I SA/Ke 256/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz,, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Armański, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2007r. sprawy ze skarg Spółki A. w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2003r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2003r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2003r. oddala skargi. I SA/Ke 256/07 U Z A S A D N I E N I E Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. nr. [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. w sprawie określenia spółce A., zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. Decyzją z dnia [...] r. nr. [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. w sprawie określenia temu podmiotowi zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2003 r. Kolejną decyzją z dnia [...]r. nr. [...]utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku za miesiąc kwiecień 2003 r. Jak ustalił organ podatkowy spółka A. dokonywała odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupu oleju napędowego wystawionych przez firmę B w R. Przeprowadzona w tej firmie przez Urząd Kontroli Skarbowej kontrola skarbowa, zakończona wydaniem w dniu [...]r. wyniku kontroli ujawniła, że nie występował w niej faktyczny zakup towaru, jak i faktyczna sprzedaż towarów i usług. Jak ustalono M.K. okazał się fikcyjnym właścicielem, firmującym działalność przedsiębiorstwa w zamian za miesięczne wynagrodzenie. Faktury wystawiane przez tę firmę nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży. Ustalono również, że firma B nie posiada kopii wystawianych faktur, ani też żadnej dokumentacji związanej z działalnością gospodarczą. Ustaleń tych organy podatkowe dokonały przede wszystkim na podstawie wyniku kontroli oraz zeznań złożonych w trakcie kontroli skarbowej w firmie B. przez M.K i A.R. Uprawnienie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym może być realizowane jedynie pod warunkiem ścisłego przestrzegania przepisów tej ustawy oraz przepisów zawartych w aktach wykonawczych do niej. Wynikająca z art. 19 zasada pozwala wyłącznie na odliczenie kwoty podatku naliczonego z faktur stwierdzających nabycie towarów i usług. Dane, jakie powinna zawierać faktura określone zostały w art. 32 ustawy i zgodnie z nimi powinna ona potwierdzać dokonanie sprzedaży. Konsekwencją takiej regulacji jest kolejna zasada, zgodnie z którą faktura stwierdzająca czynności, które nie zostały dokonane - w świetle § 48 ust.4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.)- nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego lub otrzymania zwrotu różnicy podatku. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie NSA i Sądu Najwyższego poglądem, uprawnienie do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy faktura w rzeczywistości nie odzwierciedla zdarzenia gospodarczego, a w szczególności zaś, gdy transakcja w ogóle nie zaistniała, zaistniała w rozmiarach innych niż wynika to z faktury, bądź też zaistniała pomiędzy innymi podmiotami gospodarczymi niż to stwierdza faktura. Skoro faktury wystawiane przez firmę B nie odzwierciedlały rzeczywistych czynności, to spółka A. nie miała prawa do odliczenia podatku w nich wykazanego. Co do podnoszonego przez podatnika zarzutu braku podstawy prawnej do wydania decyzji na podstawie cyt. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. wobec jej uchylenia, organ wskazał, że należało zastosować przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania zobowiązania tj. w tym wypadku w poszczególnych miesiącach 2003 r. Jako dowody w przedmiotowej sprawie przyjęto dokumenty zgromadzone w toku kontroli skarbowej prowadzonej przez UKS, do czego uprawnia art. 181 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik Spółki A., w jednobrzmiących skargach na te decyzje, zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego tj.: - art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dalej: Ord. pod. wyrażającego zasadę praworządności poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; - art. 121 Ord. pod. wyrażającego zasadę pogłębionego zaufania do organów podatkowych poprzez zawężenie postępowania dowodowego i niedopuszczenie dowodów przemawiających za pozytywnym załatwieniem sprawy; - art. 122 Ord. pod. wyrażającego zasadę wnikliwości i ogólnej prawdy obiektywnej poprzez nie podjęcie przez organy podatkowe wszelkich możliwych starań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy; - art. 123 Ord. pod. wyrażającego zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania podatkowego poprzez to, że nie umożliwiono stronie skorzystanie z prawa wyrażonego w art. 190 ustawy tj. czynnego udziału w postępowaniu dowodowym. Przy tak sformułowanych zarzutach wnosił o: stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 247 § 1pkt 2 Ord. pod., lub wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ord. pod. W uzasadnieniu skargi podniósł, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana bez podstawy prawnej, bowiem powołuje się na nieobowiązujące przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obowiązującej od dnia 1 maja 2004 r., ustawodawca stanowi jednoznacznie, że dotychczasowa ustawa traci moc z dniem 1 maja 2004 r. Zdaniem skarżącego podstawę prawną decyzji podatkowej mogą stanowić tylko przepisy ustaw podatkowych i prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 Ord. pod. Powołanie podstawy prawnej następuje przez wskazanie ściśle określonych przepisów według stanu prawnego z daty wydania decyzji .Na poparcie swojego stanowiska wskazał na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 września 2005 r. sygn. akt FPS 2/05. Wskazał nadto, że Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swojej decyzji powołuje się na zeznania M.K. i A.R., które zostały złożone przed pracownikami Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy i wykorzystane jako dowody w niniejszej sprawie. Narusza to wyrażoną w art. 123 Ordynacji podatkowej zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, w tym wypadku wyrażającą się w prawie do uczestniczenia w trakcie składania zeznań. Organy podatkowe nie powiadomiły strony o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodów, uniemożliwiając zadawanie pytań i wpływ na ustalenie stanu faktycznego. Zeznania te zawierają natomiast sprzeczności, które należało wyjaśnić. Zdaniem skarżącego ustalenia kontroli skarbowej w firmie B. nie wykluczają, w sposób nie budzący wątpliwości, że podatek zawarty w spornych fakturach został przez nią rozliczony w deklaracji VAT-7, co upoważniałoby do jego odliczenia. Zgromadzony w sprawie materiał jest niepełny i wycinkowy. Organy podatkowe, formułując tezę o fikcyjności zakupów paliwa przez spółkę, nie przeprowadziły wnioskowanego przez stronę dowodu w postaci analizy zużycia paliw przez jej samochody w okresie objętym kontrolą. Pozwoliłoby to ustalić ile paliwa musiała rzeczywiście zakupić na zaspokojenie bieżących potrzeb. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 20 stycznia 2006r., sygn. akt I SA/Ke247/05, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie uznał za bezpodstawny zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu, organy wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy postępowania, a zwłaszcza art. 122 I 187 §1 Ordynacji podatkowej. Dokonały ustaleń faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie wyniku kontroli z postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w firmie B. oraz protokołów zeznań przesłuchanych w tym postępowaniu M.K. i A.R. Zdaniem Sądu w przedmiotowym postępowaniu podatkowym nie przeprowadzono bezpośrednio żadnych dowodów, także wnioskowanych przez skarżącą. Pomijając fakt, że zeznania te nie odnoszą się bezpośrednio w swej treści do transakcji ze spółką A., to zostały one przyjęte jako dowody z naruszeniem art. 181 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu ustawodawca przewidując możliwość wykorzystania w postępowaniu podatkowym dowodów przeprowadzonych w innych postępowaniach, zastrzegł pewne ograniczenia. W przypadku czynności sprawdzających oraz kontroli podatkowej wskazał wyłącznie na zgromadzone w ich toku inne dokumenty, czyli dowody mające walory dokumentu urzędowego lub prywatnego. Złożone zatem w toku kontroli podatkowej zeznania świadka nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Skoro zeznania M.K i A.R. złożone zostały w innym postępowaniu kontrolnym, to nie mogły stanowić dowodu bez ich ponowienia w przedmiotowym postępowaniu podatkowym. W tej sytuacji, materiał zgromadzony przez organy podatkowe, z zachowaniem przepisów o postępowaniu dowodowym, jest niewystarczający dla dokonania prawidłowych ustaleń, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2007 r wydanym w sprawie I FSK 409/06 Naczelny Sad Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej uchylił wyrok WSA w Kielcach. W ocenie NSA w zaskarżonym wyroku doszło do naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak analizy całości zgromadzonego wprawie materiału dowodowego, w tym uzyskanego w ramach innych postępowań z punktu widzenia dopuszczalności zastosowania w sprawie § 48 ust 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i w konsekwencji odmowy przyznania podatnikowi uprawnienia wynikającego z art. 19 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Sąd nie dokonał oceny, czy organy podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego miały podstawy do przyjęcia, że wystawca zakwestionowanych faktur M.K., prowadzący działalność pod firmą B, mógł zostać uznany za taki podmiot. Nie zajął stanowiska, czy możliwe było dokonanie sprzedaży oleju napędowego przez M.K. w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na rzecz spółki A. NSA podkreślił, że z punktu widzenia wskazanych przepisów nie było istotne czy podatnik nabył w ogóle towar wymieniony w fakturze, tylko czy nabył go od wystawcy faktury. Brak takiej oceny wynikał z błędnego zinterpretowania art. 181 Ordynacji podatkowej, który to przepis nie może być wykładany w oderwaniu od ogólnej zasady zawartej w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Uznał za nieprawidłowe stanowisko sądu pierwszej instancji, że złożone w toku kontroli podatkowej zeznania świadka nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym i że dowód ten musi być ponowiony. O tym czy istnieje ewentualna potrzeba ponowienia takiego dowodu, uzyskanego innym postępowaniu powinna decydować ocena całokształtu zebranego materiału dowodowego. Zatem WSA w Kielcach winien dokonać ponownie oceny czy organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje prawidłowo zastosowały przepisy postępowania i ustaliły stan faktyczny sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przystępując do rozpoznania sprawy należy wskazać, że sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 4 stycznia 2007r. uchylił wyrok WSA w Kielcach. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez N S A. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje w wyjątkowych sytuacjach t.j gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez NSA, jak również w przypadku, gdy przy nie zmienionym stanie faktycznym zmienił się stan prawny ( por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz Tadeusz Woś, H. Knysiak Molczyk, M. Romańska Wydawnictwo Prawnicze. Lexis Nexsis 2005 r. str 577 oraz wyrok SN 9 lipca1998 r sygn. I PKN 226/98). Odnosząc przedstawione rozważania do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku NSA co oznacza, że dokonując oceny legalności decyzji Sąd musi opierać się na stanowisku w nim wyrażonym.. NSA uchylając wyrok WSA w Kielcach nie podzielił stanowiska, że złożone w toku kontroli podatkowej protokoły zeznań świadka nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Powołując się na zasadę określoną w art. 180 Ordynacji podatkowej wskazał, że o tym czy w prowadzonym postępowaniu istnieje ewentualna potrzeba ponowienia dowodu uzyskanego w innym postępowaniu, powinna decydować ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie NSA podniósł, że dla zastosowania przepisu § 48 ust 4 pkt. 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów stanowiącego realizację zasady określonej w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie jest istotne czy podatnik w ogóle nabył towar wymieniony w fakturze, tylko czy nabył go od wystawcy faktury. Dokonując oceny zaskarżonych decyzji przy uwzględnieniu wskazanego stanowiska należy stwierdzić, ze organy nie naruszyły prawa. Sąd, w składzie orzekającym, podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, nie istnieje w sytuacji, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada zdarzeniom gospodarczym. Przepis art. 19 ust 1 i 2 ustawy VAT określając kwotę podatku naliczonego odnosi się do faktury, stanowiąc że kwota podatku naliczonego to suma kwot określonych w fakturach z tytułu nabycia towarów i usług. Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Faktura stanowiąca podstawę do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawidłowy przebieg zdarzeń gospodarczych. (por wyrok NSA z dnia 30 października 2003 r III SA 215/02). Nie można uznać za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 1998 r. I S.A./Lu 1240/96.) Realizację zasady określonej w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy stanowi przepis § 48 ust 4 pkt. 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów, który wyłączył możliwość obniżenia podatku należnego, oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, w sytuacji gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Oznacza to, że organy podatkowe mają obowiązek badać czy faktycznie doszło do nabycia towarów związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Organy podatkowe, dokonując ustaleń, iż faktury wystawione przez firmę B. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, opierały się na informacji Urzędu Kontroli Skarbowej Oddział Zamiejscowy z której wynika, że w firmie B. brak jest dokumentacji podatkowej związanej z prowadzoną działalnością, wyniku kontroli tej firmy, zgodnie z którym faktury wystawiane przez firmę nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, protokołach przesłuchania w postępowaniu przed tym organem w charakterze strony M.K. i w charakterze świadka A.R. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie jest ocena dowolną. Wskazany materiał dowodowy, przyjęty przez organy jako podstawa rozstrzygnięcia pozwalał stwierdzić, iż w firmie B, która była wystawcą faktur sprzedaży paliwa, nie występował faktyczny zakup paliwa jak również jego sprzedaż, czyli nie miały miejsca czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie może mieć wpływu na powyższą ocenę przedłożony na rozprawie wyrok Sądu Rejonowego we W z dnia [...]r, sygn. akt 159/06 w którym H.W. został uniewinniony od popełnienia przestępstwa z art. 13 §1 kk w zw. z art. 286 §1 kk i art. 62 § 2 kkw zw. z art .11 § 2kk. Z uzasadnienia wyroku wynika, że dla oceny winy H.W. co do popełnienia zarzuconego czynu istotne było wyjaśnienie czy paliwo zostało przez niego faktycznie nabyte oraz czy podatnik uiścił cenę za to paliwo, a w niej podatek VAT, zaś warunkiem odpowiedzialności H.W. za zarzucany czyn było wykazanie, że miał świadomość, że faktury nie pochodzą od wystawcy. Jak wskazano wyżej i co podkreślił NSA, z punktu widzenia stosowania przepisu art. 19 ust 1 ustawy VAT oraz § 48 ust 4 pkt.5 lit rozporządzenia nie ma znaczenia czy podatnik faktycznie nabył towar wymieniony w fakturze, lecz czy nabył go od wystawcy faktury. Inny jest bowiem zakres i cel postępowania podatkowego, a inny postępowania karnego, którego celem jest ustalenie czy miało miejsce popełnienie przestępstwa, ustalenie winy sprawcy i w konsekwencji wymierzenie kary. Uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia zarzucanego czynu nie przesądza o braku odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe. Ustalenia dowodowe postępowania karnego nie są wiążące w postępowaniu podatkowym, z wyjątkiem ustaleń wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. W ocenie Sądu nie zostały naruszone wynikające z przepisu art. 121 i 122 zasady pogłębionego zaufania do organów podatkowych oraz zasada prawdy obiektywnej. Naruszenia tych zasad skarżący upatrywał w zawężeniu postępowania dowodowego i niedopuszczeniu dowodów przemawiających za pozytywnym załatwieniem sprawy oraz niepodjęciu działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego . Dowody o przeprowadzenie których skarżący wniósł, składając wyjaśnienia w sprawie zebranego materiału dowodowego, zmierzały do wykazania, że skarżąca faktycznie nabywała paliwo. Jak wskazano wyżej z punktu widzenia realizacji prawa podatnika do odliczenia kwoty podatku naliczonego nie było istotne ustalenie czy podatnik w ogóle nabył towar wymieniony w fakturze lecz czy nabył go od wystawcy faktury. Prawidłowo zatem organ uznał, iż nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy sam fakt, że skarżący nabywał paliwo, że prowadzona przez niego działalność wymagała zużycia określonych ilości paliwa, skoro została wyjaśniona w sposób wystarczający okoliczność, że nie mógł nabyć paliwa od firmy B. Stosownie do treści art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy tej normy prawnej. Potwierdza to wynik kontroli oraz protokoły zeznań M.K oraz A.R. Skoro właściciel spółki B oraz jej pełnomocnik wykluczyli by w spółce następował faktyczny zakup lub sprzedaż paliwa, przyznali tym samym, że nie mogli, mimo wystawienia faktur, dostarczać paliwa skarżącemu. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej przez nie powiadomienie skarżącej o przeprowadzeniu dowodu z zeznań M.K. oraz A.R. Należy zgodzić się ze skarżącą, że przepis art. 190 Ordynacji podatkowej nakłada na organy obowiązek powiadomienia strony o terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. W niniejszej sprawie dowód taki nie był przeprowadzany, organy jako dowód dopuściły protokoły z zeznań złożonych przez nich w innym postępowaniu. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie żądała przeprowadzenia dowodu z ich zeznań w tym postępowaniu, nie wskazała okoliczności, które w jej ocenie wymagały wyjaśnienia przez przeprowadzenie dowodu. Podkreślić należy, że żądanie przeprowadzenia dowodu musi wskazywać jego rodzaj, tezę dowodową oraz uzasadnienie tezy. Bezpodstawny jest naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, ocena podatkowych stanów faktycznych powinna być dokonywana w świetle przepisów prawa materialnego obowiązującego w chwili zdarzenia podlegającego tej ocenie. Zobowiązanie skarżącego w podatku od towarów i usług za miesiące objęte skarżonymi decyzjami powstało w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a więc pod rządami ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Zatem przepisy tego właśnie aktu prawnego mają zastosowanie w przedmiotowym przypadku do określenia należnego podatku. Przywołana przez skarżącego uchwala NSA w sprawie FPS2/05 dotyczy ustalenia zobowiązania dodatkowego, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy. Nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, skonkretyzowana w art. 187 tej ustawy. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody, których ocena mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 210 Ordynacji podatkowej, przytacza okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazuje podstawę prawną, wyjaśnia stronie przesłanki wydania decyzji określonej treści. Dlatego Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.