I SA/Ke 474/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2007r. sprawy ze skargi J.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 1998 r. oddala skargę. I SA/Ke474/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...], znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania J.T, od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...], odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...] , określającej firmie A. J.T. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień maj, czerwiec 1998, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił firmie A. J.T. – zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 1998 roku. Decyzja ta została doręczona w trybie zastępczym, na podstawie art. 150 Ordynacji podatkowej. Wnioskiem z dnia [...] J. T. zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją, przy czym był to drugi wniosek podatnika o wznowienie postępowania. Pierwszy wniosek z dnia [...] oparty na zarzucie, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu podatkowym został rozstrzygnięty ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...], którą uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o odmowie uchylenia decyzji wymiarowej i odmówiono wznowienia postępowania. Skarga podatnika została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucona, ze względu na złożenie jej po upływie terminu do jej złożenia, a wniesiona skarga kasacyjna - oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W rozpatrywanym wniosku strona powołała się przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując, że decyzja ostateczna określająca zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 1998 roku - została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny. Podatnik, powołał się wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 roku, sygn. akt P 13/015, w którym orzeczono o niekonstytucyjności art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2004r. ze zm.) w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] Nr [...] - odmówił wznowienia postępowania uznając, iż nie występuje w przypadku J.T. przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] znak: [...] - uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wznowił postępowanie w celu zbadania przesłanek do wznowienia postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania organ podatkowy pierwszej instancji, nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...]. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach, a jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności (przesłanki), ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podniósł, że przepis art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny, nie był stosowany przez organ skarbowy w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku VAT za miesiące od stycznia do czerwca 1998r. Ostateczna decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Nr [...] z dnia [...] wydana została bowiem na podstawie art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 199Ir. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999r. Nr 54, poz. 572 ze zm.), art. 21 § 3 i art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Podkreślił, iż doręczenie decyzji ostatecznej nie było dokonane w trybie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja z dnia [...] Nr [...] była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy w dniu [...] , po raz drugi w dniu [...] , w urzędzie pocztowym zaś pozostawała od [...] do [...] , co było zgodne z art. 150 Ordynacji podatkowej. Zatem w zakresie doręczenia stronie decyzji wymiarowej nie doszło do żadnych uchybień. Powoływany przez J.T. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma wpływu na wydaną i doręczoną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzję ostateczną, nie może więc stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Wobec powyższego organ odwoławczy podzielił ocenę Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, wskazana przez Podatnika a określona w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego nie wystąpiły również pozostałe podstawy do wznowienia postępowania, wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nie może być rozpatrywana w administracyjnym toku instancji, ponieważ w poprzednio prowadzone postępowanie z wniosku J.T. z dnia [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora UKS Nr [...], uzasadnionym tym, iż nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu podatkowym - zostało zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] , znak: [...]. Wyjaśnił, że postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów, z tak zwanej fazy wstępnej, w której należy ocenić wniosek pod względem formalnym, oraz drugiego etapu sprowadzającego się do ustalenia, czy występują podstawy wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Podstawą uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] było stwierdzenie, że organ ten błędnie ocenił wniosek pod względem formalnym. Mimo, że podatnik podał niezasadną przesłankę do wznowienia, to jednak ją wskazał, jest stroną postępowania i złożył wniosek o wznowienie z zachowaniem terminu. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie wystąpiła w sprawie żadna przesłanka uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania wznowieniowego. Organ za bezpodstawny uznał zarzut, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o ustalenia dokonane podczas kontroli za 1998r., które zdaniem podatnika są niezgodne z prawdą i stanem faktycznym. Podkreślił, że instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (powołał się na wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005r. sygn. akt IIFSK 47/05). Organ nie podzielił zarzutu, że nieprawidłowo został określony podmiot do kontroli tj. firma A. J.T. jak również, iż podatnik nie został zapoznany z materiałem dowodowym, na podstawie którego wydana została decyzja Nr [...]. Odnosząc się do zarzutu, iż dokumenty na podstawie których została wydana decyzja wymiarowa za 1998r. mogły zostać sfałszowane, lub mógł zostać podrobiony podpis podatnika, organ stwierdził, iż w sprawie nie toczyło się postępowanie sądowe, które doprowadziło do ustalenia sfałszowania dokumentów. Podkreślił, że sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. W ocenie organu podatkowego nie można przyjąć, w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego, iż dowody przyjęte jako podstawa rozstrzygnięcia w sprawie ze względów oczywistych zostały sfałszowane. Zdaniem organu nie może stanowić podstawy wznowienia podnoszona przez podatnika sprawa propozycji korupcyjnej złożonej podatnikowi przez przeprowadzającego kontrole pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wydanie decyzji w wyniku przestępstwa stanowi przesłankę wznowienia postępowania pod warunkiem, że przestępstwo zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, zaś pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa istnieje związek przyczynowy. Samo złożenie zawiadomienia w prokuraturze dotyczącego popełnienia przestępstwa z art. 228 § k.k. wskazuje tylko, że postępowanie jest w toku. Organ podkreślił, ze nie można mówić o oczywistości sfałszowania dowodów jak i popełnienia przestępstwa. Nie zachodzi zatem przesłanka wznowienia postępowania. Na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J.T. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia sprawy przez prokuraturę i sąd. Zarzucił, ze decyzja z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest konsekwencją nie poddania się przez niego korupcyjnej propozycji kontrolujących. Naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej skarżący upatruje w niezgodnym z obowiązującymi przepisami dotyczącymi doręczeń, doręczeniem podatnikowi postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego oraz decyzji podatkowej. Wskazał, że doręczenie zastępcze może mieć miejsce wyłącznie w przypadku gdy zachowanie trybu przewidzianego w art. 148 i art. 149 Ordynacji nie jest możliwe. Stanowisko organu, że pismo Urzędu Kontroli Skarbowej zostało prawidłowo doręczone nie jest zasadne, skoro zarówno na etapie kontroli podatkowej jak i postępowania podatkowego nie próbowano doręczenia na adres zamieszkania lub zakładu pracy. Powołał się na orzeczenie NSA /Wr1117/02. W ocenie skarżącego niezachowanie trybu przewidzianego przepisami pozbawiło skarżącego możliwości udziału w postępowaniu, co stanowi przesłankę z art. 240 § 1 pkt.4 Ordynacji podatkowej. Następnie zarzucił, prowadzenie przez organ kontroli postępowania z naruszeniem art. 281 § 1 Ordynacji podatkowej, przez prowadzenie postępowania w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej, nie u podatnika. Powołał się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 lutego 2004r WSA/Po 163/02. Kolejnym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 130 Ordynacji podatkowej, który w §1 pkt 6 nakazuje wyłączyć pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zarzut powyższy skarżący uzasadnił wyznaczeniem do przeprowadzenia postępowania o wznowienie postępowania, na podstawie wniosku z dnia [...] A.P., która przeprowadzała kontrolę wspólnie z kontrolerem L. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Firma A. – J.T. została wniesiona aportem do spółki B, która została przekształcona w spółkę C. pod nazwą [...] Spółka Akcyjna. Spółkę Akcyjną zarejestrowano w Sądzie Rejonowym w dniu 30 grudnia 1997r. Spółka przejęła wszystkie zobowiązania dotychczasowych podmiotów gospodarczych. Prowadzenie kontroli w 2001r. u podmiotu, który w 1997 r. został wniesiony do spółki nosiło znamiona próby wyłudzenia łapówki. W ocenie skarżącego podstawę wznowienia winien stanowić przepis art. 240 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej Wskazał, że przed wydaniem decyzji wymiarowej prowadzący postępowanie inspektor zażądał łapówki. Mimo, że podatnik powiadomił o tym fakcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i Dyrektora Izby Skarbowej, dopiero po kolejnym piśmie, w którym zażądał ostatecznego załatwienia sprawy w 2007r. została skierowana sprawa do prokuratury, która prowadzi postępowanie o przestępstwo z art. 228 § 4 k.k. w sprawie 4DS 122/07. Mimo że wskazane przez skarżącego dowody stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania organ ocenił je jako mało wiarygodne. W ocenie skarżącego toczące się postępowanie uzasadnia wniosek o zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie, iż nie podtrzymuje wniosku w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. . Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotą sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie jest ocena przesłanek do uchylenia lub zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego, a w szczególności ocena zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt.8 Ordynacji podatkowej. Na wstępie należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie decyzji ostatecznej jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Przy czym ustanowiona zasada trwałości decyzji ostatecznej jest zagwarantowana sankcją nieważności. Według art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Konstrukcja sankcji nieważności opiera się na tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją, a sprawy będącej przedmiotem wcześniejszej decyzji ostatecznej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Dotychczasowe uwagi wskazują więc, że istota zagadnienia, sprowadza się do tego, czy istniały podstawy wznowienia postępowania. Nie mogą natomiast odnieść skutku te wszystkie argumenty, które zmierzają do podważenia merytorycznej zasadności decyzji ostatecznych. Przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 §1 ustawy Ordynacja podatkowa (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r. III SA 2367/01, lex nr 145008). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że organ skarbowy postanowieniem z dnia [...] w oparciu o przepis art. 243 §1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Kielcach Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiące od stycznia do czerwca 1998r. Domagając się wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 §1 pkt.8 Ordynacji podatkowej w sprawie decyzji wymiarowej VAT, skarżący jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 240 § 1 pkt.8 ustawy Ordynacja podatkowa, podnosząc, że decyzja została wydana na podstawie przepisu o którego sprzeczności z Konstytucją R.P. orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt P13/015. Prawidłowe jest stanowisko organów, że przepis art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny, nie był stosowany przez organ skarbowy. Doręczenia w toku postępowania, w tym decyzji ostatecznej, nie było dokonane w trybie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Nie wystąpiła zatem przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 §1 pkt.8 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w postępowaniu wymiarowym przepisów Ordynacji podatkowej o doręczeniach, co zdaniem skarżącego skutkowało pozbawieniem go możliwości udziału w postępowaniu i stanowi przesłankę z art. 240 § 1 pkt.4 Ordynacji podatkowej, należy podnieść, że przesłanka ta była przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...]. Ostateczną decyzją z dnia [...] znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora UKS i odmówił wznowienia postępowania z uwagi na upływ jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku. Złożona przez skarżącego skarga na powyższe rozstrzygnięcie została odrzucona przez WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 25 lutego 2005r, zaś NSA wyrokiem z dnia 10 stycznia 2006r oddalił skargę kasacyjną. Oznacza to, że przesłanka wznowienia postępowania przewidziana w art. 240 § 1 pkt.4 Ordynacji podatkowej nie może być przedmiotem oceny. Ostateczną decyzją z dnia [...] rozstrzygnięto, że już poprzedni wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...], wskazujący jako przyczynę wznowienia pozbawienie skarżącego możliwości udziału w postępowaniu, został złożony z uchybieniem terminu. Określony w tej decyzji, moment powzięcia przez skarżącego wiadomości o wydaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Nr [...] z dnia [...] , został więc przesądzony. Prawidłowe jest stanowisko organu, że nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w art. 240 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej, zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 130 § 1 pkt 6 tej ustawy, przez wyznaczenie do przeprowadzenia postępowania o wznowienie postępowania osoby przeprowadzającej kontrolę wspólnie z kontrolerem Łuczyńskim. Zarzut skarżącego dotyczy postępowania w przedmiocie wznowienia, prowadzonego na podstawie jego poprzedniego wniosku z dnia [...] zakończonego decyzją ostateczną, nie zaś postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, zatem nie może mieć wpływu na jej wynik. Podnoszony zarzut naruszenia art. 281 §1Ordynacji podatkowej, przez prowadzenie postępowania w siedzibie urzędu kontroli skarbowej nie w siedzibie podatnika, dotyczy postępowania wymiarowego. Jak wskazano wyżej przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 §1 Ordynacji podatkowej Odnosząc się do zarzutu, wydania decyzji wymiarowej z naruszeniem przepisów o właściwości, przez skierowanie jej do podmiotu – firmy A. – J. T. mimo, że podmiot ten został wniesiony aportem do spółki B, przekształconej w spółkę akcyjną pod nazwą [...] Spółka Akcyjna co w ocenie skarżącego uzasadnia przesłankę stwierdzenia nieważności postępowania określoną w art. 247 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej, należy stwierdzić, że wznowienie postępowania jest wyjątkowym środkiem weryfikacji decyzji, w którym organ administracji obowiązany jest rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych treścią art. 240 Ordynacji podatkowej. Organ nie dokonuje ponownie ustalenia stanu faktycznego, nie przeprowadza postępowania dowodowego, nie bada też czy nie zachodzą przesłanki wzruszenia decyzji administracyjnych przewidziane dla innych trybów n. p. stwierdzenia nieważności decyzji, lecz obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Prawidłowe jest stanowisko organu, iż nie zachodzi przesłanka o której mowa w art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania w przypadku tej przesłanki, może nastąpić w przypadku łącznego spełnienie warunków, musi dojść do popełnienia przestępstwa w rozumieniu kodeksu karnego, fakt ten musi być wykazany orzeczeniem sądu lub innego organu, a rozstrzygnięcie objęte decyzją pozostawać w związku przyczynowym z przestępstwem. Wszczęcie i prowadzenie postępowania przygotowawczego w przedmiocie przestępstwa z art. 228 § 4 k.k. nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej. Należy podzielić też stanowisko organu, iż nie zachodzi przypadek o którym mowa w art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie można bowiem mówić o oczywistości popełnienia przestępstwa w niniejszej sprawie. Wznowienie postępowania w przypadku określonym w art. 240 § 2 ustawy ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wówczas, gdy fakt popełnienia przestępstwa jest oczywisty a wznowienie postępowania jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego. Jeżeli zaistnienie przesłanki z art. 240 §1 pkt.2 Ordynacji podatkowej budzi jakiekolwiek wątpliwości organ jest zobowiązany do odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. Organy nie są uprawnione do dokonywania ustaleń w zakresie popełnienia przestępstwa, należą one do kompetencji sądów. Z tych względów, w ocenie Sądu istniały podstawy faktyczne i prawne do podjęcia zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu kwalifikowanym, uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.