VI SA/Wa 979/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2008 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zmiany projektu oferty ramowej określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także: Prezes UKE), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki T. S.A. z siedzibą w W. (dalej także T. S.A.) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie zmiany projektu "Oferty ramowej T. określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego" – uchylił w/w decyzję w części Załącznika Nr 1 do tej decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (punkt I i II zaskarżonej decyzji) i w pozostałym zakresie utrzymał w/w decyzję z dnia [...] października 2005 r. w mocy (punkt III decyzji). Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], Prezes UKE zobowiązał skarżącą T. S.A. do przygotowania zmiany oferty ramowej T. S.A. określającej ramowe warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego, wprowadzonej z urzędu decyzją Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] W wykonaniu w/w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2006 r. skarżąca spółka, wnioskiem z dnia 24 lipca 2006 r., wystąpiła o zatwierdzenie oferty określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej po zmianach wynikających z decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2006 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki Prezes UKE – działając na podstawie art. 43 ust. 1 w zw. z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j), art. 42 ust. 1 i art. 206 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) - decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...] - zmienił projekt "Oferty ramowej T. określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego" i zatwierdził projekt w brzmieniu zawartym w Załączniku Nr 1 do decyzji (pkt 1 decyzji) oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2 decyzji). W uzasadnieniu decyzji Prezes UKE wskazał, iż rozpatrując przedłożony przez T. S.A. projekt Oferty ramowej organ działał zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, zgodnie z treścią którego "Prezes UKE zatwierdza projekt oferty ramowej, jeżeli odpowiada on przepisom prawa i potrzebom rynku wskazanym w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej albo zmienia przedłożony projekt oferty ramowej i go zatwierdza". Powyższe wyraźnie wskazuje, iż Prezes UKE analizując niniejszą sprawę powinien kierować się dwiema przesłankami, tzn. zgodnością przedłożonego projektu Oferty z prawem oraz zgodnością projektu Oferty z potrzebami rynku. Organ wskazał, iż wymagania prawne dotyczące zawartości Oferty wynikają głównie z decyzji nakładającej obowiązek przygotowania oferty ramowej (art. 42 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne), przepisów o ofertach ramowych (art. 42 i 43 ustawy) i przepisów o dostępie telekomunikacyjnym (art. 34-35). Prezes UKE stwierdził m.in., iż zmiana zapotrzebowania na usługi oznacza zmianę potrzeb rynku, wskazanych na podstawie art. 42 ust. 1 Pt, zgodnie z wymaganiami art. 43 ust. 1 Pt. W związku z powyższym decyzja wydana na podstawie art. 43 ust. 2 Pt wskazała nowy zakres potrzeb rynku i odpowiednio określiła przedmiot oferty. Ponadto określając w decyzji nowy zakres oferty z punktu widzenia potrzeb rynku, Prezes UKE miał na uwadze kwestie zgłaszane przez Izby, celem wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Z jednej strony Prezes UKE zaznaczył, iż zakres ten powinien przyczynić się do otwarcia rynku dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i przygotowania przez T. oferty dającej operatorom alternatywnym możliwość świadczenia użytkownikom końcowym usług dostępowych przy wykorzystaniu infrastruktury telekomunikacyjnej należącej do T. S.A., z drugiej strony odpowiada na najpilniejsze potrzeby rynku telekomunikacyjnego, które były sygnalizowane w trakcie postępowania administracyjnego przez Izby. Jednocześnie Prezes UKE zastrzegł, że w toku postępowania prowadzonego zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy, kierując się przesłankami tj. zgodnością z przepisami prawa i zgodnością z potrzebami rynku, rozważy rozszerzenie regulacji i zobowiązanie T. S.A. do wzbogacenia oferty na hurtowym rynku usług w zakresie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Należy bowiem wskazać, iż decyzja zmieniająca i zatwierdzająca ofertę powinna doprowadzić ten dokument do stanu zgodnego ze wszystkimi wymaganiami prawnymi oraz obowiązkami regulacyjnymi, wynikającymi z decyzji wydanych przez Prezesa UKE. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku przedmiotowego postępowania, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Prezes UKE stwierdził, iż przedstawiony przez T. S.A. projekt Oferty nie odpowiada wymaganiom prawnym i potrzebom rynku oraz obowiązkom regulacyjnym, wynikającym z decyzji. Prezes UKE wprowadził w projekcie Oferty szereg zmian o charakterze merytorycznym. Zostały one szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji. Prezes UKE wskazał również, w jaki sposób dokonane zmiany wpływają na pozostałe zapisy projektu Oferty. Z uwagi na fakt, iż projekt Oferty przedłożony przez T. był nieczytelny, zawierał zbędne zapisy i powtórzenia, Prezes UKE dokonał szeregu zmian redakcyjnych, polegających m.in. na usunięciu zbędnych powtórzeń, ujednoliceniu terminologii. Prezes UKE stwierdził, iż dokonując zmian w projekcie Oferty miał na uwadze obowiązek przejrzystości, o którym mowa w art. 9 Dyrektywy 2002/19/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), który został implementowany do prawa polskiego w art. 42 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Obowiązek przejrzystości oznacza, iż operatorzy, na których ciąży ten obowiązek muszą udostępniać publicznie określone informacje, z reguły w formie oferty ramowej. Prezes UKE w świetle powyższych przepisów badał z jednej strony zakres informacji zawartych w projekcie Oferty, z drugiej strony badał sposób ich zapisania. W ocenie Prezesa UKE zatwierdzony projekt Oferty w brzmieniu zawartym w Załączniku Nr 1 do decyzji powinien być przejrzysty i spójny. Prezes UKE częściowo zmienił systematykę projektu Oferty i wyeliminował zapisy wewnętrznie sprzeczne. Zdaniem Prezesa UKE dzięki dokonanym zmianom zatwierdzony projekt Oferty w brzmieniu zawartym w Załączniku nr 1 do decyzji jest przejrzysty, kompletny i stanowi dokument wychodzący naprzeciw oczekiwaniom przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Ustalając wysokość opłat jednorazowych i abonamentowych związanych z uwolnieniem Łącza Abonenckiego ustaloną w Ofercie wprowadzonej wcześniejszą decyzją Prezesa URTiP, Prezes UKE stwierdził w uzasadnieniu, iż należała do jednych z najwyższych w całej Unii Europejskiej, czego najlepszym odzwierciedleniem był fakt, że żadna pętla abonencka do chwili obecnej nie została uwolniona, czyniąc tym samym w/w Ofertę, ofertą nierynkową. Ówczesna sytuacji rynkowa sprawiała, iż T. pozbawiona była wystarczających bodźców ze strony konkurentów, które skłaniałyby ją do odpowiedniego dostosowania Oferty wprowadzonej decyzją Prezesa URTiP do zmieniającego się zapotrzebowania na usługi i zmieniających się warunków rynkowych. Mając powyższe na uwadze, Prezes UKE zobowiązał T. w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. do dostosowania do zmiany warunków rynkowych opłat abonamentowych i jednorazowych związanych z uwolnieniem Łącza Abonenckiego dla rynku polskiego poprzez obniżenie o co najmniej: 38% opłaty abonamentowej dla Dostępu Pełnego i o 55% dla Dostępu Współdzielonego, 33% opłaty jednorazowej dla Dostępu Współdzielonego i zarazem podwyższenie opłaty jednorazowej dla Dostępu Pełnego o nie więcej niż 13%, w stosunku do opłat w obowiązującej Ofercie. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) Prawa telekomunikacyjnego, T. jako Przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych, obowiązana była, zgodnie z art. 39 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, do kalkulacji uzasadnionych kosztów świadczenia dostępu telekomunikacyjnego, zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa URTiP opisem kalkulacji kosztów oraz do stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów operatora. Prezes UKE wskazał, iż biorąc pod uwagę opinię i raport biegłego rewidenta z badania sprawozdań z rachunkowości regulacyjnej i wyników kalkulacji kosztów oraz wyjaśnienia dostarczone przez biegłego rewidenta oraz T. w zakresie zastrzeżeń do opinii z badania, zaistniał brak możliwości uznania sprawozdań z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej oraz kosztów otrzymanych z kalkulacji za wiarygodne i możliwe do zastosowania do celów regulacyjnych. Dlatego też, zgodnie z przepisami Prawa telekomunikacyjnego, przy podejmowaniu decyzji związanych z opłatami za usługi telekomunikacyjne powinny być przeprowadzane analizy wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych i w oparciu o wyniki tych analiz powinny być nakładane obowiązki odpowiedniego dostosowania opłat. W związku z powyższym w zakresie wysokości opłat Prezes UKE, uzasadniając wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 43 ust.2 Pt, tj. zmianę warunków rynkowych, miał na uwadze fakt, iż w chwili obecnej nie ma zatwierdzonej kalkulacji kosztów T. i konieczne było, jak wskazano powyżej przeprowadzenie analizy wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych i w oparciu o wyniki tych analiz nałożenie w decyzji z [...] czerwca 2006 r., obowiązku odpowiedniego dostosowania do zmiany warunków rynkowych opłat abonamentowych i jednorazowych związanych z uwolnieniem Łącza Abonenckiego dla rynku polskiego w stosunku do opłat w Ofercie wprowadzonej decyzją Prezesa URTiP. Mając powyższe na względzie Prezes UKE przeprowadził, kierując się przesłankami, o których mowa w art. 43 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, analizę porównawczą wysokości opłat ustalonych w Ofercie wprowadzonej decyzją Prezesa URTiP w stosunku do opłat obowiązujących na rynkach europejskich, w oparciu o dane zawarte w X i XI Raporcie Komisji Europejskiej nt. rynku telekomunikacyjnego. Pismem z dnia [...] października 2006 r. skarżąca spółka T. S.A. wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2006 r. Skarżąca spółka zarzuciła rozstrzygnięciu Prezesa UKE: - naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – poprzez wydanie decyzji przez osobę, która nie została prawidłowo powołana na stanowisko Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, - nieprawidłowe - zdaniem strony - zastosowanie w zaskarżonej decyzji metody benchmarkowej, - nieprawidłowe - zdaniem skarżącej - oznaczenia zakresu zaskarżonej decyzji, a także - naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W wyniku rozpoznania złożonego przez T. S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 43 ust. 1 w zw. z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j) i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne - decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...]– uchylił w/w decyzję z dnia [...] października 2006 w części Załącznika Nr 1 do tej decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (punkt I i II zaskarżonej decyzji) i w pozostałym zakresie utrzymał w/w decyzję z dnia [...] października 2005 r. w mocy (punkt III decyzji). W uzasadnieniu decyzji Prezes UKE stwierdził, iż po powtórnej analizie materiału dowodowego przedmiotowej sprawy postanowił uchylić w części zaskarżoną decyzję oraz orzec w tym zakresie co do istoty sprawy, albowiem uznał, że niektóre spośród zarzutów strony skarżącej obligują do ponownego rozważenia niektórych aspektów rozstrzygnięcia i dokonania stosownych zmian w treści Oferty. Zdaniem organu u podstaw dokonanych zmian leżała również troska o słuszny interes strony skarżącej, jak i operatorów, do których kierowana jest Oferta i są one wynikiem stwierdzonych w trakcie ponownego rozpoznania sprawy braków i nieścisłości poprzedniej regulacji, które co prawda nie dotyczyły najistotniejszych aspektów rozstrzygnięcia, ale mogły być źródłem komplikacji i trudności w trakcie jego wykonywania. Organ zaznaczył, że w zdecydowanej części podtrzymał swoje stanowisko i twierdzenie leżące u podstaw zaskarżonej decyzji uznając je za zgodne z prawem i uwzględniające słuszny interes strony oraz operatorów, do których kierowana jest Oferta. Ustosunkowując się w uzasadnieniu do kwestii opłat Prezes UKE stwierdził, iż zgodnie z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) ustawy - Prawo telekomunikacyjne, T. S.A. jako przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych, obowiązana była, zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy, do kalkulacji uzasadnionych kosztów świadczenia dostępu telekomunikacyjnego, zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa URTiP opisem kalkulacji kosztów oraz do stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów operatora. Prezes UKE uznał, że postępowanie zakończone niniejszym rozstrzygnięciem potwierdziło słuszność analizy porównawczej wysokości opłat ustalonych w Ofercie wprowadzonej decyzją Prezesa URTiP w stosunku, do opłat obowiązujących na rynkach europejskich, w oparciu o dane zawarte w X i XI Raporcie Komisji Europejskiej nt. rynku telekomunikacyjnego (European Elektronie Communications Regulations and Markets 2004 i 2005 (X i XI th Report) Aneks 2, strony 67-71). Organ stwierdził, iż porównując wysokość opłat stosowanych na rynkach konkurencyjnych, uwzględnił strukturę rynku. Zdaniem Prezesa UKE dla osiągnięcia pożądanych celów regulacyjnych, tj. zapewnienia konkurencji na rynku, konieczne było odniesienie się do państw bardziej zaawansowanych we wprowadzaniu prokonkurencyjnych rozwiązań, gdzie działa efektywny, wystawiony od dłuższego czasu na działanie konkurencji operator. Za takie kraje można uznać np. państwa obecne w UE przed dniem 1 maja 2004 r. lub państwa, które osiągnęły najlepsze efekty w zakresie zapewnienia dostępu do danej usługi. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej T.S.A. dotyczącego rzekomego naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne poprzez nieprawidłowe – zdaniem strony - zastosowanie metody benchmarkowej, "w szczególności w kwestii doboru krajów oraz odzwierciedleniu stawek UE w cenach dla Polski", Prezes UKE stwierdził, iż jest on oczywiście bezzasadny. Prezes UKE podniósł, że dla osiągnięcia pożądanych celów regulacyjnych, tj. zapewnienia konkurencji na rynku, konieczne było odniesienie się do państw bardziej zaawansowanych we wprowadzaniu prokonkurencyjnych rozwiązań, gdzie działa efektywny, wystawiony od dłuższego czasu na działanie konkurencji operator. Za takie kraje można uznać np. państwa obecne w UE przed dniem 1 maja 2004 r. lub państwa, które osiągnęły najlepsze efekty w zakresie zapewnienia dostępu do danej usługi. W ocenie Prezesa UKE, dokonany w zaskarżonej decyzji dobór krajów stanowi najbardziej optymalne rozwiązanie dla wypełnienia dyspozycji przywołanego wyżej art. 40 ust. 3 ustawy. Prezes UKE zauważył, że przepis art. 40 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego ma charakter fakultatywny, wyrażający się w zapisie "Prezes UKE może (...)", co oznacza, iż ustawodawca nie nałożył na organ regulacyjny obowiązku zastosowania przedmiotowej metody badawczej, a jedynie dał mu do tego uprawnienie. Pismem z dnia 4 maja 2007 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r. W skardze T. S.A. zarzuciła Prezesowi UKE : 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu przejściowego art. 221 ust. 1 pkt 1 lit i) ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 39 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 cyt. ustawy poprzez: a) uznanie przez Prezesa UKE, że na T. S.A. ciąży obowiązek ustalania opłat według reguł określonych w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy, pomimo, iż przepisy przejściowe nie przewidują, aby T. S.A. była obowiązana do ustalenia opłat według reguł określonych w tym przepisie, tj. stosowania opłat z tytułu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów T. S.A.; b) ustalenie wysokości opłat w oparciu o art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, pomimo, iż metoda określona w tym przepisie nie może być stosowana do zstępczego sposobu ustalania opłat na wypadek niemożności zastosowania art. 39 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego art. 2 pkt e) i f) rozporządzenia nr 2887/2000/WE z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej (Dz. U. z 30.12.2000r. L336/4) oraz art. 2 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne - poprzez określenie w "Ofercie ramowej T. określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego" zasad świadczenia przez T. S.A. usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej na łączach nieaktywnych; 3. naruszenie art. 210 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez osobę powołaną na stanowisko Prezesa UKE w sposób sprzeczny z prawem. W konsekwencji skarżąca spółka wniosła o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. w całości oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2006 r. w całości; 2. w przypadku nieuwzględnienia żądania określonego w pkt. 1 - uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. w całości i uchylenie w całości decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] października 2006 r., a także 3. wstrzymanie, na podstawie art. 61 p.p.s.a natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż zgodnie z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) ustawy – Prawo telekomunikacyjne, T. S.A. jako przedsiębiorca telekomunikacyjny, który przed dniem wejścia w życie był operatorem o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych jest obowiązany do wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 39 ustawy, ale tylko w zakresie połączenia sieci. Zdaniem skarżącej wynika to jednoznacznie z treści art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) cyt. ustawy. Zdaniem strony obowiązek, o którym mowa w art. 39 ustawy nie ciąży na T. S.A. w zakresie zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Fakt, iż połączenie sieci nie jest takim samym dostępem telekomunikacyjnym jak dostęp do lokalnej pętli abonenckiej wynika między innymi z treści art. art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j) ustawy – Prawo telekomunikacyjne, w którym wymieniono oba te rodzaje dostępu obok jeszcze innych rodzajów dostępu telekomunikacyjnego (połączenie sieci, usługa dzierżawy łączy, dostęp do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej i dostęp do lokalnej pętli abonenckiej). Według skarżącej spółki, gdyby zamiarem ustawodawcy było nałożenie na podstawie przepisów przejściowych Prawa telekomunikacyjnego, tj. art. 221 w/w ustawy, obowiązku, o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 (obowiązek stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów operatora), na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, z treści art. 221 cyt. ustawy musiałby taki obowiązek wprost wynikać. Ustawodawca zrezygnował w tym przepisie z ogólnych odwołań posługując się metodą enumeratywnego przypisania poszczególnych obowiązków do danego rodzaju usługi. W ocenie skarżącej spółki w art. 221 Prawa telekomunikacyjnego na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej nie nałożono obowiązku, o którym mowa w art. 39 tej ustawy, w tym art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy. Oznacza to, że w odniesieniu do zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej na T. nie ciąży określony w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne obowiązek stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów operatora. W konsekwencji skarżąca uznała, że Prezes UKE nie może narzucać T. S.A. obowiązku stosowania opłat za dostęp do lokalnej pętli abonenckiej, których wysokość jest ustalana z uwzględnieniem uzasadnionych kosztów. Ponadto strona skarżąca wskazała, iż wadliwe było ustalenie wysokości opłat w oparciu o art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, albowiem metoda określona w tym przepisie nie może być zastosowana do zastępczego sposobu ustalania opłat na wypadek niemożności zastosowania art. 39 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, gdyż na T. S.A. nie ciąży obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 1 cyt. ustawy. Skarżąca wskazała, iż art. 221 ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku stosowania art. 40 ustawy. Nie dotyczy to tylko zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, ale również zapewnienia innych rodzajów dostępu telekomunikacyjnego i usług. Zdaniem skarżącej z uwagi na to, że na T. S.A. nie ciąży obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy, nie ma podstawy prawnej do tego, aby Prezes UKE ustalał opłaty, które ma stosować skarżąca T.S.A., uwzględniając wysokość opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych. Zdaniem strony w odniesieniu do zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej na T. nie ciąży obowiązek określony w art. 39 Prawa telekomunikacyjnego. Nie jest więc możliwe stosowanie "zastępczej" metody na wypadek braku możliwości ustalenia kosztów zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 39 cyt. ustawy, w celu ustalenia opłat, które ma stosować T. S.A. Jeżeli więc Prezes UKE narzuca T. S.A. w ofercie ramowej określającej warunki świadczenia przez T. usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej wysokość opłat, ustalonych w oparciu o obowiązki, które nie ciążą na skarżącej, skutkuje to tym, że w relacjach z innymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w zakresie ustalania warunków współpracy w odniesieniu do T. S.A. zostaje wyłączona zasada swobody zawierania umów. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 2 pkt e) i f) rozporządzenia nr 2887/2000/WE z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej oraz art. 2 pkt 5 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, skarżąca spółka wskazała, iż z treści definicji Współdzielonego dostępu do pętli lokalnej, zawartej w powołanym rozporządzeniu wspólnotowym wynika jednoznacznie, że ten rodzaj dostępu nie dotyczy łączy nieaktywnych. W ocenie skarżącej spółki uznać należy w tej sytuacji, iż dostęp do lokalnej pętli abonenckiej powinien dotyczyć wyłącznie łączy aktywnych. Skarżąca podniosła, iż w przypadku łączy nieaktywnych, T. S.A. nie ma dostępu do lokalu abonenta. W takiej sytuacji T. nie jest związana z abonentem żadną umową. Nie będą więc istnieć żadne podstawy do żądania przez T. dostępu do pomieszczeń, w których zlokalizowane są zakończenia lokalnych pętli abonenckich. Jedynie od zgody abonenta będzie zależało, czy dopuści pracowników T. do swoich pomieszczeń, w których znajdują się zakończenia łącza abonenckiego (lokalnej pętli abonenckiej). W takiej sytuacji realizacja zamówienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na uwolnienie lokalnej pętli abonenckiej będzie obiektywnie niemożliwa już na etapie weryfikacji, czy istnieją warunki techniczne umożliwiające świadczenie usług na rzecz abonenta na takim łączu. Strona podkreśliła także, że łącza nieaktywne mogą być przecież niewykorzystywane od wielu lat, zaś T. nie prowadzi prac związanych z konserwacją takich łączy. Nie można wykluczyć, że w wielu przypadkach takie łącza mogą być częściowo uszkodzone (nie tylko na odcinkach łączy położnych na przykład w kanalizacji, lecz także na nieruchomościach lub w pomieszczeniach abonenta - np. z powodu prac ziemnych, remontów itp.). Z kolei odnosząc się do kwestii naruszenia art. 210 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., skarżąca T. S.A. - powołując się na stosowne regulacje prawne zawarte m.in. w ustawie z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2258) zarzuciła, iż Prezes Rady Ministrów miał obowiązek powołać Prezesa UKE spośród kandydatów przedstawionych przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. Powołanie na stanowisko Prezesa UKE osoby spoza tego grona stanowiło naruszenie przepisu art. 190 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. W konsekwencji skarżąca spółka stwierdziła, iż wada polegająca na wydaniu decyzji przez osobę nieuprawnioną jest rażącym naruszeniem prawa, w tym przypadku art. 210 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Skarżąca uznała bowiem, iż decyzja może być wydana jedynie przez osobę prawidłowo powołaną na stanowisko Prezesa UKE. Rażącym naruszeniem prawa jest podpisanie decyzji przez osobę, którą powołano z naruszeniem art. 190 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, którego brzmienie i zastosowanie do każdorazowego powołania Prezesa UKE nie powinny budzić żadnych wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 221 ust. 1 pkt 1 lit i) ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 39 ust 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 cyt. ustawy Prezes UKE stwierdził, iż za nieuprawnione należy uznać twierdzenie skarżącej T. S.A. jakoby w treści przyjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia doszło do narzucenia T. S.A. wysokości opłat, jakie T. S.A. obowiązana jest stosować pomimo braku podstawy prawnej. Prezes UKE podkreślił bowiem, że podstawy prawnej ustalenia wysokości opłat jak i przyjętej metody określenia poziomu tych opłat, jakie zobowiązana jest stosować skarżąca, należy upatrywać nie w zaskarżonej decyzji ale w decyzji, której wykonanie przedłożony projekt oferty ramowej miał zapewnić, tj. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2006 r. To bowiem do postanowień tej właśnie decyzji i ujętej w jej uzasadnieniu metodologii wyliczenia opłat odwołuje się Prezes UKE w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu zarzut sformułowany we wniesionej skardze a dotyczący podstawy prawnej ustalenia opłat prowadzi nie tyle do kwestionowania legalności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, ile de facto do niedopuszczalnego w toku niniejszego postępowania kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia zapadłego w innym postępowaniu administracyjnym, tj. w postępowaniu w sprawie zobowiązania T. S.A. do przygotowania zmian oferty ramowej określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 2 pkt e) i f) rozporządzenia nr 2887/2000/WE z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej oraz art. 2 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE wskazał, iż przedmiotowy zarzut leżał również u podstaw skargi T. S.A. z dnia 3 listopada 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję ostateczną z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia oferty ramowej określającej warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych. Prezes UKE podniósł, iż w powyższej decyzji wprowadzona została definicja Lokalnej Pętli Abonenckiej zgodnie z którą Lokalną Pętlą Abonencką jest obwód składający się z istniejących odcinków sieci rozdzielczej i przyłącza abonenckiego, określanych zbiorczo Łączami Abonenckimi Aktywnymi lub z niewykorzystywanych odcinków sieci rozdzielczej, określanych zbiorczo Łączami Abonenckimi Nieaktywnymi, łączący gniazdko telefoniczne abonenta lub głowicę kablową/słupek/skrzynkę kablową T. z Pośrednim Punktem Dostępowym, w szczególności z szafką kablową lub innym urządzeniem stanowiącym punkt dostępu pośredniego do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T.. Dodatkowo organ podkreślił, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt. VI S.A./Wa 2199/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na wyżej oznaczone rozstrzygnięcie Prezesa UKE. Zdaniem organu WSA w Warszawie uznał, że stanowisko Prezesa UKE dotyczące definicji Lokalnej Pętli Abonenckiej, a w konsekwencji i objęcia jej zakresem również łączy nieaktywnych, zostało w pełni podzielone przez ten Sąd. Ponadto Prezes UKE uznał, że skarżąca T. S.A. - zarówno w przypadku łączy aktywnych, jak i nieaktywnych - nie może skutecznie powoływać się na brak dostępu do lokalu abonenta. Prezes UKE stwierdził jednocześnie, iż uwolnienie Łączy Abonenckich Nieaktywnych, tj. łączy złożonych z niewykorzystywanych odcinków sieci magistralnej i rozdzielczej zostało przyjęte już w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] wprowadzającej z urzędu ofertę ramową T.S.A. określającą ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego. Mając na względzie powyższe organ uznał, że kwestionowanie zasadności określenia w ofercie ramowej zasad świadczenia przez T. S.A. usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej na łączach nieaktywnych należy postrzegać jako próbę kwestionowania przez skarżącą T. S.A. zasadności przyjętego w tym zakresie przez Prezesa UKE rozstrzygnięcia zawartego we wspomnianej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. wprowadzającej z urzędu ofertę ramową jak i decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. zobowiązującej do przygotowania zmiany oferty ramowej, której to wykonanie przedłożonym do zatwierdzenia projektem oferty ramowej miało zostać przez skarżącą spółkę zapewnione. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 210 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ stwierdził, iż powołanie A. S. na stanowisko Prezesa UKE odbyło się na podstawie i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji. Zdaniem organu brak wobec aktu powołania A. S. na stanowisko Prezesa UKE prawomocnego rozstrzygnięcia co do prawidłowości tego aktu, powoduje, że aktowi temu należy przyznać walor prawidłowości, skutkujący możliwością realizacji kompetencji organu regulacyjnego przez osobę w nim wskazaną. To z kolei powoduje, iż wobec zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważnością. Niezależnie od powyższego organ wskazał, iż istotną kwestią jest również to, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest rozstrzygnięcie w przedmiocie ważności aktu powołania Prezesa UKE. Rozstrzygnięcie dokonane w tym przedmiocie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykraczałoby poza granice przedmiotowej sprawy. W konsekwencji organ uznał, że zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest bezzasadny. Dodatkowo Prezes UKE wskazał, że podniesiony zarzut skarżąca opiera na naruszeniu nie tylko art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ale i art. 210 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. W ocenie Prezesa UKE zarzut naruszenia art. 210 ust. 1 cyt. ustawy, z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w treści zaskarżonej decyzji nie może być uznany za uzasadniony. Należy bowiem wskazać, że art. 210 ust. 1 ustawy zawiera kompetencję Prezesa UKE do nakładania na ukarany podmiot kary pieniężnej za naruszenia określone w art. 209 cyt. ustawy. Przedmiot postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją dotyczy zaś zatwierdzenia projektu oferty ramowej przedłożonego przez T. S.A. w wykonaniu zobowiązania nałożonego na stronę skarżącą decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - postanowieniem z dnia 13 września 2007 r. zawiesił postępowanie sądowe. WSA uznał, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania sądowego toczącego się w sprawie VI SA/Wa 1064/07, w którym przedmiotem skargi T. S.A. jest decyzja Prezesa URTiP z dnia [...] sierpnia 2005 r. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Prezesa UKE, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II GZ 179/07, uchylił w/w postanowienie WSA w Warszawie. W uzasadnieniu orzeczenia NSA uznał, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. W załączonych do akt niniejszej sprawy, po zamknięciu rozprawy, pismach procesowych (załącznikach do protokołu z rozprawy z dnia 14 marca 2008 r.), tj. w piśmie procesowym skarżącej spółki z dnia 26 marca 2008 r. oraz piśmie Prezesa UKE z dnia 26 marca 2008 r. i z dnia 2 kwietnia 2008 r., pełnomocnicy stron wyrazili swoje dodatkowe stanowisko w sprawie, szczegółowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 221 ust. 1 pkt 1 lit i) ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 39 ust 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 cyt. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki T. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...]oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie zmiany projektu "Oferty ramowej T. określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego" – nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje Prezesa UKE nie naruszają – zdaniem Sądu – zarówno norm prawa materialnego wyrażonych w stosownych przepisach wspólnotowych, jak i w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 221 ust. 1 pkt 1 lit i) ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 39 ust 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 tej ustawy, jak również nie uchybiają przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził ponadto jakichkolwiek podstaw do uznania, że wspomniane decyzje Prezesa UKE zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa skutkującym koniecznością zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy na wstępie wskazać, iż nie jest zasadny zarzut rażącego naruszenia prawa polegający na wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2006 r. przez osobę powołaną na stanowisko Prezesa UKE w sposób sprzeczny z prawem. Zdaniem Sądu zarzut, że A. S. nie była uprawniona do działania w charakterze organu administracji publicznej i dlatego podjęte przez nią decyzje dotknięte są wadą rażącego naruszenia prawa nie mógł być uznany w niniejszym postępowaniu jako prawidłowy. Należy zauważyć, iż wskazana wyżej osoba została umocowana przez Prezesa Rady Ministrów do działania w charakterze organu (Prezesa UKE) i dopóki to umocowanie dokonane aktem administracyjnoprawnym korzysta z domniemania prawidłowości (ważności), zarzuty, że podjęte przez nią decyzje są dotknięte poważną wadą prawną, dającą podstawę do stwierdzenia ich nieważności – nie są uprawnione. Trzeba dodać, że kwestia ewentualnej wadliwości aktu powierzenia obowiązków Prezesa UKE nie może być przedmiotem badania Sądu w sprawie ze skargi na decyzje administracyjne wydane przez osobę w ten sposób umocowaną do działania w charakterze organu. Należy zauważyć bowiem, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.), a granice sprawy wyznacza w tym przypadku treść zaskarżonej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wskazać należy, iż powyższy pogląd znalazł potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 61/07; podobnie /w:/ wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 291/07 oraz wyr. NSA z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II GSK 358/07). Warto dodać jednocześnie, iż podobne stanowisko wyraził również Sąd Najwyższy orzekając w sprawach skarg na decyzje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (vide: m.in. orzeczenie SN z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt III SZP 1/08). Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej należy na wstępie wskazać, iż decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji z dnia [...] września 2001 r. skarżąca spółka T. S.A., zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, została uznana za operatora zajmującego pozycję dominującą na rynku usług powszechnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo : telekomunikacyjne oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 113, póz. 1070) operator, który w dniu wejścia w życie powyższej ustawy (tj. 1 października 2003 r.) zajmował pozycję dominującą w zakresie świadczenia usług powszechnych, został uznany za operatora o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych. Na podstawie art. 87d ust. 1 w zw. z art. 87b ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. operatorzy o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych zostali zobowiązani do opracowania oferty określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej oraz związanych z nim udogodnień. Następnie decyzją z dnia [...] września 2004 r. Prezes URTiP odmówił zatwierdzenia projektu oferty ramowej T., z uwagi na fakt, iż nie odpowiadał on wymaganiom określonym w przepisach. W dniu [...] lutego 2005 r. Prezes URTiP w efekcie złożonego przez T. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał decyzję, w której utrzymał w mocy decyzję odmawiającą zatwierdzenia oferty ramowej T.. Wobec powyższego uznano, że dopuszczalne i prawnie uzasadnione było wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie wprowadzenia oferty ramowej dla T. oraz wprowadzenie z urzędu, zgodnie z art. 79 ust, 3 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., decyzją Prezesa URTiP z dnia [...] sierpnia 2005 r. oferty ramowej T. określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego. W tej sytuacji decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], Prezes UKE zobowiązał skarżącą T. S.A. do przygotowania projektu zmiany Oferty wprowadzonej w/w decyzją Prezesa URTiP. Z powyższych względów uznać należy – zdaniem Sądu – iż w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. i decyzji ją poprzedzającej, Prezes UKE słusznie odwołał się do rozstrzygnięcia i uzasadnienia przyjętego w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. wprowadzającej z urzędu ofertę ramową skarżącej T. S.A. określającą ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego. Powyższe świadczy jednoznacznie, że źródłem przyjętego przez Prezesa UKE rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jest ocena czy przedstawiając do zatwierdzenia projekt oferty ramowej skarżąca spółka wypełniła ciążący na niej obowiązek opracowania tej oferty zgodnie z obowiązkami nałożonymi na nią postanowieniami wspomnianych powyżej decyzji. Zdaniem Sądu ustosunkowując się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. do kwestii wysokości opłat związanych z uwolnieniem łącza abonenckiego Prezes UKE zasadnie stwierdził, iż zgodnie z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) ustawy - Prawo telekomunikacyjne, skarżąca T. S.A., jako przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych, obowiązana była, zgodnie z art. 39 ust. 1 cyt. ustawy, do kalkulacji uzasadnionych kosztów świadczenia dostępu telekomunikacyjnego, zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa URTiP opisem kalkulacji kosztów oraz do stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów operatora. Prezes UKE zasadnie uznał także, iż postępowanie zakończone niniejszym rozstrzygnięciem potwierdziło słuszność analizy porównawczej wysokości opłat ustalonych w ofercie wprowadzonej decyzją Prezesa URTiP w stosunku, do opłat obowiązujących na rynkach europejskich. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 221 ust. 1 pkt 1 lit i) ustawy – Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 39 ust 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 cyt. ustawy przyjąć należy – zdaniem Sądu, iż nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej spółki jakoby w treści przyjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia doszło do narzucenia T. S.A. wysokości opłat, jakie spółka ta nie jest obowiązana stosować z uwagi na brak podstawy prawnej. Zgodnie z przepisem art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, przedsiębiorca telekomunikacyjny, który przed dniem wejścia w życie ustawy był operatorem o znaczącej pozycji rynkowej lub w stosunku do którego wydano decyzję ustalającą znaczącą pozycję rynkową, po uprawomocnieniu się tej decyzji, w zakresie świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych - jest obowiązany do wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 39 - w zakresie połączenia sieci, a w przypadku braku możliwości ustalenia kosztów zgodnie z obowiązkiem nałożonym w art. 39 Prezes UKE może w drodze decyzji nałożyć obowiązek odpowiedniego dostosowania opłat, uwzględniając wysokość opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych. Art. 221 ust. 3 cyt. ustawy stanowi, iż przepis ust.1 stosuje się do dnia uprawomocnienia się odpowiednich decyzji, o których mowa w art. 25 tej ustawy. W tej sytuacji, kierując się wykładnią literalną przepisu art. 221 cyt. ustawy, wydaje się pozornie, iż obowiązek, o którym mowa w art. 39 Prawa telekomunikacyjnego, rzeczywiście nie ciąży na skarżącej T.S.A. w zakresie zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Skarżąca zasadnie podniosła bowiem, iż połączenie sieci nie jest takim samym dostępem telekomunikacyjnym jak dostęp do lokalnej pętli abonenckiej, co wynika między innymi z treści art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j) ustawy - Prawo telekomunikacyjne, w którym wymieniono oba te rodzaje dostępu obok jeszcze innych rodzajów dostępu telekomunikacyjnego. W tej sytuacji wydawałoby się, iż strona skarżąca zasadnie przyjęła, iż w odniesieniu do zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej na T. S.A. nie ciąży określony w art. 39 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy obowiązek stosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów operatora. W konsekwencji wydawałoby się, iż ma rację skarżąca także w zakresie, w którym twierdzi, iż wadliwe było ustalenie w decyzji wysokości opłat w oparciu o art. 40 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, skoro metoda określona w tym przepisie nie może być zastosowana do zastępczego sposobu ustalania opłat na wypadek niemożności zastosowania art. 39 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, gdyż na T.S.A. nie ciąży obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 1 cyt. ustawy. Niemniej – zdaniem Sądu - należy wyraźnie zauważyć, iż wprowadzenie przepisu art. 221 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, dotyczącego stosowania szczególnych obowiązków wynikających dla operatorów o pozycji znaczącej ustalonej na podstawie poprzedniej ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., miało przede wszystkim na celu zapobiec powstaniu luki regulacyjnej po uchyleniu dotychczasowego ustawodawstwa. W tej sytuacji norma prawna zawarta w ust. 3 przepisu art. 221 cyt. ustawy, zdaniem Sądu, powinna być interpretowana w taki sposób, aby nie zaprzestano wykonywania żadnego obowiązku ustanowionego w przeszłości, tj. na podstawie poprzedniej ustawy, do czasu zakończenia pierwszej fazy procesu regulacyjnego na podstawie nowej ustawy. Według Sądu, dokonując interpretacji mających zastosowanie w niniejszej sprawie norm krajowych regulujących dostęp do lokalnej pętli abonenckiej, należy przede wszystkim mieć na względzie, iż w treści art. 27 Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej - tzw. dyrektywy ramowej (Dz. Urz. UE L.02.108.33 ze zm.) zostały przewidziane tzw. środki tymczasowe obligujące Państwa Członkowskie do utrzymania w mocy wszelkich wymogów wynikających z przepisów prawa krajowego i o których mowa w art. 7 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) do czasu, aż krajowe organy regulacyjne ustosunkują się do tychże wymogów. Należy zauważyć, iż na mocy art. 7 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) – /Dz. Urz. UE L 108 z dnia 24 kwietnia 2002 r., s. 7-20 – polskie wyd. specjalne Rozdział 13, tom 29 P. 323-336/, na Państwa Członkowskie został nałożony obowiązek utrzymania w mocy wszelkich obowiązków związanych z dostępem i wzajemnymi połączeniami, nałożonych na przedsiębiorstwa udostępniające sieci i/lub usługi łączności publicznych i stosowane jeszcze przed wejściem w życie tej dyrektywy na mocy art. 4, 6, 7, 8, 11, 12 oraz 14 dyrektywy 97/33/WE, art. 16 dyrektywy 98/10/WE oraz art. 7 i 8 dyrektywy 92/44/EWG, do czasu, aż powyższe obowiązki zostaną poddane przeglądowi i zostanie podjęta w ich przedmiocie decyzja zgodnie z ust. 3 tego artykułu. Odnosząc w/w unormowania wspólnotowe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż ustawą z dnia 22 maja 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 1070) została dokonana zmiana poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne, mocą której - w ramach dalszej implementacji wspólnotowych dyrektyw regulacyjnych - został zmieniony przepis art. 80 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. (odnoszący się do opłat z tytułu połączenia sieci) a także dodany nowy przepis art. 87c, regulujący kwestię opłat z tytułu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Wprowadzony wskazaną nowelizacją przepis art. 87c ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne stanowił, iż opłaty za zapewnienie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nimi udogodnień powinny być ustalone na podstawie przejrzystych i obiektywnych kryteriów oraz uwzględniać uzasadnione koszty. Z kolei przepis art. 87c ust. 5 tej ustawy stanowił, iż w przypadku braku możliwości ustalenia opłat zgodnie z ust. 2, Prezes URTiP bierze pod uwagę stawki innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach, z uwzględnieniem stopnia rozwoju polskiego rynku telekomunikacyjnego. W tej sytuacji podkreślić należy, iż poprzednio obowiązująca ustawa – Prawo telekomunikacyjne z 2000 r. w każdym przypadku kształtowania opłat (a więc zarówno opłat z tytułu połączenia sieci, jak i opłat z tytułu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej) nakazywała takie ich kształtowanie, aby uwzględnione były powyższe zasady (przejrzystości i uzasadnionych kosztów), a dopiero w przypadku braku możliwości ustalenia ich w taki sposób – by ustalone były z zastosowaniem metody porównawczej, a więc z uwzględnieniem stawek innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach. W związku z powyższym należy uznać, iż w świetle powołanych unormowań wspólnotowych, w tym przede wszystkim art. 27 dyrektywy ramowej, jak i art. 7 dyrektywy o dostępie, unormowania krajowe winny być tak interpretowane, aby zachować regułę, iż w okresie przejściowym wszelkie wymogi (obowiązki) wynikające z dotychczasowych przepisów prawa krajowego, a więc przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne, zostały utrzymane i miały zastosowanie do operatorów, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, zostali uznani za operatorów o znaczącej pozycji rynkowej. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż zasadnym jest uznanie, że w okresie przejściowym powinny zachować swoją aktualność obowiązki w zakresie ustalania opłat zarówno z tytułu połączenia sieci, jak i opłat z tytułu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, stosowane przed wejściem w życie nowych norm regulacyjnych. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, uznać należy, że bez istotnego znaczenia pozostaje okoliczność, iż w treści przepisu art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. i) ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne mowa jest o stosowaniu art. 39 tylko w zakresie połączenia sieci, albowiem nie zmienia to faktu, że w okresie przejściowym na Państwa Członkowskie został nałożony obowiązek utrzymania dotychczasowych zasad ustalania opłat, w tym nie tylko opłat z tytułu połączenia sieci, ale także opłat ustalanych z tytułu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. W tej sytuacji przyjąć należy zatem, iż obecna treść art. 221 ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie zwalnia organu regulacyjnego z konieczności uwzględnienia obowiązków obciążających skarżącą spółkę na mocy wcześniejszych uregulowań prawa krajowego, które – zgodnie z przepisem art. 221 ust. 3 cyt. ustawy oraz powołanymi wyżej regulacjami wspólnotowymi - winny być stosowane do czasu prawomocnego zakończenia procedur przeglądu rynków. W tej sytuacji Sąd uznał, iż Prezes UKE zasadnie ustalił w zaskarżonej decyzji wszelkie opłaty z tytułu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Zdaniem Sądu bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 2 pkt e) i f) rozporządzenia nr 2887/2000/WE z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej oraz art. 2 pkt 5 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Podzielając stanowisko Prezesa UKE, należy zauważyć, iż w decyzji z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia oferty ramowej określającej warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych wprowadzona została definicja Lokalnej Pętli Abonenckiej, zgodnie z którą Lokalną Pętlą Abonencką jest obwód składający się z istniejących odcinków sieci rozdzielczej i przyłącza abonenckiego, określanych zbiorczo Łączami Abonenckimi Aktywnymi lub z niewykorzystywanych odcinków sieci rozdzielczej, określanych zbiorczo Łączami Abonenckimi Nieaktywnymi, łączący gniazdko telefoniczne abonenta lub głowicę kablową/słupek/ skrzynkę kablową T. S.A. z Pośrednim Punktem Dostępowym, w szczególności z szafką kablową lub innym urządzeniem stanowiącym punkt dostępu pośredniego do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T.. Ponadto należy zauważyć, iż wskazana wyżej decyzja była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2199/06 - oddalił skargę spółki T. S.A., uznając, że stanowisko Prezesa UKE dotyczące definicji Lokalnej Pętli Abonenckiej, a w konsekwencji i objęcia jej zakresem również łączy nieaktywnych, jest w pełni zasadne. W tym miejscu wskazać trzeba, iż wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II GSK 358/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. S.A., nie znajdując jakichkolwiek uchybień w wydanej przez Prezesa UKE decyzji. Ponadto należy uznać, że skarżąca T. S.A. - zarówno w przypadku łączy aktywnych, jak i nieaktywnych - nie może skutecznie powoływać się na brak dostępu do lokalu abonenta, gdyż z zapisów samej oferty wynika jednoznacznie, iż operator zobowiązany jest zapewnić zgodę abonenta, któremu świadczy usługi w oparciu o dostęp do lokalnej pętli abonenckiej T., na wstęp pracowników skarżącej spółki do lokalu abonenta w celu sprawdzenia stanu technicznego łączy telefonicznych i urządzeń podłączenia do zakończenia sieci w lokalu abonenta, o ile jest to konieczne do należytego świadczenia usług, usunięcia awarii lub rozpatrzenia reklamacji. Zdaniem Sądu Prezes UKE zasadnie stwierdził jednocześnie, iż uwolnienie Łączy Abonenckich Nieaktywnych, tj. łączy złożonych z niewykorzystywanych odcinków sieci magistralnej i rozdzielczej zostało przyjęte już w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] wprowadzającej z urzędu ofertę ramową T. S.A. określającą ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że kwestionowanie zasadności określenia w ofercie ramowej zasad świadczenia przez T. S.A. usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej na łączach nieaktywnych należy uznać za niezasadne. Zdaniem Sądu organ regulacyjny w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dokładnie wyjaśnił wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a także konkretnie ustosunkował się do żądań i twierdzeń strony skarżącej. Ponadto organ administracji w sposób wyczerpujący i wszechstronny zebrał i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które Prezes UKE poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a., albowiem Prezes UKE wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla strony skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.