II OSK 429/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Walentynowicz Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 574/07 w sprawie ze skargi I. O. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 574/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi I. O. i J. R., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Skarżysko-Kamienna z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na maszcie stalowym wraz z linią energetyczną na działce przy ul. [...] o nr ewid. [...] w S.-K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę na powyższe decyzje, stwierdzając, że w decyzji wydanej na rzecz inwestora A. Ż., niejednoznacznie określono planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, co narusza przepisy art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b/ i art. 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Istnieje bowiem niespójność między częścią opisową decyzji a załącznikiem graficznym. Wynika to z materiału dowodowego, świadczącego o tym, iż w toku postępowania inwestor zmienił swój wniosek w ten sposób, że ograniczył wielkość inwestycji wnosząc o ustalenie warunków zabudowy zamiast dla kilku elektrowni wiatrowych (co miało miejsce w pierwotnym wniosku) – dla jednej elektrowni wiatrowej o mocy 75 kW, zainstalowanej na maszcie stalowym o wysokości 21 m i podziemnej linii energetycznej bez obiektów towarzyszących. Powyższą okoliczność organ uwzględnił w części opisowej decyzji z dnia 31 maja 2007 r., natomiast zmiana ta nie znalazła odzwierciedlenia w załączniku graficznym, na którym w liniach rozgraniczających teren inwestycji zaznaczono 3 elektrownie wiatrowe. Sąd pierwszej instancji podniósł też, że istnieje nieścisłość co do oznaczenia załącznika graficznego. Ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji organ pierwszej instancji w części opisowej decyzji wskazał, że zostały one określone w załączniku graficznym Nr 1 stanowiącym integralną część decyzji, a z adnotacji na mapie wynika, że załącznik graficzny do decyzji został oznaczony jako Nr 2. Sąd wskazał, że rozpatrując ponownie wniosek inwestora organ powinien ustosunkować się do zarzutu emisji hałasu powodowanej pracą urządzenia tak, aby uzasadnienie decyzji odpowiadało wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego przez obrazę art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b/ i art. 54 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że projektowana inwestycja jest niejednoznacznie określona w zakresie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd błędnie uznał, że brak spójności pomiędzy częścią opisową a załącznikiem graficznym stanowi naruszenie prawa materialnego, podczas gdy rysunek jako znak graficzny wiąże jedynie w zakresie określonym w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze kasacyjnej zarzucono też naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, mimo, że w postępowaniu przed organami administracji nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza powołanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści decyzji jednoznacznie wynika, iż zakres planowanej inwestycji dotyczy jednej elektrowni wiatrowej – 1 sztuki wiatraka. Załącznik graficzny Nr 1, stosownie do regulacji art. 54 pkt 3 powołanej ustawy, określa jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji. Skoro w części tekstowej jest mowa wyłącznie o jednej elektrowni wiatrowej, to naniesienie na załączniku graficznym decyzji planowanej inwestycji, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie spełnione są zatem wymogi wynikające z powyższego przepisu. Również podniesiona przez Sąd pierwszej instancji kwestia emisji hałasu powodowanego pracą urządzenia znajduje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, w której uzasadnieniu wyjaśniono, że planowana inwestycja nie jest zakwalifikowana jako oddziałująca szkodliwie na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ani przeprowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew jej twierdzeniom Sąd pierwszej instancji zasadnie stanął na stanowisku, że część opisowa i część graficzna decyzji o warunkach zabudowy stanowią integralną całość i jako takie muszą być ze sobą spójne. Stosownie bowiem do regulacji art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b/ w związku z art. 54 i 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać część opisową i graficzną. Obie te części są zatem składnikami decyzji, kształtującymi prawa i obowiązki inwestora, a jeżeli tak to wykluczyć należy ich wewnętrzną sprzeczność. To zaś oznacza, że stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w tej mierze nie sposób skutecznie zakwestionować, zaś przywoływanie w skardze kasacyjnej wyroku Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r. (sygn. akt II OSK 1144/05), z którego miałaby wynikać rzekomo inna linia orzecznicza, jest całkowicie chybione: po pierwsze ze względu na to, że zajęte tam stanowisko w kwestii załącznika graficznego dotyczy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, a po drugie NSA stwierdził tam, że rysunek planu nie ma mocy samoistnej i wiąże w takim zakresie w jakim został opisany w części tekstowej planu, co oczywiście nie daje podstaw do twierdzenia, że może być sprzeczny z planem. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).