VIII SA/Wa 536/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Andrzej Kuna /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A.J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego 1) stwierdza nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Rozkazem personalnym z dnia 8 czerwca 1999 roku Komendant Powiatowy Policji w G. ustalając wysługę lat dla celów uposażeniowych dla A.J., dalej skarżącego, zaliczył mu między innymi okres nauki w Zasadniczej Szkole Zawodowej Mechanizacji Rolnictwa w J. w okresie od dnia 1 września 1982 roku do dnia 14 czerwca 1985 roku. Następnie rozkazem personalnym z dnia 1 czerwca 2007 roku Komendant Powiatowy Policji w G., działając na podstawie § 4 i § 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), ustalił dla skarżącego na dzień przyjęcia do służby tj. 1 maja 1991 roku łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 5 /pięć/ lat, 10 /dziesięć/ miesięcy, 3 /trzy/ dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 1 czerwca 2004 roku w wysokości 18% /osiemnaście/ procent. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zaliczenie do wysługi emerytalnej, między innymi okresu nauki od dnia 1 września 1982 r. do dnia 14 czerwca 1985 r. w Zasadniczej Szkole Zawodowej Mechanizacji Rolnictwa w J. jako okresu nauki zawodu jest bezzasadne dlatego, że skarżący nie przedłożył umowy o naukę zawodu, ani świadectwa pracy. Odbywanie praktyk nie jest tożsame z nauką zawodu w charakterze pracownika młodocianego i nie daje podstaw do uznania, że wymieniony był takim pracownikiem. Skarżący raportem z dnia 15 czerwca 2007 roku odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o jej anulowanie. Skarżący podniósł, że od rozkazu z dnia [...] Komendanta Powiatowego Policji w G. nikt się nie odwołał i stał się on prawomocny. Również nikt nie kwestionował, że został on wydany z naruszeniem przepisów Zarządzenia nr 29/97 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 roku. Zdaniem skarżącego, brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wydawania po 8 latach nowego rozkazu, gdyż w aktach osobowych nie przybyło nowych dokumentów dotyczących zwiększenia lub zmniejszenia wysługi lat. Zaznaczył, że Rozporządzenie MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 roku nie może działać wstecz. Straciło tylko moc Rozporządzenie MSWiA z dnia 31 grudnia 1998r. (Dz.U. z 1999r. Nr 6, poz. 47 ze zm.). Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (j.t. Dz.U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277), Komendant Wojewódzki Policji w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu, z przepisów obowiązujących w okresie, gdy skarżący pobierał naukę w szkole zasadniczej i dotyczących nauki zawodu przez pracowników młodocianych, tj. kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (Dz.U.Nr 37. poz. 219 ze zm.) wynika, iż w ramach nauki zawodu młodociany zawierał z zakładem pracy (który był do tego zobowiązany) umowę o pracę, obowiązywała przy tym zasada pisemności. Po zakończeniu nauki zawodu młodociany otrzymywał świadectwo jej ukończenia oraz świadectwo pracy. Skarżący nie przedłożył ani umowy o naukę zawodu ani też świadectwa ukończenia tejże nauki. Z zaświadczenia wydanego przez dyrekcję szkoły, do której uczęszczał wynika jedynie, że dwa razy w tygodniu uczestniczył on w warsztatach szkolnych. Odbywanie praktyk szkolnych nie jest jednak tożsame z nauką zawodu w charakterze pracownika młodocianego i nie daje podstaw do uznania, że skarżący takim pracownikiem był. Zdaniem organu, dokonana weryfikacja w zakresie zaliczenia skarżącemu okresu nauki w Zasadniczej Szkole Mechanizacji Rolnictwa w J. do wysługi uposażeniowej jest sprawą z zakresu spraw osobowych. Niemniej jednak weryfikacja ta pociąga za sobą skutki w postaci nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz jego procentowej wysokości. Weryfikacji tego rodzaju dokonuje się w formie decyzji zmieniającej w rozumieniu §5 ust. 4 Rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r.. Nr 152. poz. 1732 ze zm.). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o zaliczenie okresu nauki w Zasadniczej Szkole Mechanizacji Rolnictwa w J. przytaczając argumenty podniesione w raporcie. Dodatkowo skarżący podniósł, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, błędne jest stanowisko organu, że staż pracy może być udokumentowany wyłącznie świadectwem pracy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych, aniżeli wskazane przez stronę skarżącą – przyczyn. Skład orzekający zwrócił przede wszystkim uwagę czy rozpoznawana sprawa przez organ administracyjny mogła być przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej, kończącej się wydaniem decyzji administracyjnej. Na podstawie delegacji zawartej w art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. 2000 Nr 101 poz. 1092 ze zm.) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) Przepis art.102 ustawy o Policji przewidywał dla ministra spraw wewnętrznych upoważnienie do określania zasad i trybu zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz sposobu dokumentowania. Ustalenie okresu wysługi lat, jest przesłanką, od której zależy wysokość należnego uposażenia zasadniczego w określonym czasie. Nie jest to więc samodzielna sprawa administracyjna z zakresu stosunku służbowego, podlegająca załatwieniu przez wydanie odrębnej decyzji administracyjnej, lecz jeden z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości. Należy więc przyjąć, że kwestia zaliczenia lub niezaliczenia pewnych okresów służby, pracy lub okresów pozostawania poza służbą do wysługi lat funkcjonariusza policji powinna być rozpatrywana i rozstrzygana w ramach sprawy dotyczącej prawa do uposażenia lub innego świadczenia zależnego od wysługi lat ( por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA 3655/01,wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1996 r. sygn. akt II SA 339/06 oraz uchwałę NSA z dnia 24 września 2001 r. sygn. akt OPS 8/01). W omawianej sprawie, powoływanie się przez organ na dyspozycje § 5 ust. 4 Rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) jako podstawy do wydania decyzji, jest niezasadne. W oparciu o § 5 ust. 4 powyższego rozporządzenia do kategorii spraw o charakterze administracyjnoprawnym prawodawca zaliczył wyłącznie kwestie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Zgodnie z § 5 ust. 2 wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składkowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Natomiast § 5 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że ust.2 stosuje się w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1, a więc taka zmiana może nastąpić wyłącznie na korzyść policjanta. W ocenie Sądu, ustalenie skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej wysługi lat, poprzez anulowanie mu okresu uprzednio zaliczonego do wysługi lat na potrzeby wzrostu uposażenia zasadniczego, powoduje, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a..