IV SA/Gl 1365/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej –[...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej w skrócie: "rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.". W toku postępowania przeprowadzonego przed organem I instancji strona była poddana diagnostyce przeprowadzonej przez lekarzy zatrudnionych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie wydano w dniu [...] 2003 r.). Przeprowadzili oni diagnostykę [...] obejmującą [...] oraz obiektywne badanie [...], która wykazała [...].[...]. Dalej wskazano, że z wywiadu lekarskiego wynika, iż pacjent zauważył [...] w okresie ostatnich [...] lat, a fakt ten potwierdzony jest wynikami dostarczonych przez zainteresowanego wyników badań [...], w których aż do [...] 2001 r. (badanie końcowe) nie stwierdza się poważniejszego [...] ([...]). Znaczna [...] nastąpiła w okresie od [...] 2001 r. do [...] 2001 r., a więc już po ustaniu narażenia zawodowego. W konkluzji orzeczenia specjaliści podali, że w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. stwierdza się [...], ale nietypowy [...] oraz brak [...] wskazuje na pozazawodową etiologię schorzenia. Na skutek zakwestionowania powyższego orzeczenia przez stronę zainteresowany był także diagnozowany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. W orzeczeniu z dnia [...] 2004 r. lekarze (po obserwacji klinicznej H. M., która miała miejsce w [...] 2004 r.) stwierdzili u strony [...]. Wskazali również, iż wykonana trzykrotnie [...] (której wyniki zostały potwierdzone poprzez badanie [...]) wykazuje [...], natomiast [...] wykluczają [...] i potwierdzają [...]. Specjaliści odnotowali, iż badany pracował w warunkach narażenia na [...] stwarzający ryzyko [...] w latach [...]r. – [...]r., w którym to roku strona zakończyła pracę zawodową. Dostępna dokumentacja medyczna wykazuje, że [...] stwierdzone w 2001 r. (ostatni rok pracy zawodowej) w kolejnych badaniach [...] wynosiły – [...] ([...]2001 r.), [...] ([...]2001 r.). W konkluzji orzeczenia stwierdzono, że zgodnie z wiedzą medyczną [...] spowodowane działaniem [...] występuje na skutek wieloletniej [...] i charakteryzuje się tym, że nie ulega dalszej progresji po zakończeniu ekspozycji, a zatem stwierdzona aktualnie u zainteresowanego progresja [...] nie pozwala na ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z warunkami pracy i rozpoznanie choroby zawodowej narządu [...]. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiło orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy otrzymane w dniu [...] 2004 r. i orzeczenie wydane w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. otrzymane w dniu [...] 2004 r. oraz ustalenia dotyczące przebiegu zatrudnienia strony, która pracując w latach [...]r., [...]r. – [...]r. w "A" w P. była narażona na [...] stwarzający ryzyko [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. przytoczył treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich i wskazał, że wobec braku rozpoznania przez lekarzy specjalistów zatrudnionych we właściwych jednostkach orzeczniczych zawodowej etiologii [...] odmowa stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. jest zasadna. Odwołanie od powyższej decyzji zainteresowany wniósł za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika w dniu [...] 2004 r. Podniesiono w nim, że stwierdzona u strony znaczna progresja [...] nie wyklucza związku przyczynowego schorzenia z warunkami pracy i wynika z faktu, że w 2000 r. pracownik był narażony w zakładzie pracy na [...] (w latach wcześniejszych poziom [...] w środowisku pracy oscylował ok. [...]) i zawnioskowano o "powołanie innego zespołu biegłych". Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia schorzenia zakwalifikowanego przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. W kontekście opisanych powyżej zasad rozpoznawania chorób zawodowych organ II instancji stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż H. M. podczas zatrudnienia w "A" [...] był eksponowany na [...] przekraczający normatywy higieniczne i pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego [...]. Specjaliści placówek diagnostycznych I i II stopnia w konkluzjach swoich orzeczeń wykluczyli u zainteresowanego istnienie choroby zawodowej narządu [...]. Organ odwoławczy zaakcentował, że w orzeczeniu wydanym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wskazano, iż z dostępnej dokumentacji medycznej wynika, iż stwierdzony w 2001 r. (ostatnim roku zatrudnienia H. M.) [...] nie spełniał kryteriów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a znaczna progresja [...], która nastąpiła w okresie [...] 2001 r. – [...] 2002 r. nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z warunkami pracy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. stwierdził, że wniosek o ponowienie badania lekarskiego nie może zostać uwzględniony, gdyż przewidziany prawem dwustopniowy tryb administracyjno-diagnostyczny został w niniejszej sprawie wyczerpany. Skarga na powyższą decyzję (w której podniesiono zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) została uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 13 grudnia 2005 r. (sygn. akt III SA/Gl 625/04 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dostateczny przesłanek zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., nie ustosunkował się do istnienia dokumentacji lekarskiej potwierdzającej, że skarżący podczas zatrudnienia miał wykonywane badania [...] i nie ocenił kiedy nastąpiło rozpoczęcie postępowania w sprawie. Sąd zauważył także, iż nie wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości rozbieżności pomiędzy wynikami badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (gdzie stwierdzono [...]) oraz wynikami badań wykonanych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (gdzie stwierdzono [...]). Podkreślono także, iż nie zostało uzasadnione twierdzenie, że uszkodzenie [...] spowodowane [...] nie ulega dalszej progresji po ustaniu narażenia, nie wyjaśniono również (zakładając, że w sprawie należy stosować rozporządzenie Rady Ministrów z 2002 r.) "jaki wpływ na pogorszenie [... ] w ciągu [...] lat od ustania narażenia miał wzrost [...] w 2000 r." W wykonaniu powyższego wyroku organ odwoławczy zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie uzupełniającego orzeczenia, uwzględniającego aspekty wskazane w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego. W odpowiedzi otrzymano pismo, w którym Zastępca Dyrektora ds. Medycznych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wskazał, iż postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej uważa się za wszczęte w chwili, gdy wystawione zostanie przez lekarza lub pracodawcę na właściwym formularzu zgłoszenie choroby zawodowej kierowane do organu sanitarnego (§ 3 i § 4 rozporządzenia), a zatem bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż H. M. miał wcześniej, w ramach badań profilaktycznych wykonywane badania [...] i wykazywały one tzw. [...], nie spełniający kryterium choroby zawodowej. Zauważono także, iż powoływanie się w orzeczeniu lekarskim na dokumentację medyczną jest jedynym z elementów całościowej analizy rozpatrywanej choroby zawodowej, które w niniejszej sprawie jest tym bardziej istotne, że wspomniane badania wykonane zostały tuż przed zakończeniem przez H. M. pracy zawodowej. Po tym okresie zainteresowany nie był już narażony na [...], a zatem progresja [...], która nastąpiła [...] lata po zakończeniu zatrudnienia nie mogła być wynikiem czynnika, który przestał już działać. W konkluzji stwierdzono brak podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu [...] 2004 r. Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy, akcentując, że strona podczas wieloletniego zatrudnienia w [...] pracowała w warunkach istotnego zagrożenia dla narządu [...]. Dalej przytoczono treść orzeczeń lekarskich wydanych po przeprowadzeniu diagnostyki strony w jednostkach orzeczniczych obu stopni i wskazano, że w ramach wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2005 r. wystąpiono do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o wyjaśnienie wszystkich aspektów zawartych w uzasadnieniu tego orzeczenia. W otrzymanej opinii z dnia [...] 2006 r. stwierdzono, że brak jest podstaw do zmiany orzeczenia z dnia [...] 2004 r. Nie budzi bowiem wątpliwości, że postępowanie w sprawie stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej narządu [...] zostało wszczęte po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a dla daty wszczęcia tego postępowania nie ma znaczenia okoliczność, iż w ramach badań profilaktycznych wykonywano u zainteresowanego badania [...], które wykazały tzw. [...]. W konkluzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., mając na uwadze treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2005 r. oraz opinię Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] 2006 r., stwierdził, że sprawa powinna być rozpatrywana na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a odmowa stwierdzenia choroby zawodowej jest zasadna, gdyż "nie została spełniona przesłanka medyczno-orzecznicza do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową [...] u H. M.". W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skargę oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., podczas, gdy należało zastosować rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i pominięcie dowodów korzystnych dla skarżącego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kwestia wpływu znacznego wzrostu [...], na który H. M. był narażony podczas pracy w 2000 r. na istotne pogorszenie [...] zaistniałe w okresie [...] lat od ustania narażenia zawodowego pozostaje niewyjaśniona, a wyrok sądu administracyjnego w tym zakresie nie został wykonany. Zaakcentowano także, iż w roku 2000 r. strona pracowała w [...] o [...] ok. [...], podczas, gdy w latach wcześniejszych była eksponowana na [...] o [...] ok. [...], która to okoliczność wskazuje na związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy warunkami pracy a stwierdzonym [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, że strona (zwłaszcza w ostatnim okresie zatrudnienia) była narażona na [...], co zważywszy, że stwierdzane u strony [...] czyni bezpodstawną odmowę stwierdzenia u strony choroby zawodowej. Strona skarżąca podkreśliła także, iż wbrew zaleceniom zawartym w wyroku sądu administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r. organ orzekający nie dokonał żadnych ustaleń co do tego, kiedy faktycznie zostało rozpoczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej, która to okoliczność o tym jaki akt prawny należy stosować w niniejszej sprawie i nie uwzględnił (co wypunktowano w wyroku), że rozpoczęcie postępowania nie musi być tożsame z jego rozpoczęciem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi, organ II instancji wskazał, że wykonując wyrok sądu zwrócono się Kierownika IMP i ZŚ w S. z zapytaniem, kiedy nastąpiło rozpoczęcie postępowania w sprawie i uzyskano odpowiedź, w której stwierdzono, że postępowanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej [...] u H. M. zostało przeprowadzone po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz, że nie ma żadnego znaczenia w tej kwestii fakt, iż H. M. miał wcześniej, w ramach badań profilaktycznych wykonywane badania [...], na które nie był kierowany z podejrzeniem zawodowego [...]. Wskazano także, iż strona, wezwana w dniu [...] 2006 r. do przedstawienia dowodów nieznanych do tej pory inspekcji sanitarnej – nie udostępniła do dnia wydania decyzji organu odwoławczego żadnej dokumentacji medycznej potwierdzającej jej starania o stwierdzenie choroby zawodowej podjęte w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wydana została w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 625/04. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Moc wiążąca oceny prawnej i zaleceń co do dalszego postępowania może być wyłączona jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli spowodowałaby ona utratę aktualności poglądu sądu, a także w razie zmiany istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenia orzeczenia w przewidzianym trybie. Podkreślić należy, iż sąd uzasadniając orzeczenie z dnia [...] 2005 r. o uchyleniu decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] r. nr [...] wskazał, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dostateczny przesłanek zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., nie ustosunkował się do istnienia dokumentacji lekarskiej potwierdzającej, że skarżący podczas zatrudnienia miał wykonywane badania [...] i nie ocenił kiedy nastąpiło rozpoczęcie postępowania w sprawie. Sąd zauważył także, iż nie wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości rozbieżności pomiędzy wynikami badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (gdzie stwierdzono [...]) oraz wynikami badań wykonanych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (gdzie stwierdzono [...]). Podkreślono także, iż nie zostało uzasadnione twierdzenie, że uszkodzenie [...] spowodowane [...] nie ulega dalszej progresji po ustaniu narażenia, nie wyjaśniono również (zakładając, że w sprawie należy stosować rozporządzenie Rady Ministrów z 2002 r.) "jaki wpływ na pogorszenie [...] w ciągu [...] lat od ustania narażenia miał wzrost [...] w 2000 r." W uzasadnieniu decyzji wydanej w ramach wykonania powyższego wyroku oparto się na uzyskanym uzupełniającym stanowisku Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] 2006 r. i wskazano jedynie, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej narządu [...] zostało wszczęte w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., a dla ustalenia daty wszczęcia postępowania nie ma znaczenia fakt, że strona w ramach badań profilaktycznych miała badany stan narządu [...], a wykonane wtedy [...] potwierdzają istnienie u badanego tzw. [...] Wobec powyższego stwierdzić należy, że kwestia daty rozpoczęcia postępowania w niniejszej sprawie pozostaje nadal niewyjaśniona, a zawarte w wyroku sądu wytyczne w tym zakresie nie zostały wykonane. Wykazanie bowiem przesłanki zastosowania wobec H. M. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. wymaga precyzyjnego wskazania zdarzenia, które wyznacza rozpoczęcie postępowania w niniejszej sprawie, czego nie uczyniono. Nadmienić także należy, iż w przekazanych sądowi aktach brak dokumentu, który wskazywałby datę i podmiot, który dokonał zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej (z karty narażenia zawodowego wynika, że postępowanie przeprowadzono w dniu [...] 2003 r. w związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej, opinię działu bhp sporządzono natomiast w dniu [...] 2003 r.). Pokreślić trzeba, że niezależnie od wytycznych zawartych w wyroku sądu, który wykonanie jest obowiązkiem organu administracji, data zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej narządu [...] (o ile okazałoby się, że w sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.) ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy zachowano termin, o którym mowa w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz w wykazie chorób zawodowych. Wskazać także należy, iż wbrew zaleceniom zawartym w wyroku sądu, nie wyjaśniono w żaden sposób rozbieżności pomiędzy wynikami badań narządu [...] uzyskanymi w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...] 2003 r.) oraz ustaleniami poczynionymi przez lekarzy zatrudnionych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...] 2004 r.). Wskazane rozbieżności dotyczą nie tylko stopnia stwierdzonego [...] (w orzeczeniu wcześniejszym wskazano, że [...], a w orzeczeniu późniejszym podano, że [...]), ale także jego charakteru (w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. nie uzyskano potwierdzenia [...], natomiast orzecznicy z Instytutu Medycyny Pracy w S. wskazali, że "[...] wykluczają [...] oraz potwierdzają [...]"). W orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r. wskazano na konieczność wyjaśnienia "jaki wpływ na pogorszenie [...] w ciągu [...] lat od ustania narażenia miał wzrost [...] 2000 r." Za niewystarczające uznać zatem należy stwierdzenie, że "nie została spełniona przesłanka medyczno-orzecznicza do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową [...] u H. M.", tym bardziej, że kwestia zmiany warunków pracy w 2000 r. (istotny wzrost poziomu [...], na który zainteresowany był narażony podczas wykonywania obowiązków pracowniczych) była podnoszona zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do sądu. Jak więc wykazano powyżej organ odwoławczy naruszył art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na skutek czego nie wyjaśniono wszystkich istotnych aspektów sprawy. Odmowa stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej [...] jest zatem przedwczesna, a wskazane uchybienie wyczerpuje przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji określoną w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. ponownie rozpoznając odwołanie strony uwzględni uwagi Sądu i wykona wszystkie zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2005 r., w szczególności wskaże precyzyjnie moment, w którym rozpoczęło się postępowanie w sprawie stwierdzenia u H. M. choroby zawodowej narządu [...], wyjaśni rozbieżności pomiędzy wynikami badań narządu [...] uzyskanymi w jednostkach orzeczniczych, wskaże jaki wpływ na [...] w ciągu [...] lat od ustania narażenia miał wzrost [...] 2000 r. i uzasadni stwierdzenie, że uszkodzenie [...] wywołane [...] nie ulega dalszej progresji po ustaniu zagrożenia. Decyzja o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej nie może być wykonywana, a zatem bezprzedmiotowe byłoby orzekanie o jej wykonalności, o którym mowa w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).