II SA/Kr 667/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Izabela Dobosz AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2007 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego L. K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia 21.01.2002 r. Spółka "A" S.A. dokonała zgłoszenia robót budowlanych polegających na montażu urządzeń radiolokacyjnych stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej sieci [...] GSM na kominie ceglanym wolnostojącym kotłowni Ośrodka Pomocy Społecznej w miejscowości P. Do zgłoszenia dołączono kopię umowy dzierżawy komina kotłowni, szkice, projekt technologiczny, projekt budowlano-wykonawczy, raport oddziaływania na środowisko oraz pozytywną opinię Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego co do eksploatacji stacji bazowej telefonii komórkowej, decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego uzgadniającego projekt budowlany stancji bazowej telefonii komórkowej oraz pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]. Starosta [...] pismem z dnia 5.02.2002 r. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków w zgłoszeniu polegających na przedłożeniu opinii o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uzgodnienia wynikające z opinii oraz wypis z rejestru gruntów obejmujących działki sąsiednie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, po czym pismem z dnia 28.05.2002 r. powiadomiono pełnomocnika Spółki "A" o nie uzupełnieniu ww. dokumentów co skutkuje brakiem przyjęcia zgłoszenia i tym samym spowodowało to wstrzymanie biegu terminu załatwienia tej sprawy. Inwestor po tej dacie zainstalował stację telefonii komórkowej. Dnia 14.02.2006 r. L. K. złożył wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. o wstrzymanie użytkowania komina w Domu Pomocy Społecznej oraz o nakazanie rozbiórki nielegalnej stacji bazowej [...] GSM. We wniosku podniesiono, że na montaż tej stacji nie była wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie było wydane pozwolenie na budowę i nie dokonano uzgodnień. Ponadto nie sporządzono raportu o oddziaływaniu na środowisko tej inwestycji. Stacja telefonii komórkowej powoduje zmianę sposoby zagospodarowania terenu i tym samym wymaga ona wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...].08.2006 r. odmówił wydania Spółce "A" decyzji nakazującej rozbiórkę nielegalnej stacji bazowej [...] GSM oraz odmówił wydania decyzji o wstrzymaniu użytkowania komina w Domu Pomocy Społecznej w miejscowości P. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że inwestor dokonał zgłoszenia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej i w ciągu 30 dni od daty tego zgłoszenia organ nie wniósł sprzeciwu, a tylko w taki sposób można było zapobiec instalacji tej stacji. Wskazano, że komin w Domu Pomocy Społecznej jest użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a tą stację należy zakwalifikować jako obiekt budowlany, jednakże z braku podstaw nie można zastosować art. 49 Prawa budowlanego. Decyzję tą otrzymał L. K. 29.08.2006 r. i dnia 7.09.2006 r. wniósł on od niej odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że w tej sprawie naruszono art. 30 Prawa budowlanego, a także nie dochowano wymogom wynikającym z art. 180 i art. 234 Prawa ochrony środowiska. Odwołujący podniósł, że w 2002 r. istniał obowiązek zyskania pozwolenia na budowę stacji bazowej GSM i stąd organ I-instancji uznając za wystarczające dokonanie zgłoszenia realizacji takiej inwestycji naruszył art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b. W odwołaniu wskazano, że nie sporządzono raportu o oddziaływaniu na środowisko tej inwestycji. Dopiero od lipca 2005 r. można na podstawie zgłoszenia montować niektóre stacje telefonii komórkowej. Odwołujący wskazał, że realizacja tej inwestycji nawet na podstawie zgłoszenia była bezprawna, skoro Starosta [...] poinformował pełnomocnika Spółki "A" o tym, że jej zgłoszenie nie może zostać przyjęte. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł w ten sposób, że na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego odmówił wydania inwestorowi nakazu rozbiórki nielegalnej stacji bazowej [...] GSM. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że organ I-instancji dokonał nieprawidłowej prawnej kwalifikacji tej sprawy, bo stacja bazowa w tej sprawie nie jest obiektem budowlanym. Wskazano, że stacja telefonii komórkowej stanowi urządzenie budowlane, a inwestor dokonał zgłoszenia w trybie art. 30 st. 1 pkt 2 lit b Prawa budowlanego i na to zgłoszenie nie wniesiono sprzeciwu. Organ odwoławczy podniósł, że nie można w tej sprawie zastosować art. 71 Prawa budowlanego, bo nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania komina. Decyzję ta doręczono L. K. 10.04.2007 r. i dnia 30.04.2007 r. wniósł na ta decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, lub stwierdzenie jego nieważności oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono organom administracji naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na niedochowaniu wymagań wynikających z: art. 29 ust. 2 pkt 9, art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego; art. 11, art. 31, art. 33, 46 ust 2, art. 48, art. 51, art. 53, art. 57, art. 378 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego poprzez jego nie zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że art. 30 ust. 1 pkt 2 b Prawa budowlanego nie mógł stanowić podstawy dokonania zgłoszenia w odniesieniu do stacji bazowych telefonii komórkowej, ponieważ przemawia za tym tak literalna jak również teleologiczna wykładnia obecnego brzmienia tego przepisu. Od dnia 28 lipca 2005 r. zaczął obowiązywać pkt 3 c wzmiankowanego artykułu odnoszący się do urządzeń emitujących poła elektromagnetyczne, a zaliczanych do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywistym jest, iż gdyby budowa stacji bazowych była możliwa prze tą datą, na podstawie zgłoszenia dokonanego tylko w oparciu o art.30 ust.1 pkt 2 b Prawa budowlanego, nie byłoby jakiegokolwiek celowościowego uzasadnienia dla dokonania takiej nowelizacji. Dla dokonania montażu stacji bazowej w 2002 r. bezwzględnie koniecznym było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Na rzecz takiej konkluzji przemawia nadto niewątpliwie fakt, iż stacje bazowe telefonii komórkowej nie zostały ujęte w art. 29 Prawa budowlanego, który zawiera enumeratywny katalog inwestycji nie wymagających pozwolenia na budowę. Skoro więc przed dniem 28 lipca 2005 r. nie był dopuszczalnym montaż urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na podstawie zgłoszenia a nie istniał jednocześnie przepis pozwalający na montaż bez pozwolenia na budowę, to bezspornym jest, iż musiała zostać uzyskana decyzja w tym względzie. Tym samym koniecznym było wydanie decyzji zgodnie z art. 46 i nast. Prawa ochrony środowiska, bo budowa stacji telefonii komórkowej powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Skarżący podniósł, że nie sporządzono raportu oddziaływania na środowisko tej inwestycji, a obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika z Prawa ochrony środowiska (lex specialis wobec Prawa budowlanego). Ponadto w 2002 r. stacja telefonii komórkowej była zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska i takie inwestycje od daty wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157) wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż przeprowadzenie postępowania w trybie zgłoszenia art. 30 ust. 1 prawa budowlanego byłoby niemożliwe. W skardze wskazano na orzecznictwo sądowe. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie strona i organ administracji podtrzymały swoje stanowiska. Dopuszczono do udziału w sprawie organizację społeczną pod nazwą "B" ponieważ sprawa ta dotyczy działalności statutowej tej organizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący L. K. w dniu 30 kwietnia 2007 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2007r., doręczoną skarżącemu 10 kwietnia 2007 r. Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w Krakowie. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa Małopolskiego. W przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji. Istotą sporu między skarżącym, a organami administracji jest ustalenie, czy prawidłowa realizacja inwestycji polegającej na montażu urządzeń radiokomunikacyjnych stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała wydania w tej sprawie pozwolenia na budowę, czy też dopuszczalnym było dokonanie przez inwestora stosownego zgłoszenia w trybie art. 30 Prawa budowlanego, a także czy brak wniesienia sprzeciwu co do dokonanego zgłoszenia może ewentualnie prowadzić do "legalizacji" inwestycji zrealizowanej na podstawie takiego zgłoszenia. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie podziela stanowiska zajętego przez organy administracji co do braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z poźn. zm.) przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, co w praktyce oznacza to, że w niektórych przypadkach, w zależności od projektowanej inwestycji, zastosowanie mają przepisy innych aktów prawnych jako przepisy szczególne (lex specialis). Przepisy odrębne wymienione w art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym świadczy użyty tam zwrot "a w szczególności". Tym samym należy przyjąć, że określenie sytuacji, w których jest wymagane pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie, może wynikać również z przepisów innych ustaw, a nie z przepisów Prawa budowlanego i wówczas te przepisy jako odrębne będą miały pierwszeństwo przed Prawem budowlanym. W tej sprawie organy administracji obowiązane były do ustalenia prawidłowości wykonania robót budowlanych w 2002 r. i oceny, czy w tym stanie prawnym dopuszczanym był montaż urządzeń radiokomunikacyjnych stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia. Zasadą obowiązującą w Prawie budowlanym jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie realizacji inwestycji budowlanych. Przypadki, kiedy nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ustala się w oparciu o przepisy art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego. Brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę może jednak oznaczać obowiązek dokonania zgłoszenia w trybie i przypadkach określonych w art. 30 Prawa budowlanego, ale tylko wówczas, gdy wprost taki obowiązek wynika z powołanego art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 Prawa budowlanego. Analizując obowiązujące w 2002 r. przepisy dotyczące urządzeń radiokomunikacyjnych stacji telefonii komórkowej należy stwierdzić, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 i art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie wymagało uprzedniego uzyskiwania pozwolenia na budowę, z wyjątkiem wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych o wysokości powyżej 3 metrów. Instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych o wysokości mniejszej niż 3 metry w wówczas obowiązującym stanie prawnym nie wymagało ani uzyskiwania pozwolenia na budowę, ani też dokonywania zgłoszenia. Niewątpliwie urządzenia radiokomunikacyjne stacji telefonii komórkowej stanowiły w znaczeniu funkcjonalnym urządzenia instalowane (montowane) na obiekcie budowlanym. Nie były to urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, ponieważ urządzenia radiokomunikacyjne stacji telefonii komórkowej nie zapewniają możliwość użytkowania komina zgodnie z jego przeznaczeniem. Co najwyżej można mówić o braku oddziaływania tak zamontowanych urządzeń stacji telefonii komórkowej na pracę komina. Jednocześnie należy wskazać, że ustawodawca w powołanym art. 29 ust. 2 pkt 9 i art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego w sposób ogólny powołał się na instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych, określając procedurę rozpoczęcia legalnej realizacji takiej inwestycji. Wśród urządzeń montowanych na obiektach budowlanych występuje duża różnorodność. Rozpoczęcie montażu części z nich nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, a jednocześnie do zainstalowania lub montażu niektórych z nich ustawodawca wprowadził dodatkowe regulacje zawarte w innych aktach prawnych mających charakterze lex specialis wobec Prawa budowlanego jako legi generali. Stąd art. 29 i 30 Prawa budowlanego nie uwzględniają wymogów, jakie muszą spełniać "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko", określone w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.). Odpowiednikiem "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", były inwestycje "szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia" i "mogące pogorszyć stan środowiska" (art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw, Dz. U. Nr 100, poz. 1085). Urządzenia radiokomunikacji stacji bazowej telefonii komórkowej, zgodnie z § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589) obowiązującego w dacie dokonania zgłoszenia montażu ww. urządzeń radiokomunikacyjnych stacji telefonii komórkowej, były zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Przedmiotowa stacja telefonii komórkowej stanowiła bowiem inwestycję obejmującą urządzenia emitujące elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące w zakresie częstotliwości 0,03-300.000 MHz; radiokomunikacyjne o sumarycznej, określonej zgodnie z przepisami odrębnymi, mocy nadajników wyższej od 10W oraz radiolinię. Zgodnie z art. 4 ust. 2a i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085 z późn. zm.) w okresie dokonania w tej sprawie zgłoszenia (21 stycznia 2002 r.) zachowywały moc obowiązującą przepisy wydane na podstawie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, określające przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko traktowano inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska, określone w dotychczasowych przepisach. Stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagały planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jego sporządzenia został stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1-7 Prawa ochrony środowiska. Z art. 46 ust. 2 Prawa ochrony środowiska wynika, że pod pojęciem przedsięwzięcia należy rozumieć inwestycję budowlaną lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Pojęcie "przedsięwzięcia" należy uznać za tożsame ze "zmianą zagospodarowania terenu" ("zmianą sposobu zagospodarowania terenu"), wymagającą w tej sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisu art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11.04.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 268/06, opub. w LEX nr 205006, z którym to stanowiskiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie w pełni się zgadza. Z powyższego ustalenia wynika, iż urządzenia radiokomunikacyjne stacji bazowej telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, powodowały zmianę sposobu zagospodarowania terenu, co rodziło obowiązek ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i jednocześnie wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż tylko w ramach tych procedur możliwe było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8.10.2004 r., sygn. akt IV SA 1043/03, opub. w LEX nr 160841). Przepisy art. 29 ust. 2 pkt 9, art. 30 ust. 1 pkt 2b Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r.) nie mogły więc mieć zastosowania do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy - Prawo ochrony środowiska. Tym samym nie mógł mieć tu zastosowania przepis art. 30 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, jako że przepis ten odnosił się do inwestycji "objętych obowiązkiem zgłoszenia". Inwestycje polegające na montażu urządzeń radiokomunikacyjnych stacji telefonii cyfrowej wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż przeprowadzenie postępowania w trybie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego) byłoby niemożliwe. Art. 46 Prawa ochrony środowiska nie przewidywał bowiem sporządzania raportu oddziaływania na środowisko w postępowaniu zgłoszeniowym, uregulowanym w art. 30 Prawa budowlanego. Oznacza to również i to, że raport ten miał być sporządzony w postępowaniu, w którym ustala się zakres jego opracowania, a nie przedłożony jako jeden z załączników do zgłoszenia. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi etap postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i o pozwoleniu na budowę. Przedstawiony pogląd prawny nie jest odosobniony, ale poparty został konsekwentną wykładnią prawa dokonana w orzecznictwie sadowym. Przykładowo można jedynie wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.05.2005 r., sygn. akt OSK 1566/04, opub. w "Prokuraturze i Prawie" 2006/1/56. Należy również stwierdzić, że realizacja przedmiotowej inwestycji na podstawie zgłoszenia nie może uzasadniać traktowania jej jako "legalną" tylko dlatego, że właściwy organ nie wniósł w trakcie postępowania zgłoszeniowego sprzeciwu. Tylko bowiem wówczas, gdyby przedmiotowa inwestycja rzeczywiście mogłaby być realizowana w oparciu o zgłoszenie, a zgłoszenie to byłoby niekompletne, to wówczas brak sprzeciwu zgłoszony w ciągu 30 dni sankcjonowałby ten brak. Jeżeli jednak inwestor dokonuje zgłoszenia inwestycji, której realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę to tak dokonane zgłoszenie nie "legalizuje" danej inwestycji. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że tak decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I-instancji są błędne i powinny być uchylone w związku z błędną wykładnią przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpatrując sprawę organ I-instancji winien ponownie dokonać kontroli legalności zrealizowanej inwestycji polegającej na montażu urządzeń radiokomunikacyjnych stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej na kominie ceglanym kotłowni Ośrodka Pomocy Społecznej w miejscowości P. przy ul. W. Tym samym działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a. i 210 § 1 P.p.s.a., przy czym zasądzona - tytułem zwrotu kosztów postępowania - kwota uwzględnia wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu w tej sprawie.