II GZ 43/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z.K. w W. – P.H. i K.N. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 2248/07 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi Z.K. w W. – P.H. i K.N. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: oddalić zażalenie Z.K. w W. – P.H i K.N. (dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu. Skarga ta została odrzucona postanowieniem WSA w W. z 27 września 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 2248/07 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., z powodu nieusunięcia braków formalnych skargi oraz wniesienia jej po upływie terminu. Skarżący na powyższe postanowienie Sądu wniósł skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia, jednocześnie uiszczając od niej wpis w wysokości 100 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V WSA w W. z 13 grudnia 2007 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 32 860,00 zł stosownie do § 1 pkt oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów (RM) z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Skarżący po otrzymaniu zarządzenia złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz zażalenie na to zarządzenie. Zarzucił mu naruszenie § 3 oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. w związku z art. 230 § 1 i 2 oraz art. 231 p.p.s.a. poprzez odmowę zastosowania w sprawie oraz naruszenie § 1 pkt 4 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. poprzez błędne zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że Sąd błędnie przyjął, iż przedmiotem postanowienia o odrzuceniu skargi z powodów formalnych jest należność pieniężna wynikająca z decyzji skarżonej skargą. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie należy rozważyć, czy przedmiotem zaskarżenia skargi kasacyjnej na postanowienie odrzucające skargę z powodów formalnych jest należność pieniężna czy też nie. W ocenie skarżącego nie mamy tutaj do czynienia z należnością pieniężną, lecz z kwestiami proceduralnymi dotyczącymi rzekomego wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia oraz nieusunięcia braków formalnych skargi, tym samym brak było wartości przedmiotu sporu. Mając powyższe na uwadze skarżąca wyjaśnia, że wniosła wpis stały w wysokości 100 zł zgodnie z § 3 oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 230 § 1 p.p.s.a. stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały i pismami tymi zgodnie z § 2 tego przepisu są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Przepis ten nie odróżnia wpisu od skargi i wpisu od skargi kasacyjnej. Należy zatem przyjąć, że dotyczy on wpisu od obu rodzajów skarg. W każdym więc przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne zarówno wpis od skargi na akt organu administracji jak i wpis od skargi kasacyjnej od orzeczenia sądu administracyjnego I instancji będzie miał charakter stosunkowy. Charakter wpisu od skargi kasacyjnej jest pochodny od charakteru wpisu od skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu nakazująca zwrot części dotacji w wysokości 6 591 850,58 zł przyznanej na inwestycję "Odbudowa i renowacja najbardziej zagrożonych obiektów Z.K. w W.". Przedmiotem zaskarżenia jest więc należność pieniężna w rozumieniu powołanego wyżej art. 231 p.p.s.a. Wpis od skargi kasacyjnej, zgodnie z tym co zostało wyżej ustalone będzie miał charakter stosunkowy. Taki tez wpis powinien zostać pobrany od skargi na decyzję i skoro wpis od skargi kasacyjnej jest pochodny od wpisu od skargi, to wpis od tejże skargi kasacyjnej będzie wpisem stosunkowym. Wskazać należy, że przepisy art. 230 i 231 p.p.s.a. nie rozróżniają czy skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku czy od postanowienia sądu I instancji, nie ma więc znaczenia, że skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę z powodów formalnych. Nadal w sprawie w której została ona wniesiona głównym przedmiotem zaskarżenia są wartości pieniężne. Nie ma więc możliwości zmiany na tym etapie charakteru wpisu, ze stosunkowego na stały, czego domaga się skarżący. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. słusznie wezwał zarządzeniem z 13 grudnia 2007 r. na podstawie § 1 pkt 4 oraz § 3 rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. do wniesienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości połowy wpisu od skargi. Na marginesie należy zauważyć, że w sprawie zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. akt II GSK 305/08, w której skargę kasacyjną wnosił również Z.K. w W. – P.H. i K.N. od postanowienia odrzucającego skargę ze względów formalnych, pełnomocnik skarżącej uiścił wpis stosunkowy od skargi kasacyjnej zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia RM z 16 grudnia 2003 r. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.