III SA/Kr 276/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek spr. WSA Tadeusz Wołek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Gminy na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wspólnego realizowania zadań o charakterze publicznym dotyczącym utrzymywania składowiska i unieszkodliwienia odpadów komunalnych postanawia : s k a r g ę o d r z u c i ć postanowienia WSA w Krakowie z dnia 29.11.2007r. Rada Miejska podjęła w dniu [...] uchwałę Nr [...] w sprawie wspólnego realizowania zadań o charakterze publicznym dotyczącym utrzymywania składowiska i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. W uchwale tej ustalono, że Gmina i Miasto jako właściciel składowiska odpadów będzie nadal realizować zadania o charakterze publicznym dotyczące utrzymywania składowiska i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Składowisko będzie nadal udostępnione gminom - uczestnikom Związku Gmin Składowisko odpadów do czasu zakończenia jego eksploatacji z tym, że warunkiem udostępnienia składowiska będzie spłata do końca 2005r. zaległych udziałów gmin w spłacie zaciągniętego kredytu na modernizację składowiska i bieżące regulowanie należności związanych ze spłatami kredytu i eksploatacją składowiska, które na dzień wydania uchwały ponoszą tylko gminy P. i I.– W. Pismem z dnia 25.01.2007r. Wójt Gminy wezwał do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrócenie się do Burmistrza Miasta i Gminy o wniesienie pod obrady Rady Miejskiej wniosku o uchylenie powyższej uchwały z uwagi na to, że zdaniem Burmistrza uchwała ta, nakładając obowiązki poza terytorium działania, narusza interesy gminy i zapisy ustawy o samorządzie gminnym. Burmistrz Gminy i Miasta w odpowiedzi na wezwanie o usunięcie naruszenia prawa pismem z dnia 31.01.2007r. odmówił uchylenia przedmiotowej uchwały. W związku z tym Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wnosząc o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. Skarżący zarzucił naruszenie przez Radę Miejską prawa tj. art. 7, art. 18 ust. 1, art. 69 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz § 6 ust. 2 i § 10 ust. lit. h statutu Związku Gmin Składowisko Odpadów i art. 16 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na nałożeniu na Gminę obowiązku zapłaty zobowiązań zaciągniętych przez Gminę i Miasto bez podstawy ustawowej. Skarżący wskazał, że powołany w uchwale przepis nie daje Radzie Miejskiej prawa do nakładania na inny samorząd gminny obowiązku spłaty zobowiązań finansowych tej jednostki. Kompetencje takie dają zapisy statutu Związku pod warunkiem przekazania składowiska odpadów na rzecz Związku wraz z jego zobowiązaniami finansowymi i podjęciem stosownej uchwały Zgromadzenia Związku lub ustaleniem proporcjonalnych udziałów w majątku wysypiska. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska, wnosząc o oddalenie skargi podniosła, że zaskarżona uchwała nie nałożyła na inne gminy, będące członkami Związku Międzygminnego Składowiska Odpadów jednostronnie i wbrew woli tych gmin obowiązku spłaty jej zobowiązań. Kwestia partycypowania przez gminy korzystające ze składowiska odpadów położonego na terenie gminy i będącego jego własnością była przedmiotem porozumienia komunalnego tych gmin a więc umowy składającej się ze zgodnych oświadczeń wszystkich stron tego porozumienia, które do niego przystąpiły. Zawarto je w roku 1995 a Gmina przystąpiła do niego w roku 1997. Gmina ta zaprzestała jednak całkowicie w 2004 r. partycypacji finansowej w zobowiązaniach zaciągniętych w okresie trwania porozumienia komunalnego, co było m.in. powodem według Rady Miejskiej do podjęcia zaskarżonej uchwały, która miała tylko potwierdzić wolę Gminy i dać tym samym gwarancję do dalszego przyjmowania odpadów na niezmienionych warunkach. Uchwała ta nie nakłada na Gminę żadnego obowiązku spłaty zobowiązań zaciągniętych przez Gminę, co więcej ma ona możliwość korzystania z innego składowiska lub zorganizowania składowiska na własnym terenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na w/w uchwałę Rady Gminy przez Gminę z uwagi na to, że kontrola przez sąd administracyjny jest możliwa jedynie wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że skarga pochodzi od uprawnionego podmiotu, a ponadto że leży ona w zakresie kognicji sądu administracyjnego określonego w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej ppsa. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z §2 zaś tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie § 2, bowiem w przypadku zaskarżania uchwał rady gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową – na zasadzie wyjątku od reguły ustanowionej w art. 50 § 1 ppsa. Regulacja ta znajduje się w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – zwana dalej u.s.g.), z którego wynika uprawnienie każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do zaskarżenia takiej uchwały po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. W przedmiotowej sprawie skargę wniosła Gmina. W ocenie Sądu skarżący nie ma interesu prawnego wymaganego w art. 101 u.s.g. Interes prawny, do którego wprost nawiązuje ten artykuł, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Nie można wskazać w obowiązującym systemie prawnym konkretnego i indywidualnego interesu prawnego skarżącej gminy, który byłby naruszony zaskarżoną uchwałą. Zaskarżana uchwała bowiem nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w zakresie praw i obowiązków skarżącego przewidując jedynie w § 4 ewentualną możliwość wypowiedzenia umów. Wobec tego należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie pochodzi od podmiotu nieuprawnionego. Drugą kwestią, na którą należy zwrócić uwagę jest przedmiot zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym przedmiotem skargi może być uchwała lub zarządzenie organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, co oznacza, że nie stanowi uchwały lub zarządzenia z zakresu administracji publicznej oświadczenie woli gminy jako podmiotu prawa cywilnego, wyrażone w formie uchwały organu kolegialnego gminy, skierowane do oznaczonego podmiotu i w konkretnej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 1996 r., SA/Rz 920/96, Prok. i Pr. 1997, nr 9, s. 48). Rada Gminy w treści uchwały wyraźnie odwołała się do unormowania praw i obowiązków powstałych między sąsiadującymi jednostkami gminnymi na tle korzystania z będącego jej własnością składowiska odpadów w Ż., mających wyraźnie charakter cywilnoprawny z uwagi na oparcie ich na zgodnym porozumieniu stron. Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) oraz treść art. 58 § 3 tej ustawy, Sąd postanowił o odrzuceniu skargi z powodu wniesienia skargi przez podmiot do tego nieuprawniony, jak również z uwagi na brak kognicji sądu do rozpoznania tej skargi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.