VI SA/Wa 188/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 18 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską p. C. K.. W uzasadnieniu przypomniano, że Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Policji został poinformowany przez Komendę Powiatową Policji w N., iż w dniu [...] lutego 2005 r. nieznani sprawcy dokonali na szkodę p. C. K. kradzieży broni palnej myśliwskiej – sztucera marki [...] nr [...]. Broń ta została pozostawiona bez należytego zabezpieczenia, w pomieszczeniu piwnicznym, w domu znajomego. W związku z tym organ właściwy w sprawie pozwoleń na broń wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zainteresowanemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W wyniku przeprowadzonego postępowania zebrano następujące dowody: zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, protokoły przesłuchania pokrzywdzonego i świadków, protokół oględzin miejsca zdarzenia, fotograficzny materiał poglądowy z oględzin miejsca kradzieży broni, notatkę urzędową. Z powyższego materiału wynika, że zainteresowany, będąc z wizytą u znajomego, zamieszkałego w miejscowości I., pozostawił broń palną myśliwską na stole, w pomieszczeniu piwnicznym. Pomieszczenie to miało charakter gospodarczy, w którym znajdowały się m.in. lodówka i pralka, i było dostępne dla wszystkich domowników. Ponieważ przeciwko zainteresowanemu Komenda Powiatowa Policji w N., pod nadzorem Prokuratury Rejonowej prowadziła postępowanie o czyn z art. 263 § 4 kk, do chwili jego zakończenia postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zainteresowanemu pozwolenia na broń palną myśliwską zostało zawieszone. Postanowieniem Prokuratury Rejonowej w N. z dnia [...] sierpnia 2005 r., sygn. akt [...], wobec braku znamion czynu zabronionego( art. 17 § 1 pkt 2 K.p.k) umorzono dochodzenie przeciwko p. C. K.. Ustały zatem przyczyny zawieszenia postępowania, które zostało podjęte. W toku podjętego postępowania stwierdzono, że zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Posiadanie broni na podstawie ważnego pozwolenia nakłada na jej posiadacza obowiązek prawidłowego jej zabezpieczenia. Obowiązek ten trwa przez cały czas posiadania broni i amunicji, bez wyłączeń czasowych. Paragraf 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. Nr 27, poz. 343) określa, że osoby posiadające broń i amunicję są obowiązane przechowywać ją w kasetkach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach lub sejfach, posiadających zamki atestowane. Na skutek naruszenia przez stronę przedstawionych wyżej zasad doszło do utraty broni. Pomimo tego, że Prokuratura Rejonowa w N. nie dopatrzyła się popełnienia przez p. C. K. przestępstwa z art. 263 § 4 kk i umorzyła dochodzenie wobec braku znamion czynu zabronionego, to w ocenie Komendanta Policji zachowanie zainteresowanego dowodzi rażącej lekkomyślności i narusza z całą pewnością zasady określone w § 5 powołanego rozporządzenia. Wynika to również z uzasadnienia prokuratury Rejonowej, w którym stwierdzono, że p. C. K., odwiedzając znajomego, wielokrotnie pozostawiał swoja broń w ten sam sposób, w pomieszczeniu pralni. Nie był to więc przypadek jednostkowy. Mając na uwadze fakt, że prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym, organ Policji przyjął, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń musi w sposób szczególny przestrzegać prawa i porządku publicznego. Całokształt materiału z przeprowadzonego postępowania dowodzi, że zainteresowany zlekceważył ciążący na nim podstawowy obowiązek jakim jest zabezpieczenie broni przed osobami nieuprawnionymi, co stanowi wystarczający powód do cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. stronie służyło prawo do zapoznania się z materiałami postępowania oraz wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, o czym została poinformowana w piśmie z dnia [...] października 2005 r. i z prawa tego skorzystała składając wyjaśnienia dotyczące rozpatrywanej sprawy. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zakwestionowała ustalenia poczynione w uzasadnieniu decyzji, dotyczące sposobu przechowywania broni, wskazując, że zabranie broni z własnego samochodu było związane z jej przeniesieniem do pojazdu osoby współpracującej przy polowaniach, a ponadto było "... to chwilowe odłożenie broni w znanym pomieszczeniu, w środku zamkniętego jednorodzinnego domu, do którego w tym czasie nikt nie wchodził...". Strona wskazała również, że jeszcze bardziej niestosowne byłoby wniesienie broni do ogrzewanego pomieszczenia, w którym przebywało kilkoro dzieci. Ponadto wskazała, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez Prokuratora Rejonowego. Odwołujący się podniósł ponadto, że zezwolenie na broń zostało mu udzielone do celów łowieckich, a broń została mu skradziona w czasie czynności przygotowawczych do polowania i w tym czasie w sposób oczywisty nie mogła być przechowywana w sejfie. W tej sytuacji strona nie zgodziła się z opinią Komendanta Policji, iż jej zachowanie dowodzi rażącej lekkomyślności i stanowi naruszenie zasad określonych w § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 powołanej ustawy. W myśl § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji osoby posiadające broń palną i amunicję są obowiązane przechowywać ją w kasetkach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach lub sejfach, posiadających zamki atestowane. Z dopuszczonych na podstawie art. 75 K.p.a. przez organy Policji jako dowody w rozpatrywanej sprawie protokołów przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie oraz oględzin wynikało, że fakt nieprawidłowego przechowywania przez stronę broni został ujawniony w wyniku czynności związanych ze zgłoszeniem przez nią kradzieży w budynku, w którym czasowo przebywała. Podczas oględzin dokonanych w miejscu zdarzenia ustalono, że w momencie kradzieży broń znajdowała się na stole w nie zamkniętym na zamek pomieszczeniu pralni, do której był dostęp od zewnątrz budynku przez nie zamknięte na zamek w chwili zdarzenia drzwi zewnętrzne. Fakt pozostawienia przez stronę broni we wskazanym miejscu został udowodniony i nie budzi wątpliwości. W odwołaniu strona powołując się na treść postanowienia o umorzeniu dochodzenia podniosła, iż brak jest jakichkolwiek przesłanek do uznania, że nie zachowała należytej ostrożności w przechowywaniu broni. Jej zdaniem dokonana przez Prokuratora ocena prawno-karna zaistniałego zdarzenia powinna być dla organów Policji wystarczająca, zatem opinia tych organów o lekkomyślności strony i naruszeniu przez nią zasad przechowywania broni jest nieuprawniona. Ponadto wyjaśniła, iż dalsze posiadanie przez nią broni umożliwi jej przebywanie w środowisku, w którym kradzież nastąpiła, a to zwiększy szanse na wykrycie sprawcy kradzieży, czego nie umiała dokonać Policja. Analizując materiały sprawy organ II instancji uznał, że w ich świetle argumentów strony nie mają znaczenia dla zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił uwagę, że dyspozycja przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy, na podstawie której cofnięto p. K. pozwolenie na broń, nie zawiera wymogu uzależniającego rozstrzygnięcie w tym zakresie od rozstrzygnięcia spraw karnych przez organy ścigania lub sprawiedliwości. Niezależnie zatem od sposobu zakończenia postępowania przed tymi organami, organ Policji może we własnym zakresie dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego w kontekście przesłanek określonych w przepisie prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną decyzji. Wyjątek stanowią tu prawomocne skazujące wyroki sądów, które są dla organów Policji wiążące. Waloru takiego nie mają jednak wyroki uniewinniające bądź umarzające postępowanie sądowe, a także postanowienia organów ścigania umarzające postępowanie karne. Oceniając sprawę p. C. K. organ I instancji nie był zatem związany treścią postanowienia prokuratorskiego z dnia [...] sierpnia 2005 r., dotyczącego czynu z art. 263 § 3 kk. Mógł natomiast, co uczynił, ocenić wydarzenie z dnia [...] lutego 2005 r. w kontekście przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ II instancji podzielił opinie w tej kwestii przedstawioną w decyzji organu I instancji. W ustalonych w toku postępowania okolicznościach nie ulega żadnej wątpliwości, że strona nie zachowała należytej staranności w zabezpieczeniu broni przed osobami nieupoważnionymi, w wyniku czego broń dostała się w ręce przestępcy lub przestępców, co z punktu widzenia interesu publicznego nie jest sprawą obojętną. Fakt ten ma bowiem ścisły związek z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego - sprawca kradzieży broni może jej bowiem użyć do popełnienia innych przestępstw. Celem określenia warunków przechowywania broni palnej było niewątpliwie uniemożliwienie, a na pewno utrudnienie dostępu do niej osobom nieuprawnionym. P. K. wymogów tych nie spełnił, czego efektem jest utrata broni. Dlatego słusznym i celowym jest pozbawienie go posiadania tak szczególnego, o reglamentowanym dostępie, prawa, jakim jest pozwolenie na broń, chociaż zastosowany przepis ustawy o broni i amunicji ma charakter fakultatywny. Odnosząc się do argumentu strony, iż w miejscu zamieszkania broń była przechowywana zgodnie z przepisami stwierdzono, że okoliczność ta w rozpatrywanej sprawie nie ma znaczenia. Jest bowiem oczywiste, że po wyjęciu broni z miejsca stałego przechowywania posiadacz broni przemieszczając się z nią zobowiązany jest w dalszym ciągu do jej zabezpieczenia przed osobami nieuprawnionymi. Nie zgodzono się więc z opinią strony, iż wykazała ona należytą troskę w tym zakresie, zostawiając broń w łatwo dostępnym i widocznym miejscu, w pomieszczeniu gospodarczym dostępnym od zewnętrznej strony domu, zamykanym jedynie na klamkę a nie na klucz, a tym samym dostępnym dla osób trzecich bez wiedzy domowników (nie zamknięta była również furtka w ogrodzeniu posesji). Taki brak przewidywania skutków własnego postępowania uzasadnia opinię organu I instancji, iż w dniu zdarzenia p. C. K. zachował się rażąco lekkomyślnie. Przesłanki na rzecz pozostawienia stronie pozwolenia na broń nie stanowi również jej przekonanie, iż jest to warunek niezbędny do wykrycia przez zainteresowanego sprawcy kradzieży. W ocenie organu odwoławczego okoliczność ta nie ma wpływu na jego możliwości w tym zakresie. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, a co za tym idzie – należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Skargą na decyzję Komendanta Policji oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany wnosząc o ich uchylenie. W uzasadnieniu skargi przedstawiono raz jeszcze stan faktyczny sprawy oraz podniesiono niewłaściwość podjęcia postępowania administracyjnego przez organy Policji w sprawie zakończonej postanowieniem Prokuratora o umorzeniu postępowania z powodu braku znamion czynu zabronionego, które to postanowienie, zdaniem skarżącego, wykluczyło jego winę w zakresie przyczynienia się do kradzieży. Takie stanowisko Policji jest rażąco niesprawiedliwe, gdyż organy Policji w postępowaniu administracyjnym nie ustaliły innych okoliczności, które mogłyby posłużyć do wznowienia dochodzenia i – jak stwierdza skarżący – "uchylenia wydanego umorzenia". Skarżący podniósł również, że w Konstytucji RP nie istnieją przepisy stawiające uprawnienia Policji w postępowaniu administracyjnym przed innymi organami państwowymi. Uznał także, że praktyka Policji karania pokrzywdzonych przestępstwem i lekceważenia decyzji innych organów państwowych, wyrażona w zaskarżonej decyzji, obraża zasady ujęte w art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Według skarżącego argumenty podniesione w decyzji Komendanta Głównego Policji dotyczące wyjątkowości prawa do posiadania broni oraz szczególnej potrzeby przestrzegania przepisów regulujących sprawy bezpieczeństwa i porządku publicznego, mają charakter publicystyczny i jako zbyt dowolne i subiektywne nie powinny stanowić motywów uzasadnienia decyzji administracyjnej. Skarżący wskazał też, że pozbawienie go możliwości uprawiania łowiectwa, traktowanego przez niego jako ważny kontakt z przyrodą, odczuwa jako osobistą zniewagę i krzywdę. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji powtórzył w zasadzie argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2005 r., którą cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską p. C. K.. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony i przedstawiony z wystarczającą starannością; administracyjne postępowanie wyjaśniające zostało uzupełnione materiałami z dochodzenia prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w N. o czyn z art. 263 § 4 kk, umorzonego z powodu braku znamion czynu zabronionego. Nie ulega więc wątpliwości, że ukradziona skarżącemu broń palna myśliwska (sztucer) została przez niego pozostawiona bez należytego zabezpieczenia, w pomieszczeniu piwnicznym, w domu znajomego. Zdaniem skarżącego, sporna jest natomiast ocena tego postępowania, podjęcie przez organy Policji zawieszonego postępowania ( mimo umorzenia postępowania przez Prokuraturę), a także granice swobodnego uznania organów Policji przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do tych kwestii kolejno należy zauważyć, co następuje. Skarżący podnosił, iż nie mógł zabezpieczyć broni ani też przechowywać jej w sposób określony w powołanych przepisach, gdyż był w trakcie przygotowania polowania, zaś w miejscu zamieszkania broń była przechowywana w sposób właściwy. Zajmując stanowisko w tej sprawie Komendant Główny Policji trafnie podniósł, że celem określenia warunków przechowywania broni palnej jest niewątpliwie uniemożliwienie, a na pewno utrudnienie dostępu do niej osobom nieuprawnionym. Jest oczywiste, że w toku przygotowywania bądź wykonywania polowania broń myśliwska nie może być przechowywana w sposób obowiązujący w warunkach domowych, w sposób określony w przepisach regulujących jej przechowywanie, lecz obowiązkiem jej posiadacza jest w tych warunkach zachowanie nad nią pełnej, całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie jest możliwe jej przechowywanie we wskazany sposób, a więc przez czas przygotowywania polowania (w tym – transportu i noszenia broni) oraz wykonywania polowania. Organy Policji uznały, że w rozpatrywanej sytuacji, odkładając broń myśliwską w nie zabezpieczonym pomieszczeniu gospodarczym, do którego dostęp mógł mieć każdy, skarżący nie przewidział skutków własnego postępowania, nie zachował należytej staranności, a wręcz wykazał się rażącą lekkomyślnością. Sąd podziela to stanowisko. Co do kwestii podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską po postanowieniu organów ścigania umarzającym postępowanie karne dotyczące czynu z art. 263 § 3 kk., to należy również zgodzić się z organami Policji, iż są one związane jedynie prawomocnymi skazującymi wyrokami sądów karnych. W pozostałych przypadkach, niezależnie od sposobu zakończenia postępowania przed organami ścigania lub sprawiedliwości, tzn. wydania wyroku uniewinniającego bądź umarzającego postępowanie sądowe lub postanowienia organów ścigania umarzającego postępowanie karne, organ Policji może we własnym zakresie dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego w kontekście przesłanek określonych w przepisie prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną decyzji administracyjnej. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, na podstawie której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń, nie zawiera wymogu uzależniającego rozstrzygnięcie w tym zakresie od rozstrzygnięcia sprawy karnej przez organy ścigania lub sprawiedliwości. Oceniając sprawę skarżącego organ I instancji nie był zatem związany treścią postanowienia prokuratorskiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. Był natomiast uprawniony do oceny wydarzenia z dnia [...] lutego 2005 r. w kontekście przepisów ustawy o broni i amunicji. Takie stanowisko nie świadczy o nadrzędności stanowiska organów Policji przed innymi organami w postępowaniu administracyjnym, na co rzeczywiście brak podstaw w Konstytucji RP, lecz wskazuje na odrębność różnych postępowań (w rozpatrywanym przypadku – karnego i administracyjnego) i odmiennych, w znacznym zakresie odrębnych zasad odpowiedzialności, których źródłem może być ten sam czyn. Przedmiotem postępowania przed organami ścigania było, w skrócie rzecz ujmując, ustalenie winy związanej z popełnieniem czynu z art. 263 § 3 kk., polegającym m.in. na udostępnieniu broni palnej osobie nieuprawnionej przez każdego, kto posiada zezwolenie na posiadanie tej broni. Czyn ten jest zagrożony sankcją grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Natomiast odpowiedzialność administracyjna, wyrażająca się w rozpatrywanym przypadku w cofnięciu pozwolenia na broń, jest następstwem naruszenia przez osobę posiadającą to pozwolenie zasad przechowywania broni, niezależnie od winy tej osoby. Sankcją w tym postępowaniu jest cofnięcie uprawnienia – pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów Policji w rozpatrywanej sprawie ani praktyki karania przez te organy osób pokrzywdzonych przestępstwem, ani lekceważenia decyzji innych organów państwowych, tj. – jak można domniemywać - postanowienia prokuratorskiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. o umorzeniu postępowania. Jak wyżej wskazano, jest to kwestia odrębnych zasad odpowiedzialności na gruncie różnych działów prawa. W tej sytuacji nie można też mówić o naruszeniu zasad ujętych w art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego ("publicystycznego") uzasadnienia decyzji i przekroczenia przez organy Policji w rozpatrywanej sprawie granic uznania administracyjnego, należy przede wszystkim podnieść specyfikę regulacji prawnej odnoszącej się do broni i amunicji, a w szczególności zwrócić uwagę na przyjęty w przedmiotowej ustawie sposób regulacji dotyczącej cofania pozwoleń na broń. I tak, zgodnie z art. art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r., broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Posiadanie broni na podstawie ważnego pozwolenia nakłada na jej posiadacza obowiązek prawidłowego jej zabezpieczenia. Obowiązek ten trwa przez cały czas posiadania broni i amunicji, bez wyłączeń czasowych, a przepisy wykonawcze ( rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji) szczegółowo określają dopuszczalne miejsca (sposób) przechowywania brani i amunicji. Z powołanym przepisem związany jest przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 powołanej ustawy. Wynikająca z powołanego wyżej przepisu sfera uznania administracyjnego ("organ...może cofnąć pozwolenie na broń") organu Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania broni i amunicji, jest w istocie znacząco ograniczona przez charakter samej ustawy o broni i amunicji oraz uregulowanego przez jej przepisy prawa do posiadania broni, w tym również myśliwskiej, a także przesłanki (kryteria) wydania pozwolenia na broń, określone przede wszystkim w art. 10 ustawy, odejście od których przemawia za cofnięciem pozwolenia. Jak stwierdzono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05 (nie publ.), "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjno-prawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.(...). Obowiązująca ustawa o broni i amunicji nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków; wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej." Taki system licencjonowania związany jest z samym charakterem prawa do posiadania broni, które w polskim systemie prawnym nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane, decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Związany charakter decyzji, w formie której wydawane jest pozwolenie na broń, rodzi po stronie ubiegającego się o to pozwolenie obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego wydanie. Obowiązek udowodnienia okoliczności, które powodują cofnięcie pozwolenia na broń, spoczywa na organach Policji orzekających w tej sprawie. Z założenia będą to okoliczności przeciwstawne tym, które przemawiają za przyznaniem pozwolenia na broń. Przesłanki wydania pozwolenia na broń reguluje art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Z kolei w ust. 3 stwierdza się, że pozwolenie na broń może być wydane w określonych celach, w tym łowieckich. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechne jest stwierdzenie, że decyzja wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ma charakter decyzji związanej. W powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r. stwierdzono, że "ustawa o broni i amunicji w art.10 ust. l uzależnia wydanie pozwolenia na broń posługując się konstrukcją zwrotu szacunkowego (zwrotu porównawczego), jako jednego z rodzajów zwrotów ocennych, zwanych też odesłaniami pozaprawnymi (...). Zwrot, o jakim mowa, wyrażony został w formie pojęcia niedookreślonego "okoliczności uzasadniające posiadanie broni. Decyzja wydana na podstawie art.10 ust. l ustawy o broni i amunicji jest oczywiście decyzją związaną, ale warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości (zasadności) działania organów Policji (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003r. III SA 1863/01, LEX nr 121778). Osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń powinna przekonać w toku postępowania administracyjnego organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Wydanie pozwolenia, pomimo braku owej "oczywistości" w odmiennym statusie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji ustawy o broni i amunicji." Powyższe ustalenia dotyczą każdego rodzaju broni, a więc również broni myśliwskiej, gdyż – jak wspomniano – zasady wydawania pozwoleń na broń, niezależnie od jej rodzaju, reguluje ustawa o broni i amunicji. W tym kontekście, a także zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066, z późn. zm.) umiejętność przewidywania skutków własnego postępowania, rozwaga, przezorność i staranność stanowią niewątpliwie cechy (okoliczności) uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Przeciwnie zaś – brak przewidywania skutków własnego postępowania, brak należytej staranności, a wręcz rażąca lekkomyślność, udowodnione i odnoszące się do zasad przechowywania broni, przemawiają za cofnięciem pozwolenia na broń. Łowiectwo jest zajęciem wyjątkowym m.in. z powodu konieczności posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską. Nie można jednak być myśliwym, nawet jeżeli ma się najlepsza znajomość wykonywania polowania oraz zasad ochrony przyrody, o ile nie przestrzega się zasad obchodzenia z bronią myśliwską, w tym również zasad jej przechowywania. Taka też sytuacja miała miejsce w przypadku skarżącego. Zarzut "publicystycznego" uzasadnienia zaskarżonych decyzji jest niezasadny, zwłaszcza w świetle powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazującego na konieczność korzystania z konstrukcji zwrotów ocennych (odniesień pozaprawnych) przy rozstrzyganiu – w formie decyzji administracyjnych – spraw związanych z pozwoleniem na broń. Konstrukcję taką, podobnie jak charakter decyzji w tych sprawach (decyzje związane) narzuca jednak reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji. Orzekając w sprawie Sąd wziął pod uwagę również podniesioną przez skarżącego potrzebę uprawiania łowiectwa i związaną z tym konieczność ochrony nabytego uprawnienia, tj. posiadanego pozwolenia na bron palną myśliwską. Uprawnienie to zostało wszak wydane po starannym i wszechstronnym zbadaniu sprawy osobie, która ze względu na wiek i związane z tym doświadczenie życiowe powinna cechować się rozwagą. Wobec tego cofnięcie tego uprawnienia powinna poprzedzać równie wnikliwa procedura. Sąd uznał, że postępowanie przeprowadzone przez organy Policji, uzupełnione materiałami ze śledztwa, odpowiadało tym warunkom, a jego wynik jest prawidłowy zarówno z prawnego punktu widzenia, jak i, co już należy podkreślić dla porządku, z uwagi na konsekwencje w sferze faktycznej (utrata kontroli nad precyzyjną i groźną w niepowołanych rękach bronią palną myśliwską). Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.