II OSK 1326/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 27 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 754/07 o odrzuceniu skargi J. G., D. K., R. K., J. O., G. S., M. R., K. O. i K. O. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, skarżący J. G., D. K., R. K., J. O., G. S., M. R., K. O. i K. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. Postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. Sąd odrzucił skargę i podniósł, że stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę powyższą zgodnie z treścią art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest więc dokonanie wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez skarżącego oraz zachowanie terminu, o którym mowa w cytowanym art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 14 grudnia 2006 r. wezwali Radę W. do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy organ nie udzielił odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, co oznacza, że skarżący mogli wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (tj. od 14 grudnia 2006 r.) . Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 12 lutego 2007 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżących osobiście w dniu 16 marca 2007 r. ( co wynika z adnotacji na skardze), a zatem z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożyli R. K. i D. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżący skargę kasacyjną oparł na następujących podstawach: 1.) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. Art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) poprzez jego błędną wykładnię w wyniku przyjęcia, że jest on modyfikowany przez przepis art. 53 § 2 p.p.s.a, w rezultacie czego przyjęcie contra legem, że ustanawia on normę zgodnie z którą przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym stosują się do wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia nie bezpośrednio, a jedynie w zakresie w jakim da się to pogodzić z wymogiem zachowania terminu, określonego w przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a., 2. Art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. art. 35 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że zgodnie z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym przepis art. 35 § 2 k.p.a. znajdował bezpośrednie zastosowanie w przedmiotowej sprawie, 3. Art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku jego błędnej wykładni, a mianowicie przyjęcie, że przesłanka bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia, wynikającej z bezczynności organu administracji publicznej, będzie spełniona przed upływem maksymalnego - dwumiesięcznego terminu dla załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej 4. Art. 53 p.p.s.a., poprzez jego błędną rozszerzającą wykładnię, mimo że: - jest to przepis wyjątkowy, którego zakres zastosowania został ściśle określony i ogranicza się do przypadków określonych w przepisie art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., - jest przeciwny przepisowi art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 35 § 2 k.p.a., a więc nie da się łącznie zastosować tych przepisów, - nie ma takiej reguły wykładni, która pozwalałaby zastosować przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. do skargi określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym 2.) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez zamknięcie skarżącej drogi do sądowego dochodzenia jej praw, w wyniku naruszenia przepisów postępowania, wskazanych powyżej. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zaskarżone postanowienie rażąco narusza przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że przesłanka bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia wynikająca z bezczynności organu administracji publicznej, została spełniona już w dniu 12.02.2007 r. Ustalenie powyższe jest jawnie sprzeczne z jednoznaczną regulacją przepisów art. 101 ust. 1 oraz art. 101 ust 3 w/w ustawy w zw. z art. 35 § 2 k.p.a., zgodnie z którą stan bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do wezwania wniesionego przez skarżących dnia 14.12.2006 r. nastąpił po upływie dwóch miesięcy, a więc z upływem dnia 14.02.2007 r. Oznacza to, że podstawowa przesłanka wniesienia skargi z przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. - bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia - była spełniona dopiero w dniu 15.02.2007 r. - od tego więc dnia skarżący byli uprawnieni do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Nie można zgodzić, się w poglądem wyrażonym w podstawach i uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. nie ma zastosowania do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego w podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tej kwestii istniały co prawda pewne rozbieżności w orzecznictwie, zostały one jednak rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. (II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie z poglądem wyrażonym w tej uchwale, a z który należy podzielić, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tzw. skarga powszechna). Podobny pogląd wyrażano zresztą już wcześniej w literaturze prawniczej (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 155). Powyższe oznacza, iż w przypadku gdy strona wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i organ nie udzieli na nie odpowiedzi - skargę do sądu administracyjnego można wnieść w nieprzekraczalnym terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika z ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, który nie jest przedmiotem sporu, skarżący w dniu 14 grudnia 2006 r. wezwali Radę W. do usunięcia naruszenia prawa. Organ nie udzielił odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie. Skarga został wniesiona przez skarżących w dniu 16 marca 2007 r. a zatem z naruszeniem sześćdziesięciodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji, skoro skarga została wniesiona z przekroczeniem obowiązującego terminu Sąd zobowiązany był ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - co też prawidłowo uczynił zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. Niezasadny jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez zamknięcie drogi do sądowego dochodzenia praw. W żadnym bowiem wypadku egzekwowania przez Sąd ustawowych terminów do wnoszenia środków prawnych nie można utożsamiać z zamykaniem przez Sąd drogi do Sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.