisariatu wymieniona jest J. B. jako obsługująca kupujących, co nie odpowiada prawdzie, albowiem osoba o takim imieniu w sklepie odwołującego nie pracowała i nie pracuje. Informując o uchyleniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Burmistrz nie wspomniał jakie błędy popełnił cofając zezwolenie. Zrobił to zdaniem odwołującego świadomie po to, aby nie zauważyć, że powiela w zasadzie swoją decyzję jaką wydał w dniu [...] maja 2006 r. W dalszej części odwołania skarżący ustosunkował się do pisma posterunku Policji z dnia 9 września 2006 r. uznając, że powołując się w nim na interwencję przeprowadzoną w dniu [...] września 2006 r., a więc po dniu sporządzenia tego pisma Policja wykazała się nadgorliwością. Ponadto zdaniem skarżącego organ dał w pełni wiarę jedynie zeznaniom funkcjonariuszy Policji. Stwierdził, że na podstawie przedstawionych przez nich okoliczności ukarane mandatami osoby spożywały alkohol w sklepie. Uznanie to koliduje z całością zebranego materiału dowodowego (wyjaśnieniami strony zawartymi w pismach z dnia [...] sierpnia 2006 r. i z dnia [...] listopada 2006 r. oraz oświadczeniami zatrudnionego personelu z dnia [...] sierpnia 2006 r.). Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazano, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.). Ustawa ta w art. 18 ust. 10 wylicza przypadki, w których zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się. Wśród nich w pkt 2 wymienia się nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, do których należy zaliczyć dopuszczenie przez sprzedawcę do spożywania alkoholu w sklepie, w przypadku gdy zezwolenia udzielono na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W przedmiotowej sprawie skarżący sprzedawał napoje alkoholowe do 4,5% alkoholu oraz piwo w sklepie [...] w Z., przy ul. [...] na podstawie zezwolenia Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia [...] grudnia 2005 r. Zezwolenie wydano na czas określony od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] grudnia 2007 r., na sprzedaż alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży. W dniu [...] lutego 2006 r. i w dniu [...] marca 2006 r. policjanci z Komisariatu Policji w Z. z/s w M. ujawnili spożywanie piwa butelkowego w wymienionym wyżej sklepie. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ustalił stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzony i utrwalony materiał dowodowy. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W celu udowodnienia zdarzeń, o których mowa organ przeprowadził dowód z przesłuchania świadków, tj. A. T., R. L. i P. O.- policjantów realizujących zadania wynikające z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w sklepie [...] w Z. przy ul. [...] oraz osób spożywających alkohol w wymienionym wyżej sklepie: J. N. i S. F.. Do materiału dowodowego włączono również wyjaśnienia J. K. - właściciela sklepu oraz przedłożone przez niego oświadczenia pracownic – J. B. i A. P.. Powyższe zdarzenia organ poparł pismami Komendanta Komisariatu Policji w Z. z siedzibą w M. z dnia 7 kwietnia 2006 r. i z dnia 21 kwietnia 2006 r. oraz pismem Kierownika Posterunku Policji w Z. z dnia 9 września 2006 r. Organ II instancji dokonał ponownej analizy zeznań A. T., R. L. i J. N. na okoliczność zdarzenia, które miało miejsce w sklepie prowadzonym przez skarżącego w dniu [...] lutego 2006 r. Zestawiając treść cyt. wyżej art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...) z treścią omówionych dowodów organ stwierdził, iż sprzedawca dopuścił do spożywania alkoholu wewnątrz sklepu co stanowi ewidentne naruszenie warunków zezwolenia i tym samym przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego organ wskazał, że organ pierwszej instancji wypełnił zalecenia zawarte w decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2006 r., tj. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania. Skarżący z przysługujących mu uprawnień skorzystał, o czym świadczą dwa pisma z dnia 2 listopada 2006 r. Ponadto skarżący został zawiadamiany zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a. o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, nie skorzystał jednak z prawa udziału w przeprowadzanych dowodach. Protokóły przesłuchania świadków zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. Organ pierwszej instancji podjął również działania w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości powziętych w niniejszej sprawie: z pisma z dnia 9 września 2006 r. jednoznacznie wynika, że wykroczenia miały miejsce w sklepie w Z. przy ul.[...]. Powyższe potwierdzają również zeznania przesłuchanych świadków. Organ zwrócił się także do Posterunku Policji o wyjaśnienie rozbieżności w pismach z dnia 7 kwietnia 2006 r., z dnia 21 kwietnia 2006 r. oraz z dnia 9 września 2006 r. Kierownik Posterunku Policji w Z. wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2006 r. policjanci ujawnili dwie osoby spożywające piwo, tj. J. N., na którego nałożono mandat karny oraz drugą osobę, która oddaliła się z miejsca zdarzenia. W tej sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, które umorzono z N/N. Taki przebieg zdarzeń wynika również z protokółów przesłuchania policjantów oraz J. N. Pracownice A. P. i J. B. w swoich oświadczeniach z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie odniosły się do zdarzeń mających miejsce w dniu [...] lutego 2006 r. i w dniu [...] marca 2006 r. w sklepie w Z. przy ul. [...]. Wypowiedziały się one jedynie co do zasad obowiązujących w sklepie, oświadczyły że nie sprzedawały piwa do spożycia w miejscu sprzedaży. Ponadto obie pracownice oświadczyły, że żadna z nich (z uwagi na stan lub wiek) nie byłyby w stanie użyć siły wobec mężczyzny spożywającego piwo. Nadmieniły również o swojej trudnej sytuacji materialnej i zagrożeniu jakie niosłaby utrata pracy. Zdaniem Kolegium wypowiedzi sprzedawczyń nie przeczą faktowi spożywania piwa w sklepie prowadzonym przez skarżącego. Ponadto – w ocenie organu - istotna w sprawie jest również podległość służbowa obu kobiet w stosunku do skarżącego oraz wskazane przez nie zagrożenie jakie niosłaby utrata pracy. Pomyłka w imieniu sprzedawczyni w piśmie z dnia 7 kwietnia 2006 r. Komendanta Komisariatu Policji w Z. wobec innych, wymienionych wyżej dowodów zgromadzonych w sprawie nie może być podstawą do wzruszenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium, wbrew twierdzeniu skarżącego, organ pierwszej instancji nie podjął decyzji wyłącznie w oparciu o informację Policji z dnia 21 kwietnia 2006 r., jak to miało miejsce w decyzji z dnia [...] maja 2006 r., co zakwestionowało Kolegium w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2006 r., lecz po zebraniu wyczerpującego materiału dowodowego, który wymieniono wyżej. Po dokonaniu analizy tego materiału, w szczególności po zestawieniu poszczególnych zeznań, oświadczeń i informacji, jakkolwiek zawierających uchybienia formalne, Kolegium nie znalazło podstaw do podważenia zeznań policjantów złożonych w oparciu o art. 233 § 1 Kodeksu karnego pod groźbą odpowiedzialności karnej za nieprawdę lub zatajenie prawdy, potwierdzonych zeznaniem jednego z uczestników zdarzenia –J. N.. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie obu zaskarżonych decyzji jako sprzecznych z prawem a w szczególności naruszających przepisy art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i zasądzenie na jego rzecz poniesionych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż po raz kolejny zarówno Burmistrz jako organ I instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze popełnili i powielili błędy w zakresie stosowania przepisów art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., wbrew wytycznym zawartym w orzeczeniu SKO z dnia [...] lipca 2006 r. Nie zostało bowiem w żadnej instancji udowodnione, że uchybienie ustalonym warunkom zezwolenia na sprzedaż alkoholu szczególnie w odniesieniu do drugiego zdarzenia z dnia [...] marca 2006 r. było świadome lub potwierdzone wyraźną lub domniemaną wolą skarżącego. Nie był on obecny w tym dniu w sklepie i nie miał żadnego wpływu na przebieg zdarzenia. Burmistrz jako organ pierwszej instancji był zobowiązany zgodnie z wytycznymi SKO z dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. przeprowadzić wszystkie dowody znane w sprawie i je rozpatrzyć. Istotnym dowodem w sprawie są wyjaśnienia obecnej w dniu [...] marca 2006 r. w sklepie sprzedawczyni A. D. obecnie P., która miała tego dnia dyżur w sklepie. Funkcjonują one w sprawie w formie oświadczenia na piśmie. Burmistrz prowadząc postępowanie po uchyleniu przez SKO jego pierwszej decyzji, był zobowiązany przeprowadzić wyczerpująco postępowanie dowodowe i na zasadzie bezpośredniości, przesłuchać również i tego świadka w postępowaniu wyjaśniającym, czego nie uczynił i zaniechał tej czynności dowodowej z naruszeniem dyspozycji art. 75 § 1 i 77 k.p.a. Jest to istotna okoliczność, ponieważ w dniu [...] marca 2006 r. w chwili rzekomego spożywania alkoholu przez S. F. w sklepie nie było jego właściciela J. K.. W sklepie przebywała sklepowa A. P. i S. F., który twierdzi, że wszedł do środka z otwartym wcześniej na dworze piwem, gdy zauważył nadjeżdżającą Policję, ponieważ w dniu poprzedzającym miał konflikt z Policją. Ww. zaprzeczył w swoich zeznaniach, że spożywał piwo w sklepie. P. O. zeznał, że nie widział jak S. F. spożywał piwo. Oświadczył natomiast, że widział piwo butelkowe pod kurtką S. F.. Nie zostało jednak wyjaśnione czy to piwo pod kurtką widział po wyprowadzeniu S. F. na zewnątrz sklepu czy też jak twierdzi drugi policjant A. T. było to w sklepie. Zeznania policjantów A. T. i P. O. są sprzeczne co do faktu spożywania alkoholu. W ocenie skarżącego jest niemożliwym to co twierdzi A. T., że widział fakt spożywania alkoholu przez S. F. w sklepie, bo taki fakt widziałby także wchodzący za nim O.. Tą sprzeczność można było wyjaśnić – zdaniem skarżącego – przez pominięty dowód z zeznań świadka sklepowej A. P. Takiej oceny dowodów w oparciu o treść art. 80 k.p.a., nie mógł przeprowadzić Burmistrz jako organ I instancji ani SKO rozpoznając odwołanie skarżącego, ponieważ nie wyczerpano wszystkich dowodów w sprawie . Pominięcie tak istotnego dowodu jak zeznania świadka A. P. w sytuacji gdy sprzeczne są zeznania policjantów i odmienne zeznania świadka S. P .co do okoliczności, gdzie spożywał piwo i kiedy je otworzył, nie dawały podstawy do utrzymania w mocy przez SKO decyzji Burmistrza z dnia [...] grudnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosząc o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymało argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ podniósł, iż organy obu instancji oparły swój dowód naruszenia warunków sprzedaży alkoholu o spójne zeznania policjantów i J. N., a nie jak podnosi skarżący S. F.. Niemniej z zeznań policjanta – A. T. wynika, że po wejściu do sklepu zauważył S. F. spożywającego piwo butelkowe. Na jego widok spożywający alkohol odwrócił się plecami i schował piwo pod kurtkę. Powyższe zeznania wskazują więc jednoznacznie, że również S. F. spożywał piwo w sklepie, a nie poza nim. P. O. nie widział czy S. F. spożywał piwo w sklepie, ponieważ wszedł do sklepu jako drugi za A. T. Widział natomiast upite piwo butelkowe pod kurtką S. F. Przesłuchany w charakterze świadka zeznał także, że S. F. mimo pouczenia o możliwości odmowy mandatu mandat przyjął, co zdaniem policjanta jest równoznaczne z przyznaniem się do spożywania alkoholu w sklepie. Nadto organ podkreślił, iż zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jako naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych ustawodawca uznał dopuszczenie przez sprzedawcę do spożywania alkoholu w sklepie, w przypadku gdy zezwolenia udzielono na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Tym samym, według Kolegium, nieobecność właściciela sklepu w dniu [...] marca 2006 r., więc w dniu, jak podał skarżący "rzekomego spożywania alkoholu przez S. F." pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W piśmie z dnia 22 września 2007 r. skarżący odniósł się do zeznań poszczególnych świadków, uznając je za sprzeczne i wskazując, że prowadzone postępowanie było szykaną jego osoby ze strony Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) stanowi, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. K. skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uchybień przepisom postępowania to należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle ważkie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 cyt. ustawy organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w szczególności w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Ust. 1 art. 18 ustawy określa, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. W oparciu o otrzymane zezwolenie z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżący uprawniony był do sprzedaży napojów alkoholowych do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie [...] w Z., przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Celem tak udzielonego zezwolenia jest uniemożliwienie spożywania alkoholu na terenie obiektu, w którym jego sprzedaż jest prowadzona. Wskazuje na to wyraźnie omawiana ustawa o wychowaniu w trzeźwości, która stawia zadanie ograniczenia dostępu do napojów alkoholowych, uznając życie obywateli w trzeźwości za wartość trudną do przecenienia. Spożywanie napojów alkoholowych winno odbywać się w miejscach do tego przeznaczonych, tak aby osoby postronne, w tym zwłaszcza dzieci i młodzież, nie były wbrew swej woli narażone na przebywanie z osobami będącymi po spożyciu alkoholu. Sklep [...] nie jest zapewne miejscem, gdzie spożywanie alkoholu winno się odbywać, a to zwłaszcza z uwagi na innych klientów sklepu, którymi mogą być też osoby niepełnoletnie. Zezwolenie, które otrzymał skarżący, należy w ocenie Sądu interpretować w ten sposób, że w sklepie - co do zasady - nie może być spożywany alkohol, i to zarówno zakupiony w sklepie, jak też i kupiony poza nim. Przyjęcie innego stanowiska tj. zgodnego z poglądem skarżącego, że możliwe jest spożywanie alkoholu nie zakupionego w jego sklepie, doprowadziłoby do zaprzepaszczenia idei ustawy o wychowaniu w trzeźwości i zatracenia sensu udzielonego zezwolenia. Możliwe byłoby bowiem picie alkoholu w sklepie pod warunkiem, że nie zostałby on w tym sklepie zakupiony. Taka interpretacja przepisów ustawy i zezwolenia jest niemożliwa do zaakceptowania. Uniemożliwiałaby ona także przeprowadzenie kontroli przestrzegania warunków udzielonego zezwolenia, gdyż zawsze osoba uprawniona mogłaby wskazywać na nabycie alkoholu w innym punkcie jego sprzedaży. Kontrole byłyby wówczas fikcją. W orzeczeniu z dnia 22 maja 2001 r., sygn. akt II SA 1452/00 (Lex nr 77649) NSA wskazał, że na prowadzącym działalność gospodarczą, m.in. w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, by klienci zachowaniem swoim nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jednocześnie podkreślić należy, że w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 2 cyt. ustawy wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organom cofnięcie zezwolenia. Stanowi ona natomiast warunek odpowiedzialności karnej określonej w rozdziale 3 ustawy. Zaznaczyć także trzeba, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczy jednorazowe nieprzestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu, aby możliwe było cofnięcie zezwolenia. W orzeczeniu z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 175/06 NSA zwrócił uwagę na treść art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, w którym ustawodawca wyraźnie wskazuje, że określone w nim zachowania uzasadniające cofnięcie zezwolenia muszą się powtarzać - co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy. Tylko więc w przypadku określonym w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy jednorazowe zdarzenie nie stanowi wystarczającej podstawy do cofnięcia zezwolenia. Przyjęcie, że przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż (podawanie) napojów alkoholowych jest więcej niż jednorazowe nieprzestrzeganie ustawowych zasad sprzedaży napojów alkoholowych, zrodziłoby problem ewidencjonowania przypadków nieprzestrzegania tych zasad przez podmioty zajmujące się obrotem napojami alkoholowymi. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości takiej możliwości nie przewiduje. Brak prawnych regulacji w tym zakresie mógłby znacząco ograniczyć możliwości dowodzenia zaistnienia kolejnego przypadku nieprzestrzegania zasad i tym samym ograniczyć możliwość stosowania omawianego przepisu przez organy upoważniające do cofnięcia zezwolenia. Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że to na skarżącym spoczywał obowiązek takiej organizacji pracy sklepu, aby nie dopuścić do spożywania na jego terenie alkoholu. Jest to w niniejszej sprawie o tyle istotne, iż skarżący tuż obok sklepu prowadzi pijalnię piwa. Takie usytuowanie sklepu i pijalni piwa stwarza zapewne problemy z wypełnieniem warunków zezwolenia, ale zwrócić należy uwagę, że obie działalności prowadzone są przez skarżącego, który decydując się na taką lokalizację musiał przedsięwziąć szczególne środki zapobiegawcze. Jak wynika z ustalonego przez organ stanu faktycznego w sklepie prowadzonym przez skarżącego ujawniono spożywanie piwa butelkowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że podstawą faktyczną cofnięcia zezwolenia było spożywanie w dniu [...] lutego 2006 r. przez J. N. piwa w sklepie znajdującym się w Z. przy ul. [...]. Okoliczność tę potwierdzają zeznania policjantów A. T. iR. L., jak również J. N., który przesłuchany przez organ I instancji zeznał, że pił piwo w sklepie. Przyjął on nadto mandat karny, co także - jak słusznie uznał organ - potwierdza jego winę czyli spożywanie alkoholu w sklepie. Wbrew zarzutom przedstawionym przez skarżącego w piśmie z dnia 22 września 2007 r. zeznania policjantów obecnych na miejscu zdarzenia są zgodne co do istotnych elementów sprawy tzn. spożywania piwa w miejscu do tego nie przeznaczonym. Sąd zauważa oczywiście rozbieżności w materiale dowodowym dotyczące drugiego mężczyzny pijącego piwo w tym samym dniu, ale różnice te nie mają w sprawie istotnego znaczenia, albowiem zeznania świadków w tym zakresie nie posłużyły do ustalenia stanu faktycznego. Nie jest również rolą Sądu ocena postępowania Policji w stosunku do tego mężczyzny. Podkreślić należy, że skarżący nie zaprzecza, aby J. N. spożywał na terenie sklepu piwo. Potwierdza tym samym ustalony przez organ stan faktyczny. Jak podano powyżej okolicznością nieistotną dla sprawy jest, że piwo to zostało zakupione w pijalni, a nie w sklepie. W tym miejscu zauważyć należy, że w piśmie z dnia 22 września 2007 r. skarżący twierdzi, że sam sprzedał J. N. piwo, który wspominał o zamiarze zakupu w sklepie czekolady. Skarżący mógł zatem przewidzieć, że może on udać się do sklepu razem z piwem i przeciwdziałać temu. Jak wskazują okoliczności nie uczynił tego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Dotyczą one zdarzenia w dniu [...] marca 2006 r., gdy tymczasem podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji była sytuacja mająca miejsce w dniu [...] lutego 2006 r. Organ wspomina wprawdzie o ujawnionym w sklepie skarżącego spożywaniu piwa także w dniu [...] marca 2006 r., jednakże dalsze uzasadnienie decyzji jednoznacznie wskazuje, że naruszenie warunków sprzedaży alkoholu zostało uznane za udowodnione zgodnymi zeznaniami policjantów A. T. i R. L. oraz J. N. dotyczącymi dnia [...] lutego 2006 r. Organ nie analizował natomiast zeznań świadków biorących udział w zdarzeniu z dnia [...] marca 2006 r., i dlatego też nie można postawić mu zarzutu błędnej oceny materiału dowodowego i co jest tego konsekwencją nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym kontekście pominięcie dowodu z zeznań świadka A. P. jest bez wpływu na wynik sprawy. Zauważyć jednak należy, że organ odniósł się do oświadczeń złożonych przez obie sprzedawczynie, dokonując ich oceny. Oceny tej swobodnej zgodnie z art. 80 k.p.a., nie można uznać za dowolną. Reasumując, Sąd uznał, że w toku rozpoznawania sprawy nie doszło do naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i ustalając prawidłowy stan faktyczny dokonał jego subsumcji pod stosowną normą prawną. Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną orzekł jak w sentencji orzeczenia na zasadzie art. 151 p.p.s.a.