VI SA/Wa 1001/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej utrzymania w mocy kary pieniężnej w wysokości 1 000 (jeden tysiąc) złotych oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. tej kary dotyczącą (punkt 1 decyzji); 2. stwierdza, że decyzje o których mowa w punkcie 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 13700 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego, która miała miejsce w dniu [...] sierpnia 2006 r. Kontrola obejmowała przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – cytowanej dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" oraz ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.) - cytowanej dalej jako "ustawa o czasie pracy kierowców", a także przepisów wspólnotowych. Podczas kontroli sprawdzono między innymi Certyfikat Kompetencji Zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy Nr [...], licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, dowody rejestracyjne pojazdów powyżej 3,5 t. użytkowanych przez stronę skarżącą, wykresówki za okres od [...] stycznia do [...] sierpnia 2006 r. Do szczegółowej analizy, za okres od [...] maja do [...] czerwca 2006 r., losowo wybrano wykresówki czterech kierowców. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że strona skarżąca naruszyła przepisy rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.), rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) i ustawy o czasie pracy kierowców. Stwierdzono, że do kontroli w przedsiębiorstwie, nie okazano wykresówek dwóch kierowców za dzień [...] maja 2006 r. Zgodnie z okazanymi kartami ewidencji czasu pracy tych kierowców w tym dniu obaj kierowcy pracowali w liczbie godzin równej odpowiednio 5,8 i 10,3. Natomiast strona skarżąca w toku postępowania, nie okazała dokumentu stwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdów przez tych kierowców w dniu [...] maja 2006 r. Organ stwierdził również nieprawidłowości w sposobie korzystania z wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Stwierdzono kilka przypadków używania z nieuzasadnionego powodu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu. Ponadto na okazanych trzech wykresówkach stwierdzono, że jeden z kierowców używał wykresówki przez okres dłuższy niż 24 godziny. W toku przeprowadzonego postępowania stwierdzono również nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego polegające na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych (selektorem). Organ stwierdził również, że w badanym okresie doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego, zarówno w wymiarze do jednej godziny jak i za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Ustalono również przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Od wymienionej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie. Wskazała w nim, że organ pierwszej instancji nie zebrał w sposób kompletny materiału dowodowego, zaś uzasadnienie decyzji odrzuca argumenty strony bez wyjaśnienia przyczyn takiego działania. Strona skarżąca zwróciła również uwagę, że organ przy wydawaniu decyzji w sposób arbitralny uznał jej wyjaśnienia za niewystarczające. Strona skarżąca wskazała również, że karę nałożono w oparciu o naruszenie przepisów dwóch rozporządzeń Rady (EWG), natomiast kontrola miała być przeprowadzona w oparciu o przepisy krajowe. W opinii strony skarżącej, działanie takie jest sprzeczne z art. 9 i 10 kpa. W ocenie strony skarżącej przeprowadzone postępowanie było sprzeczne z art. 75 § 1 kpa. Organ nie odniósł się do przedłożonych przez stronę skarżącą wyjaśnień, a jedynie wskazał, że jego wyjaśnienia nie wpływają na treść podjętej decyzji. Strona skarżąca wskazała również, że część przedłożonych przez nią wyjaśnień nie zostało uwzględnione w decyzji pierwszej instancji. Ponadto wskazane przez organ pierwszej instancji naruszenia dotyczyły kierowców a nie kontrolowanego przedsiębiorstwa. Wskazuje tutaj na fakt nieokazania dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Zdaniem strony skarżącej ma tutaj zastosowanie art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie z którym zaświadczenie takie wymagane jest tylko i wyłącznie w trakcie prowadzenia pojazdu. Natomiast w sprawie niniejszej kontrola taka nie miała miejsca w czasie jazdy samochodu, lecz w toku przeprowadzonej czynności kontrolnej w przedsiębiorstwie. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, ustalenia te powinny być poczynione w oparciu o art. 149 § 1 Kodeksu pracy, czyli o prowadzoną ewidencję czasu pracy kierowcy. W ocenie strony skarżącej, w toku prowadzonych ustaleń w sprawie niniejszej organ błędnie uznał, że jeden z kierowców skrócił odpoczynek dzienny z wymaganych 9 godzin do 7 godzin i 15 minut. Działanie takie jest, zdaniem strony skarżącej, niezgodne z obowiązującym art. 6 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. Wspólnoty Europejskiej nr L 370 z 1.12.1985 P. 0001-0007). Strona skarżąca podkreśliła, że przyjęcie przez organ czasu badanego pomiędzy 9:35 a 12:00 dnia następnego przekracza dwudziestoczterogodzinny dopuszczalny przez przepisy prawa okres badany. W ocenie strony skarżącej, jeden z kierowców nie używał również więcej niż jednej wykresówki w ciągu doby. Zdaniem strony skarżącej, ustalony przez organ stan faktyczny wynikał z błędu pracownika, który dokonał jej zmiany w obawie przed pracodawcą. W tej sytuacji, stosowniejszą sankcją zastosowaną przez organ byłaby grzywna nałożona na kierowcę, a nie kara nałożona na przedsiębiorcę. Zdaniem strony skarżącej nie miało miejsca również nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych. Również i w tym przypadku należało zastosować sankcję wobec kierowcy, a nie pracodawcy. Powołała w tym miejscu art. 15 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985 str. 8-21, ze zm.), zgodnie z którym kierowca jest odpowiedzialny za obsługę tego urządzenia. Wątpliwości strony skarżącej powstały również w związku z ustaleniami organu w sprawie przekroczenia dozwolonych okresów dziennego prowadzenia pojazdu. Również w tym przypadku organ, w ocenie strony skarżącej, przyjął jako okres badany kolejne trzydzieści trzy godziny, zamiast obowiązujących dwudziestu czterech godzin. Po rozpoznaniu odwołania, organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r.: 1. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1000,00 zł za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, 2. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 600,00 zł za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo, 3. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1200,00 zł za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24- godzinnego okresu, 4. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem), 5. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 300,00 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczęta kolejną godzinę, 6. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2400,00 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczęta kolejną godzinę, 7. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2750,00 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, przy wykonywaniu przewozu drogowego: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, 8. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5350,00 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał między innymi na przepisy ustawy o transporcie drogowym, Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985 str. 8-21, ze zm.), Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. Wspólnoty Europejskiej nr L 370 z 1.12.1985 P. 0001-0007). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż na gruncie niniejszej sprawy organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za popełnienie naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ uznał, że w przypadku gdy kierowcy są obecni w danym dniu w pracy, zasadne było wymaganie za ten dzień wykresówki na której była rejestracja czasu pracy kierowcy. Natomiast w sytuacji, gdy kierowca nie pracował lub kierował pojazdem który nie podlega obowiązkowi rejestracji czasu pracy przy pomocy tachografu, przedsiębiorca powinien wystawić kierowcy odpowiednie zaświadczenie. W przedmiotowej sprawie, strona skarżąca nie przedstawiła stosownych wykresówek ani zaświadczeń. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, należało uznać, że popełnione zostało naruszenie polegające na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej w przedsiębiorstwie. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, polegające na zbyt długim zapisywaniu wykresówki. Zdaniem organu strona skarżąca nie zaprzeczyła temu naruszeniu, a jedynie wskazała, że za omawiane naruszenie odpowiedzialność ponosi kierowca, którego wykresówki zostały zapisane za długo i on powinien ponosić odpowiedzialność poprzez ukaranie karą grzywny. W ocenie organu odwoławczego za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi, czyli przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. W toku postępowania odwoławczego, organ stwierdził, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalono nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu. Również w tym przypadku organ stwierdził, że nieuzasadnione jest twierdzenie strony skarżącej, że za to naruszenie odpowiedzialność ponoszą kierowcy. Organ ponownie wskazał, iż to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Organ odwoławczy stwierdził również, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji organ nieprawidłowo ustalił operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem). W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji naruszył podstawowe zasady procedury administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie faktów i okoliczności, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Tym samym organ pierwszej instancji powinien uzupełnić zgromadzony materiał dowodowy w celu jednoznacznego wskazania czy popełniono omawiane naruszenia. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Świadczyć o tym ma analiza wykresówki kierowcy, z której wynika, że miało miejsce skrócenie dziennego odpoczynku kierowcy o 1 godzinę i 45 minut w stosunku do 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. W toku postępowania odwoławczego organ stwierdził, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nieprawidłowo ustalono, że miało miejsce skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Organ odwoławczy uznał, że i w tym przypadku organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, zgodnie z regułami określonymi w art. 77 § 1 i następne kpa. W ocenie organu w przedmiotowym przypadku nieprawidłowo został wskazany okres skrócenia dziennego czasu odpoczynku na badanej wykresówce, a kierowca odbierał dzienny okres odpoczynku w okresie dłuższym niż został wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala również na stwierdzenie o jaki czas został skrócony dzienny okres odpoczynku na kilku wykresówkach z różnych dni. W ocenie organu drugiej instancji, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo ustalono fakt przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, przy wykonywaniu przewozu drogowego. Miało również miejsce przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. Świadczyć mają o tym, w szczególności zgromadzone w sprawie wykresówki. Pismem z dnia [...] maja 2007 r., strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] domagając się jej uchylenia. W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne i proceduralne. Zdaniem strony skarżącej, organ w sposób nieprawidłowy nałożył karę na przedsiębiorcę za nieokazanie w trakcie kontroli w siedzibie firmy wykresówki bądź zaświadczenia poświadczającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Strona skarżąca podkreśliła, że takie zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu wymagane jest wyłącznie w trakcie przeprowadzania kontroli na drodze (art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców). W przypadku zaś kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, fakt obecności bądź jej braku należałoby stwierdzić wyłącznie na podstawie ewidencji czasu pracy, prowadzonej na podstawie art. 149 § 1 Kodeksu pracy. Strona skarżąca podkreśliła, że przechowywanie zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu pokrywa się z zapisami poczynionymi w ewidencji czasu pracy kierowcy. Dlatego też, w ocenie strony skarżącej, bezcelowe jest prowadzenie podwójnej dokumentacji dotyczącej tych samych okoliczności. Strona skarżąca nie zgadza się również z ustaleniami organu dotyczącymi nieprawidłowego działania urządzeń rejestrujących, polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu zapisu wykresówek. Zdaniem strony skarżącej za niniejsze naruszenie odpowiedzialny jest kierowca (art. 92a ustawy o transporcie drogowym). Zatem to na niego powinna zostać nałożona kara grzywny. Podkreśla, że pracownik wykonujący pracę z dala od pracodawcy wykonuje zadania wyłącznie według ustalonego przez siebie harmonogramu prac. Zatem nakładanie sankcji finansowych na pracodawcę za czyny pracownika, którym nie można było zapobiec i ich uniknąć, jest nie do pogodzenia w demokratycznym państwie prawa. W ocenie strony skarżącej nie miało miejsca również skracanie okresów odpoczynku dobowego w trakcie wykonywanych zadań przewozowych. Z ustaleń organu wynika, że kierowca wykorzystał w dniu [...] czerwca 2006 r. 7 godzin i 15 minut odpoczynku dziennego, zamiast przysługujących mu 9 godzin. Zdaniem strony skarżącej, organ błędnie przyjął, że w przypadku wykorzystania przez kierowcę okresów odpoczynku trwających krócej niż 9 godzin, sumuje się okresy prowadzenia z dwóch kolejnych dni, pomiędzy którymi nie było właściwego odpoczynku. W sprawie niniejszej organ zliczył czas prowadzenia pojazdu z okresu pomiędzy godziną 935 dnia [...] czerwca 2006 r. a godziną 1200 dnia następnego. Z takiego działania wynika, że pracownik prowadził przez 26 godzin. W ocenie strony skarżącej, tego typu działanie jest sprzeczne z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85. Uznanie takiego stanowiska organu za słuszne powodowałoby przyjęcie, że każde jakiekolwiek skrócenie odpoczynku dziennego winno być karane tak, jakby kierowca skrócił odpoczynek o całe 9 godzin. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie, a mianowicie odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 obu decyzji dotyczącego nałożenia na przedsiębiorcę kary w wysokości 1000 złotych za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, za każdy dzień. Jak wynika z uzasadnienia decyzji obu organów do kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wykresówki Pana A. G. za dzień [...] maja 2006 roku oraz wykresówki Pana T. S. za dzień [...] maja 2006 roku. Obaj kierowcy pracowali w liczbie godzin równej odpowiednio 5,8 i 10,3. Strona w toku postępowania nie okazała dokumentu stwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdów przez ww. kierowców w dniu [...] maja 2006 roku, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych na podstawie art. 92 ust.1, art. 92 ust. 2 pkt 2, art. 92 ust. 4 oraz lp. 11.4 pkt 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204 poz. 2088 ze zm.). Ze stanowiskiem tym nie sposób jest się zgodzić, albowiem obowiązek przechowywania przez przedsiębiorcę zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców nie wynika ani z cytowanego przez organy art. 14 ust.2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, który dotyczy przechowywania wykresówek, ani z art. 31 ust.2 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie z którym zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu, co trafnie podnosi skarżący, wymagane jest wyłącznie w trakcie kontroli na drodze. Z tych względów zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych podlega uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. W pozostałej części skarga podlega oddaleniu jako niezasadna na mocy art. 151 p.p.s.a. Nietrafny jest zatem drugi zarzut podniesiony w skardze odnośnie niezasadności nakładania kary pieniężnej na przedsiębiorcę za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, tj. wykresówka była zapisywana za długo, skoro w myśl art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym w przypadku gdy podczas kontroli zostaną stwierdzone naruszenia zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WEL 370 z 31.12.1985) kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny. Należy bowiem odróżnić odpowiedzialność za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców i przepisów wspólnotowych od odpowiedzialności w sprawach o wykroczenia. Ta pierwsza odpowiedzialność zgodnie z brzmieniem art. 92 ust. 1 obciąża wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem a więc przedsiębiorcę i jest to odpowiedzialność obiektywna, niezależna od winy, drugiej odpowiedzialności podlega kierowca według przepisów kodeksu w sprawach o wykroczenia i w myśl art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialność kierowcy jest niezależna od odpowiedzialności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Po prostu osoby te podlegają innym płaszczyznom odpowiedzialności. Kolejny zarzut skargi również nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza wykresówki kierowcy A. G. prowadzi do wniosku, co słusznie podnosiły organy w tej sprawie, że w dniu [...] czerwca 2006 roku od godziny 2000 do godziny 315 dnia [...] czerwca 2006 roku kierowca skrócił dzienny odpoczynek o 1 godzinę i 45 minut w stosunku do 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. W tym stanie rzeczy nałożenie kary było zasadne w oparciu o art. 92 ust. 1 pkt 2,7,8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp 10.2 lit. a i 10.2 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., 151 i 152 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach sąd oparł na art. 206 p.p.s.a.