III SA/Wa 936/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Maciej Kurasz, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] , 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości. Pismem z dnia 19 sierpnia 2005 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego w P. w dniu 22 sierpnia 2005 r.) Z. D. - Skarżący w niniejszej sprawie, złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. "skargę na czynności egzekucyjne" polegające na zajęciu zawiadomieniami z dnia [...] sierpnia 2005 r. (nr [...] ) prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Podniósł, że pobiera świadczenie przedemerytalne i w stosunku do tego świadczenia powinno być skierowane zajęcie, które może objąć część nie wyłączoną spod egzekucji. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej w W. o sprecyzowanie charakteru ww. pisma (czy jest ono skargą na czynność zajęcia, czy też wnioskiem w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym) pismem z dnia 2 listopada 2006 r. wyjaśnił, że "stawiał i stawia zarzuty zgodnie z art. 33 pkt 5 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.". Dyrektor Izby Skarbowej w W. uwzględniając tę odpowiedź przekazał sprawę do załatwienia według właściwości Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. Z kolei pismem z dnia 1 września 2005 r. Z. D. złożył kolejną "skargę na bezprawną czynność egzekucyjną" dotyczącą zawiadomienia z dnia 24 sierpnia 2005 r. (nr [...] ) o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. Podkreślił, iż w ten sposób pozbawiono go jedynego źródła utrzymania, a zajęcie całości świadczenia narusza przepisy prawa. Skarga ta został potraktowana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. jako zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 1 września 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. odmówił uznania zgłoszonego zarzutu argumentując, iż zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia przedemerytalnego nie jest zbyt uciążliwy. Postanowienie to, w wyniku rozpatrzenie zażalenia Z. D., zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 września 2006r., sygn. akt III SA/Wa 621/06 uchylił postanowienie z dnia [...] stycznia 2006 r. Rozpatrując sprawę ponownie Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił natomiast postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. działając na podstawie art. 123 § 1 i art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 35 § 3 K.p.a. postanowił łącznie prowadzić postępowanie wyjaśniające z wniosków z dnia 22 sierpnia 2005 r. (pismo z dnia 19 sierpnia 2006 r.) i z dnia 1 września 2006 r. oraz wydać jedno łączne postanowienie w tym zakresie. Jako powód takiej decyzji podał, że oba wnioski dotyczą tej samej podstawy prawnej, tj. art. 33 § 8 u.p.e.a., który statuuje zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. , wskazując na rozpatrzenie powyższych wniosków, odmówił w całości uznania zarzutów dotyczących zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia otrzymywanego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. W motywach postanowienia przedstawił przebieg prowadzonego przez siebie postępowania egzekucyjnego związanego z realizacją tytułów wykonawczych, których wierzycielem był Urząd Skarbowy w P. oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych w P. Stwierdził, iż zobowiązanemu - Z. D. - doręczono tytuły Urzędu w dniu 6 lipca 2004 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego w banku P., a spośród tytułów Zakładu doręczono tylko część z nich w dniu 4 sierpnia 2005 r. Z kolei w dniu 24 sierpnia 2005 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zobowiązanemu świadczenia przedemerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w P. (zajęcie nr [...] ). W dalszych ustaleniach faktycznych wskazano stan majątkowy zobowiązanego. Stwierdzono przy tym brak możliwości skutecznego prowadzenia egzekucji z posiadanych przez zobowiązanego akcji A. S.A., gdyż akcje te zostały nabyte po 1 grosz za sztukę, spółka jest w likwidacji, oddalono wniosek o jej upadłość z powodu braku wystarczającego majątku na pokrycie kosztów tego postępowania, a nadto ma zaległości w kwocie ponad [...]zł, co znacznie przewyższa realną wartość spółki. Wskazano też na niemożność prowadzenia egzekucji z nieruchomości położonej w S. z uwagi na fakt, iż nie stanowi ona własności zobowiązanego. W zażaleniu z dnia 8 lutego 2007 r. na ww. postanowienie zobowiązany zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych odnośnie do kwestii zgłaszania wniosku o upadłość A. S.A., którego nigdy nie było, wysokości zadłużenia tej spółki i niedoręczenia jej dokumentacji finansowej organowi egzekucyjnemu, co nie było zgodne z prawdą. Podniósł też, że nie otrzymał kopii tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Skarbowy w P. (nr: [...] oraz [...] ) i do dnia złożenia zażalenia nie mógł się z nimi zapoznać. Zarzucił, iż nie wyjaśniono dlaczego doręczono tylko część odpisów tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. Powołując się na wyrok z dnia 4 września 2006 r. zwrócił uwagę, że nie wybrano właściwego trybu, w jakim winno być załatwione jego pismo z dnia 1 września 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] stycznia 2007 r. W ramach ustaleń faktycznych dodał, że zawiadomieniami z dnia 16 sierpnia 2005 r. (nr [...] ) dokonano w stosunku do zobowiązanego zajęcia rachunku bankowego w B. S.A. O/P., a z dnia 24 sierpnia 2005 r. (nr [...] ) dokonano zajęcia świadczenia przedemerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, jako dłużnika zajętej wierzytelności. Według organu odwoławczego jedynym skutecznym środkiem egzekucyjnym było prowadzenie egzekucji ze świadczenia przedemerytalnego zobowiązanego, gdyż akcje A. S.A. mają symboliczną - w porównaniu z kwotą zadłużenia - wartość 52 zł, co nie daje możliwości zaspokojenia z nich egzekwowanych zobowiązań pieniężnych. W skardze z dnia 26 marca 2007 r. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2007 r. oraz "zwrot zagarniętych kwot ze świadczenia przedemerytalnego od września 2006 r.". W jej uzasadnieniu podtrzymał w całości zażalenia z dnia 8 lutego 2007 r. Podkreślił, że zaskarżone postanowienie nie likwiduje nieprawidłowości, które stwierdził Sąd w wyroku z dnia 4 września 2006 r. Nadal wadliwie przyjmuje, iż wobec A. S.A. było prowadzone postępowanie upadłościowe, a ponadto nieprawidłowo dokonuje oceny wartości akcji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Rola sądu administracyjnego sprowadza się przy tym do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie do zastępowania ich w załatwianiu spraw administracyjnych poprzez wydanie końcowego rozstrzygnięcia. Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a zatem elementy pozwalające na sprawdzenie w szczególności, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i czy nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Sąd nie jest więc uprawniony do orzeczenia - jak żąda tego Skarżący w skardze - o "zwrocie zagarniętych kwot ze świadczenia przedemerytalnego od września 2006 r.". Z tego też względu za skierowane do niewłaściwego adresata należy uznać żądanie zgłoszone w tym przedmiocie. Powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego było przede wszystkim naruszenie art. 153 P.p.s.a. Podkreślić należy, że postanowienia zostały wydane w warunkach uprzedniego częściowego już rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z dnia 4 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 621/06 uchylił bowiem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2006 r., które dotyczyło wniosku zobowiązanego z dnia 1 września 2005 r. Okoliczność ta ma doniosłe znaczenie, bowiem z powołanego wyżej przepisu wynika jednoznacznie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena ta i wskazania znalazły się w uzasadnieniu tegoż wyroku i w takim znaczeniu uzasadnienie ma moc wiążącą. Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Do powyższego dodać jeszcze należy, że w orzecznictwie sądowym jednoznacznie stwierdza się także, iż związanie sądu i organu (nie tylko organu, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdego organu orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia) oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie od czasu wydania wyroku z dnia 4 września 2006 r. nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby wpłynąć negatywnie na zakres związania tym wyrokiem. Stwierdzić zatem należało, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu co do dalszego postępowania. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżone postanowienia należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku. Wskazać zatem trzeba, że badając uprzednio sprawę dotycząca wniosku Skarżącego z dnia 1 września 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 września 2006 r. w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrywania zasadności zarzutu zastosowanie przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia przedemerytalnego ani organ pierwszej instancji (tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.), ani organ odwoławczy (tj. Dyrektor Izby Skarbowej w W.) "(...) nie zbadały z urzędu, do czego były zobowiązane, czy pismo Z. D. z dnia 1 września 2005 r. zatytułowane: "Skarga na bezprawną czynność egzekucyjną dokonaną przez funkcjonariusza Urzędu Skarbowego w P. Panią A. B.", zostało złożone w terminie określonym przepisem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (7 dni), co było warunkiem rozpatrzenia zawartych w piśmie zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a.". Sąd dodał, że "(...) w aktach sprawy znajdują się kserokopie tytułów wykonawczych, za nimi podpięte są kserokopie zwrotnych potwierdzeń odbioru, ale nie wiadomo jakich pism. Na niektórych tytułach wykonawczych w rubryce "czytelny podpis otrzymującego" widnieje data 4.08.2005 r. i nieczytelny podpis, przy czym nie ma podpisu doręczającego, na innych w tej samej rubryce widnieje adnotacja " listem poleconym".". W tym zakresie we wskazaniach co do dalszego postępowania wyraził natomiast pogląd, iż "(...) przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przede wszystkim należy ustalić rzeczywiste terminy doręczenia tytułów wykonawczych i dopiero po ustaleniu tej okoliczności wybrać właściwy tryb, w jakim pismo zobowiązanego z dnia 1.09.2005 r. winno być rozpatrzone, a w razie wątpliwości zwrócić się do adresata tego pisma o doprecyzowania żądania". W ocenie Sądu rozpoznającego obecnie sprawę przedstawiona ocena prawna i dalsze wskazania nie zostały przez organy orzekające należycie uwzględnione. Z uzasadnień zaskarżonych postanowień nie wynika, aby organy w ogóle badały dochowanie siedmiodniowego terminu na wniesienie zarzutów, a od tego Sąd uzależnił sposób dalszego procedowania nad wnioskiem z dnia 1 września 2005 r. Nie wskazały ani jakie dowody wzięły w tym zakresie pod uwagę, ani według jakich elementów oceniły dochowanie tegoż terminu, tudzież w jaki sposób go liczyły (od kiedy rozpoczął się jego bieg i kiedy zakończył). Co więcej, same akta sprawy przekazane Sądowi, a przypomnieć należy, że Sąd wydaje wyrok na ich podstawie (art. 133 § 1 ab initio P.p.s.a.), potwierdzają, iż nie badano wskazanych okoliczności. Akta te stanowiły przy tym podstawę na której opierały się organy wydające postanowienia, co wynika zarówno z art. 54 § 2 P.p.s.a., jak i z samej odpowiedzi na skargę, przy której przekazano akta administracyjne o zawartości 169 kart. W oparciu o nie nie sposób jednak ustalić tego, co było niezbędne dla wypełnienia wcześniejszych zaleceń Sądu. Podnieść można choćby brak w tych aktach jakichkolwiek tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P., objętych owym zajęciem. Nie zawierają one również dostatecznych dowodów pozwalających na ustalenie okoliczności związanych z doręczeniem tytułów wykonawczych Urzędu Skarbowego w P. z dnia 24 maja 2004 r., których otrzymanie Skarżący kwestionuje. Potwierdzenie odbioru wskazujące datę doręczenia "6 lipca 2004 r." (karta 13 akt administracyjnych) potwierdza datę doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu z dnia 2 lipca 2004 r. (nr RIX/333/04). Jako dokument doręczenia pocztowego nie potwierdza natomiast, aby Skarżący kwitował nim odbiór także tytułów wykonawczych. Wspomnieć też trzeba, że organy orzekające w zakresie zajęcia świadczenia przedemerytalnego powołują się w uzasadnieniach postanowień na różne numery zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia 24 sierpnia 2005 r. W aktach sprawy brak przy tym zawiadomienia o numerze wskazanym przez organ egzekucyjny, a organ odwoławczy nie wykazał czym spowodowana była ta różnica. W ponownym rozpatrywaniu sprawy należy zatem zebrać do akt kompletny materiał dowodowy i to w taki sposób, aby możliwe było dokonanie oceny zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 4 września 2006 r. W sprawie doszło także do naruszenia art. 62 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Przepis ten umożliwia zatem łączenie postępowań ale tylko i wyłącznie w płaszczyźnie podmiotowej (wielość stron), a nie w płaszczyźnie przedmiotowej (wielość spraw). Tymczasem w rozpoznanej sprawie organ egzekucyjny (Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ) dokonał połączenia przedmiotowego, co w świetle tego przepisu było niedopuszczalne. Dodać należy, że żaden inny przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje łączenia różnych spraw tego samego podmiotu. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, iż pismo zobowiązanego z dnia 19 sierpnia 2005 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego w P. w dniu 22 sierpnia 2005 r.) dotyczyło nie problematyki zajęcia świadczenia przedemerytalnego, jak wadliwie przyjęto w zaskarżonych rozstrzygnięciach, lecz "zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem". Oczywistym bowiem jest, że pismo z dnia 19 sierpnia 2005 r. nie mogło antycypować zawiadomienia o zajęciu z dnia 24 sierpnia 2005 r. Zatem rzeczony wniosek powinien być oceniany w ramach tego, czego dotyczyło zajęcie w nim wskazane. Organ był związany zakresem żądania zgłoszonego przez zobowiązanego (art. 63 § 2 K.p.a. w związku z art. 33 pkt 5 i pkt 8 oraz art. 18 u.p.e.a.). Sam wniosek stanowił swoistą "odpowiedź" zobowiązanego na uruchomienie tego środka egzekucyjnego. W tym zakresie Sąd nie może sformułować dalszej oceny działań organów wydających postanowienia, bowiem w aktach w ogóle brak materiałów źródłowych pozwalających na ustalenia, z czym wiązało się to zajęcie (realizacji jakich zobowiązań dotyczyło). Podkreślić jednak trzeba, że także i w tym przypadku, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w dniu 22 sierpnia 2005 r., a następnie sprecyzowanych przez zobowiązanego pismem z dnia 2 listopada 2006 r., koniecznym jest sprawdzenie przez organ egzekucyjny dochowania terminu, w jakim zarzuty mogły być zgłoszone przez zobowiązanego. Sprawa ta, stosownie do powyższych uwag, winna podlegać odrębnemu załatwieniu przez organ egzekucyjny. W przypadku uznania, iż zarzuty zostały wniesione w terminie organ musi mieć w tym postępowaniu także na względzie, iż zobowiązany powoływał się w tej sprawie na zarzuty z "art. 33 pkt 5 i 8" u.p.e.a., a nie tylko z pkt 8 tego przepisu, jak w sposób nieuprawniony przyjęto w rozpoznanej sprawie. Ta okoliczność rzutuje z kolei na sposób zastosowania art. 34 u.p.e.a. w zakresie wymogów dotyczących stanowiska wierzyciela. To spostrzeżenie będzie miało znaczenie tylko wówczas, gdy potwierdzone zostanie, iż zarzuty zgłoszono w odpowiednim do tego czasie. Przedstawione wyżej uchybienia procesowe sprawiają, iż Sąd nie mógł ocenić zasadności zarzutów skargi odnoszących się do wadliwych zdaniem Skarżącego ustaleń faktycznych organów orzekających w zakresie w niej opisanym i oceny stanowiska organów w kwestii uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego. Merytoryczna ocena zarzutów egzekucyjnych następuje dopiero po bezspornym ustaleniu, iż wymogi formalne dotyczące czasu ich zgłoszenia zostały spełnione. Brak sprawdzenia tej ostatniej okoliczności przedwczesnym czyni jakiekolwiek rozważania organów w płaszczyźnie zasadności lub bezzasadności zgłoszonych zarzutów, a tym samym w takiej sytuacji zbędnym czyni formułowanie dalszych ocen przez Sąd. Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sparwy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Według natomiast art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P.p.s.a. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na naruszenie prawa procesowego działając na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji. Skarżący nie wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów, a z kosztów sądowych został zwolniony. W tej sytuacji brak było podstaw do wydania orzeczenia w tym przedmiocie.