I SA/Op 145/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia w sprawie stanowiska wierzyciela I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi K. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu kwotę brutto 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym podatek VAT 52.80 zł oraz tytułem zwrotu wydatków na opłatę skarbową od pełnomocnictwa kwotę 17 zł (siedemnaście złotych). Przedmiotem skargi złożonej przez skarżącego, M. W., jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...]. Postanowieniem tym Dyrektor Izby Skarbowej w O. stwierdził, że zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, stwierdzającego niezasadność zarzutu nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zmianami) oraz niezasadność zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów egzekucyjnych nr A, B, C, D, E, F, zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że żalący się został prawidłowo pouczony o możliwości złożenia zażalenia, bowiem zgodnie z art. 17 ww. ustawy, skarżący miał prawo wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Postanowienie organu I instancji zostało doręczone stronie w dniu 18 grudnia 2006 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki), a zatem siedmiodniowy termin wniesienia zażalenia upływał w dniu 25 grudnia 2006 r. Biorąc jednakże pod uwagę fakt, iż był to dzień ustawowo wolny od pracy, zgodnie z treścią art. 57 § 4 kpa stanowiącą, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni, termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 27 grudnia 2006 r. Tymczasem, zażalenie skarżącego, datowane na dzień 23 grudnia 2006 r., zostało dostarczone do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. przez firmę impost w dniu 4 stycznia 2007 r. Z uwagi na powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej w O. wskazując, iż w myśl art. 57 § 5 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem m.in. nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, tym zaś jest jedynie Poczta Polska (zgodnie z ustawą z dnia 12 czerwca 2003 – Prawo pocztowe), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, domagając się jego uchylenia wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. oraz przywrócenia terminu rozpatrzenia zażalenia a także zwolnienia z kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - nie poinformowanie go o tym, że wniesienie zażalenia może być dokonane tylko przez Pocztę Polską, a nie przez innego dostarczyciela aby zaliczony był termin nadania, - nie wzięcie pod uwagę okresu świątecznego i noworocznego w czasie trwania korespondencji, - wykorzystanie jego nieznajomości przepisów aby sprawę pomimo jego racji rozstrzygnąć na własną korzyść. Uzasadniając skargę wskazał, iż zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego wysłał za pośrednictwem firmy In POST Usługi Pocztowe listem poleconym ekspresowym. Dokonując tej czynności, działał w nieświadomości o wyłączności Poczty Polskiej w wykonywaniu takiej usługi, bowiem w pouczeniu zawartym w ww. postanowieniu nie było o tym mowy. Podkreślił, iż był to okres świąteczny i noworoczny, w którym żadne firmy a nawet instytucje nie pracują, zatem był to okres bardzo niekorzystny do przekazania korespondencji. Wyraził przekonanie, iż jeśli zażalenie nie zostanie rozpatrzone, to jego dochodzenie sprawiedliwości będzie niemożliwe, a będzie to spowodowane sztuczką prawniczą strony, z których jedna jest gigantem prawniczym a druga niewykształconą prawniczo osobą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumenty faktyczne i prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), nie stwierdzono aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa procesowego bądź materialnego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem skargi, a tym samym również kontroli sądowej, jest postanowienie pozostawiające wniesione zażalenie bez rozpatrzenia z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Ze względu na tak ograniczony przedmiot rozpoznania należy zauważyć, iż zgodnie z art. 59 § 2 kpa O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia, a więc w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, stąd wniosek ten nie mógł podlegać rozpatrzeniu przez sąd administracyjny. Z powyższych względów pozbawione są także znaczenia wszelkie argumenty dotyczące istoty sprawy administracyjnej załatwianej przez organ I instancji. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność faktyczna, iż postanowienie, od którego skarżący wniósł zażalenie, doręczone mu zostało w dniu 18 grudnia 2006 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia. Niesporna jest także okoliczność, iż o prawie i terminie do wniesienia środka zaskarżenia skarżący został prawidłowo pouczony. Przedmiotem sporu jest natomiast okoliczność, czy pismo wniesione za pomocą firmy świadczącej usługi pocztowe, można uznać za spełnienie warunków zachowania terminu określonych w art. 57 § 5 kpa. Zgodnie z treścią ww. przepisu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za poświadczeniem przedłożenia, do organu administracji publicznej, 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, 3) złożone w polskim urzędzie konsularnym, 4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, 5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, 6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. Z jednoznacznego brzmienia powyższego przepisu wynika, że dla zachowania przedmiotowego terminu niezbędne jest nadanie pisma wyłącznie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Zwrócić zatem należy uwagę, iż zgodnie z brzmieniem art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.) "powierza się Poczcie Polskiej obowiązek wykonywania zadań operatora publicznego określonych w ustawie." Oznacza to, iż jedynym, ustawowo wyznaczonym operatorem publicznym, jest na polskim rynku Poczta Polska. Natomiast nadanie pisma w terminie za pośrednictwem jakiejkolwiek innej firmy, posiadającej uprawnienia do prowadzenia działalności pocztowej, nie ma wpływu na zachowanie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Bez znaczenia w tym zakresie pozostają także zarzuty skarżącego dotyczące niekorzystnego, świątecznego i noworocznego okresu dostarczenia korespondencji. Zauważyć bowiem należy, iż uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Wszelkie argumenty wskazujące na ewentualny brak winy skarżącego, mogłyby jedynie być przesłanką przywrócenia terminu, natomiast nie mogą stanowić zarzutu uchybienia prawu w postanowieniu stwierdzającemu uchybienie terminu. W ocenie Sądu, brak jest również podstaw do podnoszenia zarzutu naruszenia przez organ podatkowy art. 9 kpa tj. obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawach, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie zawierało pouczenie o prawie i trybie wniesienia środka zaskarżenia. Zauważyć zatem należy, iż tylko w takim zakresie organ był zobowiązany do wypełnienia obowiązku pouczenia, zgodnie z treścią art. 124 § 1 kpa. Zdaniem Sądu nie można także uzasadnić uchybienia wskazanemu terminowi nieznajomością przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż to skarżący w imię własnego dobrze pojętego interesu winien zadbać o należytą znajomość przepisów prawa, zwłaszcza jeżeli prowadzi działalność gospodarczą. Zgodnie bowiem z zasadą ignorantia iuris nocet, to skarżący ponosi ryzyko nieznajomości przepisów obowiązującego prawa. Mając na względzie powyższe skargę należało oddalić a to w oparciu w art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.