IV SA/Gl 814/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Anna Tyszkiewicz - Ziętek (spr.) Protokolant Referent - stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi [...] S.A. - "A" w J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i określa, że nie może być ona wykonana Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. orzekł, że u A. P. brak jest podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej - [...] wywołane działaniem [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że strona w latach [...]-[...] była zatrudniona w "A" S.A. na stanowisku [...] oraz [...] w warunkach stwarzających ryzyko [...], jednakże z orzeczenia lekarskiego wydanego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w R. (z dnia [...] 2000 r.) oraz orzeczenia lekarskiego wydanego w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (z dnia [...] 2001 r.) wynika, że charakter [...] nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem [...], a stopień [...] nie powoduje upośledzenia funkcji narządu [...] uzasadniającego rozpoznanie choroby zawodowej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. zakwestionował stanowisko organu I instancji i podniósł, iż stwierdzone u niego [...] nastąpiło wyłącznie na skutek działania [...]. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał zasadność odmowy stwierdzenia u A. P. choroby zawodowej w sytuacji, gdy dwie jednostki orzecznicze nie rozpoznały u strony [...], zdiagnozowano natomiast (jak wynika z orzeczenia wydanego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego) [...], które nie upośledza funkcji narządu [...]. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, A. P. wskazał na naruszenie prawa polegające na niesłusznym uznaniu, że nie istnieją podstawy do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej narządu [...]. Wobec tego zarzutu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach wyrokiem z dnia 21 lipca 2004 r. (sygn. akt 3/IISA/Ka 226/02) uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, że w sprawie wykazano, iż strona pracowała w warunkach szkodliwych, stwarzających ryzyko [...] wywołanego działaniem [...], a schorzenie takie - bez względu na rozmiar [...] uznać należy za chorobę zawodową. Sąd stwierdził, że każde obniżenie [...] poniżej normy fizjologicznej jest równoznaczne z upośledzeniem sprawności narządu [...]. Stwierdzono również brak podstawy prawnej do zawężenia pojęcia choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych do [...]. W uzasadnieniu wspomnianego wyroku skonstatowano również, że odmowa stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej ze względu na [...] stanowi naruszenie § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 18 listopada 1983 r. wskazano na rozbieżności pomiędzy orzeczeniami jednostek orzeczniczych I i II stopnia, podkreślając, że mają one charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., nie wiążą bezwzględnie organu i podlegają ocenie, jak każdy inny dowód w sprawie. Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] r. nr [...] i stwierdzono u A. P. chorobę zawodową narządu [...] wymienioną w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia schorzenia zakwalifikowanego przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. W kontekście opisanych powyżej zasad rozpoznawania chorób zawodowych organ II instancji stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż A. P. był podczas zatrudnienia w "A" S.A. w J. na stanowisku [...] oraz [...] (w latach [...]-[...]) eksponowany na [...] przekraczający [...] w ciągu zmiany roboczej, a zatem pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu [...]. Dalej organ odwoławczy podał, że zainteresowany był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. (orzeczenie wydano w dniu [...] 2000 r.), gdzie nie rozpoznano choroby zawodowej narządu [...] z uwagi na [...] stwierdzonego [...]. W orzeczeniu wydanym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] 2001 r. lekarze orzecznicy stwierdzili, że nie każde ujawnione w badaniu [...] obniżenie [...] skutkuje upośledzeniem sprawności narządu [...]. Oznacza to, że "nie każdej [...] ujawniony [...]- nawet jeśli ma związek z wykonywaną pracą możemy kwalifikować jako schorzenie - nie jest ono bowiem schorzeniem a jedynie odchyleniem od normy nie skutkującym istotnym zaburzeniem funkcji organizmu (narządu [...]).[...] o takiej [...] nie powoduje skutków zdrowotnych, które można kwalifikować jako chorobę zawodową narządu [...]". W konkluzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wskazał, że wobec oceny prawnej i zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004 r., uwzględniając wieloletnie zatrudnienie strony w warunkach narażenia na [...] oraz fakt, iż lekarze orzecznicy rozpoznali u A. P. [...] związane z warunkami pracy, którego wyłącznie z uwagi na [...] nie uznali za chorobę zawodową uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki stwierdzenia u strony choroby zawodowej narządu [...]. Skargę na powyższą decyzję wniósł były pracodawca A. P. - [...] S.A. "A" podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego polegającego na stwierdzeniu u A. P. choroby zawodowej, mimo niewykazania związku [...] z warunkami pracy, błędne przyjęcie, iż A. P. świadczył pracę w warunkach szkodliwych, stwarzających ryzyko [...]. Strona skarżąca sformułowała także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami lekarskimi jednostek diagnostycznych I i II stopnia dotyczących charakteru stwierdzonego u badanego [...]. Wobec powyższych zarzutów strona skarżąca zawnioskowała o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że organ odwoławczy nie wykonał zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004 r. Nie wyjaśniono bowiem, naruszając art. 7 k.p.a., rozbieżności pomiędzy orzeczeniami jednostek medycznych I i II stopnia dotyczących stwierdzonego u A. P. [...], co ma istotne znaczenie wobec stwierdzenia - nietypowego dla zmian wywołanych [...]-[...] oraz licznych infekcji [...] przebytych przez zainteresowanego. Strona skarżąca zakwestionowała również twierdzenie organu sanitarnego, że A. P. wykonywał czynności zawodowe w narażeniu na [...] i wskazała na konieczność przeprowadzenia przez organ wymaganego prawem dochodzenia epidemiologicznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, akcentując, że wydano ją w oparciu o przeprowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne oraz orzeczenia lekarskie i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 12 września 2006 r. (sygn. akt IV SA/Gl 696/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] S.A. "A" na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu wspomnianego orzeczenia Sąd wskazał, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie pozwoliła na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004 r. stwierdzono, że z prawnego punktu widzenia przedmiotem oceny organu jest, czy doszło do [...] wywołanego działaniem [...], które ma swą przyczynę w warunkach wykonywania pracy, a ocena rozmiaru [...], czy też jego charakteru, tj. takiego jak: [...],[...] lub [...] stanowi ocenę pozaprawną, Sąd uzasadniając rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi pracodawcy A. P. wskazał, że każde z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich zawiera bezsporne stwierdzenie, że rozpoznany u badanego [...] wywołany jest przyczyną zewnętrzną. W tym stanie rzeczy za niezasadny uznano zawarty w skardze zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez organ w stopniu dostatecznym kwestii rozbieżności pomiędzy orzeczeniami jednostek medycznych i uznano, że organ orzekający miał możliwość dokonania samodzielnej oceny rozbieżności w treści ujawnionych w orzeczeniach lekarskich i wyciągnięcia prawidłowych wniosków końcowych. Wskazano także, iż Sąd rozpoznający skargę A. P. ocenił przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe w zakresie oceny warunków wykonywania przez skarżącego obowiązków pracowniczych i uznał, że brak przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego wobec dokonanego wywiadu środowiskowego w sytuacji, gdy wyniki tego wywiadu nie były w toku postępowania kwestionowane, nie stanowi uchybienia procesowego mającego wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] S.A. "A" podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i błędne uznanie, że organ prowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji zgodnie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2004 r. oraz naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, w szczególności § 1, § 7 ust. 4 oraz § 10 tego aktu prawnego poprzez uznanie, że [...] stwierdzone u A. P. jest chorobą wywołaną zatrudnieniem strony w warunkach narażenia na [...]. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej [...] S.A. "A" podkreślił, że organ odwoławczy, wbrew wskazaniom zawartym w wyroku z dnia 21 lipca 2004 r., nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia i uzupełnienia wydanych w sprawie opinii lekarskich, a w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił żadnych argumentów nakazujących zmienić kwalifikację schorzenia A. P. w sytuacji, gdy wydane w sprawie orzeczenia lekarskie pozostały niezmienione (u badanego nie stwierdzono [...], tj. charakterystycznych skutków oddziaływania [...] na narząd [...]). Pominięto także jakąkolwiek ocenę tychże orzeczeń lekarskich, co zgodnie z zaleceniami zawartymi we wspomnianych wyroku stanowiło obowiązek organu orzekającego wynikający z art. 84 § 1 k.p.a. Nie uwzględniono, że [...] nastąpiło z udziałem czynników pozazawodowych - [...], co wyklucza stwierdzenie u A. P. choroby zawodowej narządu [...]. W skardze kasacyjnej podkreślono, że organ naruszył § 7 ust. 4 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, gdyż nie przeprowadził w sposób prawidłowy dochodzenia epidemiologicznego i zaakcentowano, że były pracodawca zainteresowanego niezmiennie kwestionuje ustalenia dotyczące narażenia na czynniki szkodliwe w miejscu pracy i zaznacza, że A. P. pracował jako [...] jedynie przez 2 lata (od [...]-[...]) i wykonywał swoje obowiązki przy urządzeniach [...]. Organ orzekający, mimo obowiązku wynikającego z § 10 rozporządzenia nie przeprowadził dochodzenia epidemiologicznego, a uchybienie to ma zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Naruszono także § 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, który nakazuje oceniać działanie czynnika szkodliwego z uwzględnieniem rodzaju, stopnia i czasu narażenia zawodowego. W konkluzji skargi kasacyjnej wskazano, że kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma kwestia związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem (którego stwierdzenie nie może być uzależnione od stopnia [...]) a czynnikiem szkodliwym występującym w miejscu pracy, którego to związku nie można domniemywać w sytuacji, gdy organ orzekający, wbrew wymogom wynikającym z przepisów prawa, nie przeprowadził prawidłowego dochodzenia epidemiologicznego i nie wskazał w uzasadnieniu decyzji warunków narażenia, o których mowa w § 1 ust. 2 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 18/07) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazał, że trafna jest zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004 r. teza, zgodnie z którą stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych nie jest uzależnione od rozmiaru doznanego uszczerbku na zdrowiu, oznacza natomiast kwalifikację prawną choroby biologicznej i można o niej mówić w wypadku stwierdzenia, że zachorowanie ma swoją przyczynę w warunkach wykonywanej pracy. Naczelny Sąd Administracyjny odnotował także, iż w wyroku organu I instancji z dnia [...] 2004 r. wskazano, iż organ zaniechał wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami jednostek I i II stopnia, dotyczących charakteru stwierdzonego u A. P. [...], co uznane zostało za naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kontekście sąd II instancji stwierdził, że w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do zrealizowania powyższych wskazań, w szczególności pominięto kwestię uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Nakazano zatem, aby Sąd I instancji rozpoznający sprawę poddał ponownej analizie zaskarżoną decyzję w zestawieniu z treścią przepisów rozporządzenia i materiałów stanowiących podstawę jej wydania, przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004 r., która pozostaje dla sądów i organów wiążąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa - sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Przechodząc do uzasadnienia wyroku na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art.190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej jest związany wykładnią prawa (materialnego i procesowego) dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ramach tejże wykładni zaaprobowano tezę, zgodnie z którą rozpoznanie choroby zawodowej, wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) nie może być uzależnione od stwierdzanej [...]. Wskazać należy, że chorobę zawodową wymienioną w pozycji [...] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) stanowi [...] wywołane działaniem [...]. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia wspomnianej choroby zawodowej określa § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym za chorobę zawodową narządu [...] uważa się [...] wywołane działaniem [...], jeżeli zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Przy ocenie działania czynnika szkodliwego jakim jest [...] uwzględnia się: rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego. Zaistnienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający zobowiązany jest ustalić przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, respektując zasady postępowania dowodowego określone w art. 7 i art. 77 tej ustawy. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych (§ 7 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia). Wskazane powyżej jednostki organizacyjne wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Orzeczenia te są opiniami w rozumieniu art. 84 k.p.a., a ich wiarygodność i zupełność podlega ocenie, jak każdy inny dowód w sprawie. Na podstawie wspomnianych orzeczeń medycznych oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1 rozporządzenia). Odnosząc opisane powyżej zasady stwierdzania chorób zawodowych określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. do okoliczności niniejszej sprawy, wskazać należy, że A. P. był diagnozowany w jednostce orzeczniczej I stopnia, gdzie rozpoznano u niego [...], którego średnia [...] (po odliczeniu poprawki na wiek) wynosiła [...]. W orzeczeniu z dnia [...] 2001 r. specjaliści z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzili, że u A. P. występuje [...],[...], a średnie [...] (z uwzględnieniem poprawki na wiek) wynosiły [...]. Wskazana rozbieżność, mimo zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004 r., w którym uznano je za przejaw naruszenia obowiązków organów administracji wynikających z art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, pozostała niewyjaśniona. Organ odwoławczy, pomijając wytyczne sądu, które zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiążą organ administracyjny, którego działanie jest przedmiotem skargi, zaniechał jakichkolwiek dodatkowych czynności dowodowych i wydał zaskarżoną decyzję wyłącznie w oparciu o zebrany uprzednio materiał dowodowy oraz stwierdzenia zawarte w wyroku sądu I instancji. Jak więc wykazano powyżej organ odwoławczy naruszył art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na skutek czego nie wyjaśniono wszystkich istotnych aspektów sprawy. Stwierdzenie u A. P. choroby zawodowej [...] jest zatem przedwczesne. Wskazane uchybienie nakazuje sądowi I instancji, związanemu wykładnią prawa procesowego dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o wykonalności zaskarżonej wydano w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pominięto natomiast orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż strona skarżąca nie złożyła wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Wniosek A. P. o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę nie został uwzględniony, gdyż zgodnie z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uczestnikowi postępowania nie przysługuje zwrot kosztów postępowania i w myśl art. 199 ponosi on koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.