I SA/Sz 141/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I Sz na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie powstania długu celnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], odmawiającą M. A. uchylenia lub zmiany decyzji z dnia [... ] Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, że Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] nr [...], skierowaną do głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu – N. V.H. V., odbiorcy towaru – M. A. oraz przewoźnika towaru – J. P., uregulował sytuację towaru w postaci samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...], w związku z niedostarczeniem go do urzędu celnego przeznaczenia, określając kwotę wynikającą z długu celnego na [...] zł i odsetek na [...] zł. Następnie organ ten decyzją z dnia [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej uznania za dłużnika J. P. oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w stosunku do jego osoby. Dalej organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu [...] M. A. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego o uchylenie lub zmianę decyzji z dnia [...] w trybie art. 2651 Kodeksu celnego podnosząc, że przemawia za tym interes publiczny i jego ważny interes, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się temu. Ponadto wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej i Kodeksu celnego oraz zakwestionował ustaloną przez organ celny I instancji wartość celną towaru. Naczelnik Urzędu Celnego, po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił M. A. uchylenia lub zmiany decyzji z dnia [...] Nr [...]. Organ celny I instancji uzasadniając rozstrzygnięcie wyjaśnił, że za uchyleniem decyzji z dnia [...] przemawia jedynie interes wnioskodawcy, gdyż ww. decyzją nałożono na niego obowiązek zapłaty określonych należności, jednakże w sprawie nie zachodzi druga przesłanka określona w art. 2651 Kodeksu celnego, ponieważ uchyleniu decyzji sprzeciwiają się przepisy szczególne, tj. przepis art. 128 Ordynacji podatkowej wyrażający zasadę trwałości decyzji ostatecznych, art. 211 Kodeksu celnego oraz art. 4 § 2 Załącznika I Konwencji o wspólnej procedurze tranzytu. Organ ten wskazał także, że rozstrzygnięcie z dnia [...] jest wyłącznie decyzją deklaratoryjną, opisującą fakt zaistnienia określonego stanu faktycznego, który na gruncie przepisów prawa spowodował powstanie długu celnego oraz określającą osoby, które z mocy prawa stały się dłużnikami w sprawie. Z dalszej części uzasadnienia wymienionej na wstępie decyzji organu II instancji wynika, że M. A. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] zarzucając organowi celnemu dokonanie dowolnej interpretacji art. 2651 Kodeksu celnego. Ponadto strona nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż w sprawie miało miejsce usunięcie towaru spod dozoru celnego. Odwołujący wskazał również na brak w decyzji powołania dziennika ustaw, w którym opublikowano Konwencję o wspólnej procedurze tranzytowej oraz na fałszywość twierdzenia, iż decyzja z dnia [...] ma charakter deklaratoryjny. Organ odwoławczy odnosząc się do tych zarzutów stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Celnego dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 2651 Kodeksu celnego oraz słusznie uznał, że instytucja wzruszenia decyzji nie ma zastosowania do decyzji z dnia [...], albowiem decyzja ta ma charakter deklaratoryjny. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1996 r. sygn. akt III SA 362/95 oraz z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt SA/Po 1103/95. Ustosunkowując się do zarzutu odwołującego o braku w decyzji organu celnego I instancji informacji o publikacji Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, Dyrektor Izby Celnej przyznał, iż rzeczywiście decyzja takiej adnotacji nie zawiera, nie uznał jednak tej okoliczności za wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W wyniku wniesienia przez M. A. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 122/04 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wyjaśnił, że decyzje podejmowane przez organy celne na podstawie przepisu art. 2651 Kodeksu celnego mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego, zatem organ może, ale nie musi, zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Natomiast ww. przepis dotyczy: a) decyzji ostatecznych; b) gdy przynajmniej jedna strona postępowania nabyła z niej prawa o charakterze materialnym; c) strona, która nabyła prawa z decyzji wyraża wprost zgodę na wzruszenie decyzji; d) nie ma przepisów szczególnych wykluczających wzruszenie decyzji; e) rozstrzygnięcie sprawy odpowiada skonkretyzowanym wymaganiom interesu publicznego lub ważnego interesu strony. Dalej Sąd wywiódł, że zarówno z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego jak i organu celnego I instancji nie wynika, by organy zbadały istnienie tych wszystkich przesłanek, zatem "organy celne powinny dokładnie ustalić okoliczności warunkujące możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym i dać temu wyraz z uzasadnieniu decyzji". Nadto Sąd zanegował pogląd organów, iż skoro decyzja ostateczna ma charakter deklaratoryjny, to nie ma do niej zastosowania instytucja określona ww. przepisie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ celny I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż przy uwzględnieniu oceny wyrażonej przez Sąd w uzasadnieniu wyroku i po ponownym dokonaniu analizy przedmiotowej sprawy uznał za zasadne, stosownie do art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji celem przeprowadzenia postępowania dowodowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelnik Urzędu Celnego w uchylonej decyzji zajął się niezasadnie ponowną oceną merytoryczną sprawy, a nie oceną, czy decyzję można uchylić we wnioskowanym trybie. Decyzją z dnia [...] nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego odmówił uchylenia lub zmiany decyzji nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał treść przepisu art. 2651 Kodeksu celnego, zgodnie z którym "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony". Dalej organ podkreślił, że w myśl tego przepisu niespełnienie którejkolwiek z przesłanek uniemożliwia zastosowanie trybu nadzwyczajnego dotyczącego uchylenia lub zmiany decyzji. Zdaniem organu, w rozpoznawanej sprawie zaistniała taka sytuacja, bowiem uchyleniu decyzji przeciwstawiają się przepisy szczególne, tj. art. 211 Kodeksu celnego, zgodnie z którym, dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, oraz art. 95 Kodeksu celnego, który nakłada na organ celny obowiązek określenia kwoty powstałego długu celnego w przypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego. Poza tym organ I instancji podniósł, że za wzruszeniem decyzji w przedmiotowej sprawie nie przemawia interes publiczny, bowiem to właśnie w interesie Skarbu Państwa leży wyegzekwowanie kwot należności ciążących na towarze. Naczelnik Urzędu Celnego nadmienił, że nie mógł dokonać oceny i stwierdzenia, czy za uchyleniem decyzji przemawia ważny interes strony, ponieważ twierdzenia strony o niewypłacalności finansowej nie zostały poparte żadnymi dokumentami. W odwołaniu od ww. decyzji M. A. wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie : - przepisów formalnych, w szczególności art. 122, art.123, art.124, art.180, art.187 i art. 21 Ordynacji podatkowej, - art. 2 § 2, art. 6 § i §2 , art. 23, art. 24, art. 25, art. 26, art. 29 i art. 185 Kodeksu celnego, - przepisów o WSA, zgodnie z którym organ jest związany wykładnią Sądu wydaną w sprawie. Ponadto odwołujący podniósł, że Naczelnik Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do jego twierdzeń zawartych w piśmie z dnia [...]. Po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...]. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z dnia 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 262 i art. 2651 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, w pełni podzielając stanowisko organu I instancji co do tego, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej we wskazanym przez stronę trybie. Organ II instancji podkreślił, iż wzruszenie decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym nie służy merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy, zatem zarzuty zawarte w odwołaniu odnoszące się do kwestii formalnych i materialnych, tj. nie powołania w podstawie prawnej przepisów, w oparciu o które organ orzekał, braku uzasadnienia prawnego, braku rozstrzygnięcia odnośnie statusu towaru oraz błędne ustalenie wartości celnej towaru, są bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wywiedziono dalej, że decyzja ustalająca kwotę długu celnego, której uchylenia żąda strona, jest skutkiem działania strony niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, a żaden z przepisów materialnych regulujących instytucję długu celnego nie przewiduje odstępstwa od jego wymierzenia, w sytuacji działania na niekorzyść Skarbu Państwa. Wobec powyższego zwalnianie z odpowiedzialności osób ewidentnie naruszających normy prawne nie leży w interesie publicznym. Z kolei odnosząc się do oceny ważnego interesu strony, organ podkreślił, że nie należy go upatrywać w poniesionych przez M. A. stratach materialnych, które wystąpiłyby po uiszczeniu należności wymierzonych zaskarżoną decyzją. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Celnej nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które przemawiają za odstąpieniem w niniejszej sprawie od zasady trwałości decyzji administracyjnej i wzruszeniem jej w trybie art. 2651 Kodeksu celnego. Na ww. decyzję M. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 139, art. 140, art. 180, art. 187, art. 194 i art. 210 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 § 1 i 2, art. 95, art. 185, art. 188, art. 211 i art. 2651 Kodeksu celnego, a także Konwencji o WPT oraz § 104 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. W skardze wniósł o uchylenie ww. decyzji, jak i decyzji ją poprzedzających, tzn. z dnia [...]. Skarżący podniósł, że organy celne nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a ponadto całkowicie zanegowały przepisy prawa, jak też stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zatem organy działając na jego szkodę popełniły przestępstwo urzędnicze. Zdaniem strony, o wadliwości decyzji świadczy również powołanie - w decyzji nie dotyczącej długu celnego - art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne. Dalej M. A. wskazał, że organy niezasadnie w decyzjach wskazały na art. 211 Kodeksu celnego, jako na przepis szczególny, sprzeciwiający się zastosowaniu trybu nadzwyczajnego. Następnie stwierdził, iż w decyzji nie odniesiono się w żaden sposób do dokumentów przedłożonych przez stronę, potwierdzających zamknięcie procedury tranzytu, jak i do jego twierdzeń, że nie nabył własności samochodu, gdyż został on z Polski wywieziony, a procedura tranzytowa została zakończona w innym urzędzie, niż podany w zgłoszeniu tranzytowym. Nadto wywiódł, iż urząd niezgodnie z przepisami określił wartość celną samochodu, jak i niewłaściwie zastosował stawkę celną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż Naczelnik Urzędu Celnego błędnie przyjął, że art. 211 Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym wykluczającym wzruszenie decyzji ostatecznej. Przepis art. 211 Kodeksu celnego odnosi się bowiem wyłącznie do długu celnego powstałego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego, zaś przepis szczególny, który mógłby stanowić przesłankę negatywną w rozumieniu art. 2651 Kodeksu celnego, winien w swej treści wprost odnosić się do niemożliwości uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Błąd ten nie miał jednak wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego wykazał, że w interesie publicznym nie leży uchylenie przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając na względzie ten przepis, należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 9 marca 2005 r. (Sygn. akt I SA/Sz 122/04) wyjaśnił, że decyzje podejmowane przez organy celne na podstawie przepisu art. 2651 Kodeksu celnego mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego, zatem organ może, ale nie musi, zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. Przepis ten dotyczy: a) decyzji ostatecznych; b) gdy przynajmniej jedna strona postępowania nabyła z niej prawa o charakterze materialnym; c) strona, która nabyła prawa z decyzji wyraża wprost zgodę na wzruszenie decyzji; d) nie ma przepisów szczególnych wykluczających wzruszenie decyzji; e) rozstrzygnięcie sprawy odpowiada skonkretyzowanym wymaganiom interesu publicznego lub ważnego interesu strony. Jedynie w przypadku, gdy zaistnieją wszystkie te przesłanki organ może wydać decyzję o zmianie lub uchyleniu decyzji ostatecznej, natomiast brak jakiejkolwiek z nich stanowi o obowiązku wydania przez organ decyzji odmownej. Ponadto Sąd stwierdził, że w postępowaniu wszczętym i prowadzonym w trybie 2651 Kodeksu celnego organ nie rozpoznaje ponownie merytorycznie sprawy rozstrzygniętej ostatecznym rozstrzygnięciem. Celem postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym istnieją szczególne przesłanki, określone w tym przepisie, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Organy celne rozpoznając wniosek skarżącego o uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] określającej kwotę wynikającą z długu celnego, nie były więc uprawnione do ponownego rozpoznawania merytorycznego sprawy, zatem nie mogły również rozpatrywać zarzutów podnoszonych przez skarżącego w tym nadzwyczajnym trybie, odnoszących się do kwestii związanych z określeniem kwoty długu celnego. Organy mogły zatem jedynie badać występowanie przesłanek wymienionych w art. 2651 Kodeksu celnego, przy czym – jak wskazał Sąd w ww. wyroku – z uwagi na to, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego, nawet jeżeli zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, organ może, ale nie musi, zmienić lub uchylić decyzję ostateczną. Mając na względzie powyższe, Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie narusza ona oceny prawnej ani wskazań zawartych w omawianym wyroku z dnia 9 marca 2005 r. (Sygn. akt I SA/Sz 122/04), nie jest więc zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza również wskazywanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej i przepisów Kodeksu celnego, bowiem – jak wskazano powyżej - w niniejszym postępowaniu organy celne nie były zobowiązane ani uprawnione do wyjaśniania i rozstrzygania kwestii merytorycznych związanych z określeniem długu celnego (w tym do podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących braku jego odpowiedzialności za sprowadzenie przedmiotowego samochodu osobowego, nieprawidłowego określenia wartości celnej tego pojazdu, a także kręgu dłużników, czy późniejszego – po ośmiu miesiącach – wywiezienia samochodu za granicę), a jedynie z wyjaśnieniem istnienia przesłanek określonych w art. 2651 Kodeksu celnego. Kwestie te zostały przez organy wyjaśnione i rozpatrzone, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono faktyczne i prawne wyjaśnienie zajętego przez organ odwoławczy stanowiska. Odnosząc się zatem do kwestii związanych z istnieniem przesłanek określonych w art. 2651 Kodeksu celnego, w tym również do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia tego przepisu, stwierdzić należy, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny o braku przesłanki interesu publicznego oraz o braku przesłanki ważnego interesu strony, które mogłyby przemawiać za uchyleniem decyzji wobec skarżącego, Sąd uznał za przekonujące, nie naruszające zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz nie przekraczające granic swobodnego uznania administracyjnego. Podzielić bowiem należy pogląd organu odwoławczego, iż ustawowe określenie "interes publiczny" należy rozumieć jako "korzyść służącą ogółowi", a więc przesłanka ta nie występuje w niniejszej sprawie, gdyż uchylenie decyzji określającej kwotę długu celnego, będącej skutkiem działania niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym (usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu) nie może być uznane za działanie w interesie publicznym, korzystne dla ogółu. Wprost przeciwnie – w interesie publicznym leży przestrzeganie przez uczestników obrotu towarowego z zagranicą ustalonych reguł tego obrotu oraz ustalanie (określanie) przez organy celne obowiązków (sankcji) na podmioty naruszające takie reguły i egzekwowanie tych obowiązków. Zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że zwalnianie z odpowiedzialności osób naruszających takie normy prawne nie leży w interesie publicznym. Odnosząc się do oceny przesłanki "ważnego interesu strony", który mógłby przemawiać za uchyleniem przedmiotowej decyzji wobec skarżącego, należy stwierdzić, że dla uzasadnienia istnienia tej przesłanki skarżący we wniosku o uchylenie decyzji wskazał lakonicznie na swą trudną sytuację finansową, bowiem "do dnia dzisiejszego" nie otrzymał od firmy belgijskiej pieniędzy za zwrócony samochód. Uznać jednak należy, że zarówno taki argument, jak i strata materialna, jaka wystąpiłaby w razie uiszczenia należności wymierzonych przedmiotową decyzją, nie przemawiają za przyjęciem istnienia ważnego interesu strony, bowiem taka strata jest zwyczajnym następstwem nałożenia obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnych, natomiast fakt (dotychczasowego) nie rozliczenia się przez kontrahenta z długu wobec skarżącego nie powinien stanowić przesłanki do zwolnienia skarżącego z obowiązku spełnienia należności celnych. Użyte w ustawie określenie, iż interes strony musi być "ważny" oznacza, że istota (waga) tego interesu oceniana jest przez organy celne, a zatem musi to być interes na tyle zobiektywizowany oraz usprawiedliwiony, aby mógł stanowić uzasadnioną podstawę do zastosowania nadzwyczajnego trybu zmiany decyzji ostatecznej, a zatem do naruszenia zasady trwałości takich decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie został wykazany taki "ważny interes strony" i dlatego również w tym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji należało uznać za zasadne. Sąd nie podzielił więc zarzutu skargi naruszenia art. 2651 Kodeksu celnego. Mając wszystko powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.