IV SA/Wa 1928/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - oddala skargę - IV SA/Wa 1928/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia (...)07.2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia (...).02.2007 r. ustalającą opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - działki o nr ew. (...), o pow. 253 m2, położonej w P., zbytej w dniu 17.12.1999 r. - której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr (...) z dnia (...)04.1998 r. (Dz. Urz. Woj. (...) nr (...), poz. (...)), która weszła w życie z dniem (...).07.1998 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Burmistrz Miasta i Gminy P. zaznaczył, iż decyzje tę wydał po ponownym zbadaniu sprawy, na skutek uprzedniej uchylającej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Stosując się do wskazań Kolegium, po zebraniu i dokonaniu oceny materiału dowodowego, stwierdził, że wydatki poczynione przez byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości poniesiono po upływie 1-2 lat od daty jej sprzedaży, a więc w czasie, gdy S. U. nie był jej właścicielem, stąd nie mogły wpływać na jej wartość w dacie uchwalenia planu. Nadto zaznaczył, że w oparciu o sporządzony operat szacunkowy przyjęto, że wartość tej działki po uchwaleniu planu wzrosła w znacznie mniejszym stopniu niż to wynika z ceny przyjętej w akcie notarialnym jej sprzedaży (odpowiednio 34332,00 zł i 84603,00 zł). Zarówno we wniesionym odwołaniu jaki w skardze pełnomocnik S. U. zarzucił, że decyzja ustalająca tę opłatę w oparciu o § 98 uchwały Rady Miejskiej w P. nr (...) z dnia (...)04.1998 r. w wysokości 1887,00 zł została wydana po upływie okresu przewidzianego na jej wydanie. Wskazał, że opłata planistyczna należy do zobowiązań podatkowych i mają do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19.08.1997 r. ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz.60), określanej dalej u.o.p. Powstają z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 u.o.p.). Natomiast w myśl art. 68 § 1 u.o.p. nie powstają, o ile decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W niniejszej sprawie upłynęło lat 6, a więc doszło do przedawnienia prawa do dokonania wymiaru przedmiotowej opłaty. Pełnomocnik skarżącego zarzucił także Burmistrzowi naruszenie dyspozycji art. 36 ust. 9 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) poprzez odwlekanie momentu wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia tej opłaty, podczas gdy przepis ten nakazuje uczynienie tego niezwłocznie. We wniesionej skardze dodatkowo odnosząc się do motywów decyzji organu odwoławczego zakwestionował stanowisko Samorządowego Kolegium, jakoby termin 5-cio letni z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym odnosił się do momentu wszczęcia postępowania. Mając na uwadze zapis art. 36 ust. 9 tej ustawy wyraził przekonanie, iż termin ten biegnie do dnia wydania decyzji ustalającej opłatę, a nie wszczęcia w tym przedmiocie postępowania. W niniejszej sprawie decyzję tę wydano dopiero w dniu (...) 02.2007 r., a więc po upływie 5 lat od momentu uchwalenia miejscowego planu. Nadto wyraził przekonanie, że terminy z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 7.07.1994 r. oraz z art. 36 ust. 9 tej ustawy nie są ze sobą powiązane. Jeden 5-cio letni ogranicza prawo do dochodzenia renty planistycznej, a drugi nakazuje bezzwłoczne wydanie decyzji po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, korespondując z art. 12 i 35 Kpa. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy po ponownym rozważeniu sprawy podzielił stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy P. Jednocześnie zaznaczył, iż w niniejszej sprawie znaleźć winny zastosowanie przepisy Kpa, a nie przepisy ustawy z dnia 19.08.1997 r. ordynacja podatkowa. Ów termin pięcioletni jest zatem okresem, w którym gmina może wystąpić wobec właściciela zbywającego nieruchomość z przedmiotowym roszczeniem. Dopiero po jego upływie licząc od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego roszczenie to wygasa. Dla uzasadnienia tego stanowiska Samorządowe Kolegium powołało wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.09.2004 r., OSK 520/04, OSP 2005/7-8/91. Jednocześnie przyznało, iż uchybiono art. art. 36 ust. 9 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże uchybienie to polegające na wszczęciu przedmiotowego postępowania po upływie 2 lat od dnia zbycia tej nieruchomości nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro ustawodawca umożliwił gminie wysuwanie takich roszczeń przed upływem 5-cio letniego okresu liczonego od dnia wejścia w życie planu lub jego zmiany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod tym kątem i w granicach sprawy Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszyła przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Art. 61 § 1 K.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w zakresie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze wzrostem jej wartości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało wszczęte z urzędu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają normy prawnej ustalającej moment, który należy uznać za datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. W tej sytuacji orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowało pogląd, zgodnie z którym za datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stronę (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 4.03.1981 r., sygn. akt S.A. 654/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 15). Przy czym przyjmuje się, że nie może to być czynność przygotowawcza organu zmierzająca do ustalenia, czy postępowanie ma być wszczęte z urzędu, a musi być to czynność dokonana wobec strony. Zatem jeżeli pierwszą czynnością organu administracji publicznej będzie zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania z urzędu, za datę wszczęcia postępowania uznać należy dzień doręczenia tego zawiadomienia stronie. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ewidencyjnym (...), położonej w P., w związku uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało wszczęte z urzędu w dniu (...) 08.2001 r. W dacie tej, tj. (...) 08.2001 r. obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nowa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zgodnie z art. 89 weszła w życie w dniu 10 lipca 2003 r. i z tą datą utraciła moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże zgodnie z przepisami przejściowymi nowej ustawy, tj. art. 85 ust. 1 do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie administracyjne wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zostało zakończone ostateczną decyzją dopiero w dniu (...) lipca 2007 r. Tak więc zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności zaś jej art. 36 ust. 3 i ust. 9. Podstawą prawną wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie jest art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, jeżeli wartość nieruchomości wzrosła, w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W niniejszej sprawie opłata ta wynosiła 20 % wzrostu wartości nieruchomości, zgodnie z § 98 uchwały Rady Miejskiej w P. nr (...) z dnia (...) 04.1998 r. (Dz. Urz. Woj. (...) nr (...), poz. (...)), która weszła w życie z dniem (...) 07.1998 r. Przepis art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym reguluje kwestie związane z wzajemnymi rozliczeniami pomiędzy gminą a właścicielem nieruchomości (użytkownikiem wieczystym), w związku ze wzrostem wartości nieruchomości, w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą. Istota obowiązku uregulowanego w cytowanym przepisie sprowadza się do konieczności uiszczenia przez dotychczasowego właściciela lub użytkownika wieczystego wskazanej jednorazowej opłaty w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek, tj. - wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany; - zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w odniesieniu do wskazanych przesłanek stwierdzić należy, iż słusznie organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. z 1998 r. nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej działkę nr (...). Analiza akt sprawy oraz sporządzony operat szacunkowy wskazują, że nieruchomość ta uprzednio znajdowała się na obszarze urbanistycznym, przeznaczonym pod uprawy rolne i stanowiła rezerwę dla zabudowy wielorodzinnej i usług po 1995 r., jak wynika z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą RNMiG P. z dnia (...).03.1985 r. (Dz. Urz. (...) nr (...), poz. (...) z 1985 r.). Nadto dla tego obszaru o symbolu (...), na którym znajdowała się przedmiotowa działka dopuszczono realizację mieszkalnej i czasowo gospodarczej niezbędnej zabudowy dla rolników, stwierdzonej przez władze rolne - jedynie wzdłuż istniejących ulic. Następnie uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w P. nr (...) z dnia (...).04.1998 r. stanowił, że działka ta znajduje się na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i usługową (symbol (...)). Zbycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło natomiast w dniu 17.12.1999 r. Wobec powyższego, zgodnie z dyspozycją art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ w celu ustalenia, czy wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołał biegłego rzeczoznawcę. Sporządzony przez niego dla celów niniejszego postępowania - na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 230, poz. 1924) - operat szacunkowy, następnie uzupełniany wskazuje na wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości tj. działki ewidencyjnej nr (...), położonej w P. Przedmiotowe postępowanie ciągnęło się długo i kilkakrotnie organ odwoławczy uchylał kontrolowaną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wraz ze stosownymi wskazaniami. Stosując się do tych wskazań wyjaśniono, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego z art. 36 ust. 5 cyt. ustawy. Poczynione przez skarżącego nakłady na tę nieruchomość poniesiono bowiem dopiero po upływie 1-2 lat od daty jej sprzedaży, a więc w czasie, gdy S. U. nie był jej właścicielem, a pozostawał właścicielem innych nieruchomości położonych na tym terenie. Nie mogły zatem te wydatki poczynione później wpływać na jej wartość w dacie uchwalenia owego planu, czy też sprzedaży tej działki. W sporządzonym operacie szacunkowym przyjęto nadto, że wartość przedmiotowej działki ewidencyjnej nr (...) po uchwaleniu nowego planu wzrosła w znacznie mniejszym stopniu, niż to wynika z ceny przyjętej w akcie notarialnym jej sprzedaży. Wskazano, że wartość ta wzrosła do kwoty 34332,00 zł z początkowej 24946,00 zł, podczas gdy z aktu notarialnego wynika, że sprzedaży dokonano za cenę 84603,00 zł. W rozpoznawanej sprawie, spełniona została zatem pierwsza wymieniona przesłanka warunkująca wymierzenie skarżącemu renty planistycznej, której wartość procentowa, zgodnie z § 98 cyt. uchwały wynosi 20%. Taką też stawkę przyjął organ pierwszej instancji przy obliczaniu opłaty, kierując się przy tym wartością działki. Kolejną przesłanką warunkującą możliwość żądania uiszczenia renty planistycznej przez byłego właściciela zbytej nieruchomości, której wartość wzrosła w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany, jest zgodnie z art. 36 ust. 6 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgłoszenie przez organ roszczenia w tym zakresie w terminie pięciu lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. Niewątpliwie zbycie nieruchomości, której wartość wzrosła w wyniku uchwalenia planu lub jego zmiany - po tym okresie pięcioletnim - wyłącza możliwość wymierzenia renty planistycznej od zbywcy. Rozważenia wymaga zatem zbycie, które nastąpiło przed upływem tego okresu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2005 r., sygn. akt II OSK 93/05) przyjmuje się, iż wnoszenie roszczeń wymaganych w trybie publicznoprawnym oznacza nic innego jak wszczęcie postępowania administracyjnego. Nie można więc uznać za trafne twierdzenia pełnomocnika skarżącego, iż przedawnienie możliwości żądania tej opłaty zachodzi, jeżeli decyzję w tym przedmiocie wydano po upływie owych 5 lat. Wystarcza bowiem, jeżeli z zachowaniem tego terminu pięcioletniego postępowanie w sprawie opłaty zostało wszczęte. Artykuł 36 ust. 9 cyt. ustawy zawiera zalecenie jak najszybszego wszczynania takiego postępowania - bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego. Jednakże owo wszczęcie, aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji ustalającej taką opłatę musi nastąpić przed upływem wskazanych 5 lat, jeśli istnieją podstawy do ustalenia wysokości takiej opłaty. Dochodzenie tego roszczenia jest zatem ograniczone czasowo, ale w oparciu o inne zasady niż sugeruje to pełnomocnik skarżącego. Stanowisko takie potwierdzono także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.10.2005 r., sygn. akt II OSK 93/05, Lex nr 201349, co zostało już wcześniej zasygnalizowane. Naczelny Sąd Administracyjny uznał wówczas, że do ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia (zmian) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Wskazał także, iż opłata na rzecz gminy z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest szczególnego rodzaju dochodem gminy mieszczącym się pośród innych - obok m.in. podatków i opłat - dochodów gminy, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przesądził także, iż 5-letni termin, o którym mowa w art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dochodzenia roszczeń dotyczy w równym stopniu obu podmiotów wzajemnych rozliczeń z tytułu wzrostu lub obniżenia wartości nieruchomości, niezależnie od drogi, którą dla ich dochodzenia przewiduje ustawodawca. Gmina jest zatem uprawniona do "wnoszenia" roszczeń z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w takim samym terminie jak działający na drodze cywilnoprawnej właściciel (użytkownik wieczysty). Wnoszenie roszczeń, wówczas gdy są one wymagalne w trybie publicznoprawnym, oznacza nic innego, jak wszczęcie postępowania administracyjnego. Stanowisko to podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Nie jest tramy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 6 w zw. z art. 3 pkt 2 i art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegający na przyjęciu, że do postępowania w sprawie renty planistycznej nie mają zastosowania przepisy K.p.a. lecz przepisy Ordynacji podatkowej. Skład orzekający podtrzymuje stanowisko w tym zakresie, które zostało zawarte w wyroku NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 520/04, OSP 2005, z. 7-8, poz. 91 z aprobującą glosą W. Falczyńskiego i J. Stelmasiaka (krytyczna glosa B. Brzezińskiego zamieszczona została w POP 2005, z. 3, poz. 55). Stwierdzono w nim bowiem, że "opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mimo cech upodobniających ją do podatku cechują różnice. I niezależnie od tego jak dalece one idą, to fakt ich występowania nie mógł umknąć uwadze racjonalnego ustawodawcy, który chcąc nadać ww. opłacie status podatku czy też innej należności niepodatkowej, do której stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, uczyniłby to wprost lub przynajmniej zobowiązałby do stosowania w tych sprawach Ordynacji podatkowej. Jeśli tego nie zrobił, to faktu tego nie można domniemywać. Obowiązki podatkowe, wkraczając w sferę praw i obowiązków obywateli, winny być (...) stanowione wyraźnie, a nie domniemywane. Jest to wymóg demokratycznego państwa prawa, a takim z mocy art. 2 Konstytucji RP jest Rzeczpospolita Polska." Podobna argumentację zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6.04.2006 r., sygn. akt II OSK 710/05, Lex nr 209105. Podniesiono tam również, że sam fakt, iż przedmiotowa opłata de facto stanowi dochód budżetu gminy i ma publicznoprawny charakter to zbyt mało, aby uznać ją za podatek w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, nawet jeśli przez podatki rozumie się w Ordynacji opłaty i inne niepodatkowe należności budżetowe. Nie każda należność budżetu gminy, w tym o dominujących nawet cechach podatku, jest należnością budżetową do której zastosowanie mają przepisy Ordynacji. O tym, czy przepisy te znajdują zastosowanie przy wydawaniu określonych decyzji, stanowi bowiem ustawa i regulacji w tym zakresie nie można domniemywać. Jeśli zaś zachodzi taka potrzeba to domniemywać należy, wręcz odwrotnie, iż w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bo to one, a nie przepisy Ordynacji podatkowej mają charakter norm powszechnie stosowanych w postępowaniach administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prawny wyrażony w przytoczonych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro zatem postępowanie w przedmiocie pobrania jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości związanego z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego toczy się w oparciu o przepisy K.p.a., uznać należy za chybiony podniesiony zarzut naruszenia art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 u.o.p. Nie mógł bowiem wskazany przepis Ordynacji zostać naruszony przez organy administracji, które nie orzekały w oparciu o jej przepisy. Należy zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, iż postępowanie dotyczące wymierzenia przedmiotowej opłaty zostało wszczęte późno, z naruszeniem art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a przez to z naruszeniem art. 12 Kpa oraz że prowadzone było dosyć przewlekle z naruszeniem art. 35 Kpa. Te uchybienia procesowe nie miały jednakże istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec nietrafności argumentacji strony skarżącej Sąd uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.