II OSK 330/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1691/07 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 roku Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Pismem z dnia 17 listopada 2006 roku Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu zawiadomił A. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Następnie, w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zebrał cały materiał dowodowy, a w szczególności wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2004 roku sygn. akt. [...], który uznał A. S. za winnego popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. i wymierzył mu karę dziewięćdziesięciu stawek dziennych grzywny po 50 złotych (wyrok powyższy uprawomocnił się 1 kwietnia 2004 roku) jak i opinię z jego miejsca zamieszkania oraz opinię Koła Łowieckiego, którego jest członkiem. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wydał na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525) - zwana dalej "ustawą o broni i amunicji" decyzję z dnia [...] maja 2007 roku Nr [...] w przedmiocie cofnięcia A. S. pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, czyli w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ponadto organ pierwszej instancji dodał, że sam fakt skazania strony skarżącej za powyższe przestępstwo w pełni pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, gdyż powyższy przepis stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dotyczy to w szczególności osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. podniósł zarzut, że wydana decyzja jest stronnicza. Ponadto dodał, że jedyną podstawą wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji, jest kara grzywny nałożona na niego przez Sąd Rejonowy w S.. Jednocześnie stwierdził, że wystąpił do powyższego Sądu z wnioskiem o przedterminowe zatarcie skazania, ponieważ po zatarciu skazania zostanie wyeliminowana przesłanka stanowiąca podstawę wydanej przez organ Policji zaskarżonej decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że strona skarżąca została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu, co w świetle art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia zaliczenie jej do osób, co do których istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. Dlatego też w tej sprawie zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 organ Policji nie mógł wydać innej decyzji niż cofnięcie stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, ponieważ wystąpienie tej przesłanki jest wystarczające do wydania decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Ponadto organ Policji podkreślił, że prawo do posiadania broni jest prawem szczególnym, wyróżniającym daną osobę z ogółu społeczeństwa, ponieważ dostęp do broni podlega ścisłej reglamentacji. Oznacza to, że osoba, która uzyskała takie pozwolenie, musi dawać gwarancję, że nie wykorzysta broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu Policji uznanie winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu skutkuje wnioskiem, że strona skarżąca nie daje rękojmi przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności dotyczących zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Dlatego też, jeżeli skarżący popełnił przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., to utracił także wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Także ustawodawca, zdaniem organu Policji, stoi na stanowisku, że osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwa tego rodzaju, jak A. S., tj. przeciwko mieniu, prawo to powinno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że podniesiony przez stronę skarżącą fakt wystąpienia z wnioskiem o zatarcie skazania za przestępstwo przeciwko mieniu nie eliminuje faktu, że w świetle prawa nadal jest ona skazana i w dacie wydania decyzji wyrok znajduje się w obrocie prawnym. Dopiero prawomocne rozstrzygnięcie tej kwestii przez sąd zniesie negatywne dla strony skarżącej skutki wynikające ze skazania jej za czyn z art. 286 § 1 k.k. i na karę grzywny. Jednocześnie powyższy organ Policji stwierdził, że dodatkowym dowodem uzasadniającym trafność cofnięcia stronie skarżącej przedmiotowego pozwolenia jest negatywna opinia wydana przez Koło Łowieckie w Poznaniu. Na powyższą decyzję A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi A. S. podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych i przyjął za podstawę prawną podjętej decyzji okoliczność nie wywiązywania się z obowiązków myśliwego oraz skazania skarżącego za czyn przestępczy z art. 286 § 1 k.k. Ponadto podkreślił, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem strony skarżącej, organ Policji wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę okoliczności, że od dnia popełnienia przez nią przestępstwa za czyn wskazany w art. 286 § 1 k.k. upłynęło 10 lat, a od wydania w tej sprawie prawomocnego wyroku trzy lata. Podkreślił, że czyn ten miał charakter incydentalny i od tego zdarzenia nie wchodził w kolizję z prawem. Ponadto, zdaniem skarżącego błędnie organ Policji przyjął, że jego postępowanie nie daje gwarancji poszanowania porządku prawnego i nie daje rękojmi przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji. Na uzasadnienie swojego stanowiska podniósł także okoliczność wieloletniego bycia myśliwym, jak i uchylenie przez Okręgowy PZŁ w Poznaniu negatywnej opinii o jego osobie wydanej przez Koło Łowieckie w Poznaniu. Ponadto skarżący stwierdził, że jednorazowy przestępczy czyn nie powinien pozbawiać możliwości uzyskania przez niego pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2007 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1691/07 wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) oddalił skargę A. S.. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji orzekł, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 roku, nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] maja 2007 roku, nr [...] cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej stronie skarżącej, nie została wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji jest niesporne, że strona skarżąca została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2004 roku za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., to jest za przestępstwo przeciwko mieniu na karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych w kwocie 50 złotych każda. Wyrok powyższy uprawomocnił się dnia 1 kwietnia 2004 roku. Ponadto, Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala organowi Policji na ocenę stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy podkreślić, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cyt. ustawy. Natomiast art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu jako osoby co do których istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 cyt. ustawy nie upoważnia organu Policji do wykładni powyższych przepisów , że skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu przesądza o zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Ponadto, w tej sprawie bezspornym jest, że skarżący został uznany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Powyższe przestępstwo, za które został skazany A. S. , ujęte zostało w systematyce kodeksu karnego w rozdziale XXXV obejmującym przestępstwa przeciwko mieniu. Oznacza to, że skarżący należy do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, podkreślił Sąd Wojewódzki. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji orzekł, że prawidłowo organy Policji nie wzięły pod uwagę przesłanki podniesionej przez stronę skarżącą upływu czasu od popełnionego czynu oraz wydanego przez sąd powszechny wyroku, gdyż rozstrzygającą w tej sprawie była sama okoliczność powyższego skazania. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się także naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, który wskazuje, że powodem uzasadniającym cofnięcie przedmiotowego pozwolenia była negatywna opinia o jego osobie wystawiona przez Koło Łowieckie w Poznaniu. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że skarżący był osobą skazaną za czyn typizowany w art. 286 § 1 k.k., oraz był w tym zakresie związany prawomocnym wyrokiem sądu karnego, gdyż sam ten fakt przesądza, że należy on do kręgu osób, które według ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Dlatego też, pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły usunąć istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającą przesłanką - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji - do utrzymania w mocy decyzji cofającej pozwolenie na broń. Stąd także informacja pochodząca od Koła Łowieckiego nie była podstawą cofnięcia pozwolenia na broń, jak i nie miała wpływu na wynik postępowania i treść wydanych decyzji, czyli ten zarzut strony skarżącej nie może być podstawą wzruszenia zaskarżonej decyzji, orzekł Sąd pierwszej instancji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. S. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego. W treści skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 ust. 1 p.p.s.a. zaskarżył w całości przedmiotowy wyrok wnosząc " o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie zgodnie z wnioskiem skarżącego tj. uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 roku". Ponadto podniósł w skardze kasacyjnej podstawowy zarzut błędnej wykładni przez właściwe organy Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji w świetle -zdaniem strony skarżącej – ustalonym prawidłowo stanie faktycznym w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie, skarga kasacyjna oparta została w pierwszej kolejności na podstawie ustawowej, określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W podstawach skargi wnoszący skargę kasacyjną musi bowiem wyraźnie wskazać nie tylko konkretną normę prawa materialnego, naruszoną przez Sąd przez błędną jej wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lecz także wskazać na czym ta błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie polegało i jaka, według skarżącego powinna być wykładnia właściwa. Jednocześnie należy podkreślić, że błędna wykładnia, to mylne zrozumienie treści tego przepisu, zaś niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Oznacza to, że zasadnie Sąd pierwszej instancji orzekł, że w tym stanie faktycznym właściwe organy Policji prawidłowo zastosowały i dokonały właściwej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 roku Nr 52, poz. 525 ze zm. zwana dalej ustawą o broni i amunicji) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Pierwszy powyższy przepis zawiera unormowanie, którego dyspozycja jednoznacznie stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, która je uzyskała należy do zakresu podmiotowego osób regulowanych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Ponadto, cofnięcie pozwolenia na broń – także oczywiście myśliwską – jest w tym stanie faktycznym obligatoryjne. Dotyczy to bowiem osób, co do których ustawodawca stanowi, iż istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu, a więc skazanych – tak jak w przedmiotowej sprawie - prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 24 marca 2004 roku sygn. akt II K 19/01, który uznał A. S. winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. Z tych względów, co należy podkreślić, przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest uzasadniona obawa co do użycia broni w takim celu, nie zaś faktyczne użycie broni w tym celu. Dlatego też, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, materialnoprawną podstawę decyzji zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i ocenianej przez ten Sąd co do jej legalności stanowi właśnie przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z nim, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Oznacza to, że w świetle dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, to właśnie ustawodawca nie zróżnicował skutku popełnienia i skazania za przestępstwo prawomocnym wyrokiem dla dopuszczalności dalszego posiadania broni od charakteru popełnionego przestępstwa. Należy zatem przyjąć, że prawomocny wyrok skazujący i to bez względu na określony w nim wymiar kary, jest niejako dowodem istnienia wobec skazanego obawy, że posiadacz broni palnej użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (zob. np. Wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2003 r. , sygn. akt III SA 1173/01 , niepublikowany). Ponadto prawidłowo Sąd pierwszej instancji orzekł, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją uznaniową lecz związaną co oznacza, iż organ przy spełnieniu określonych prawem przesłanek, ma obowiązek cofnąć uprzednio udzielone pozwolenie, nie mając możliwości ważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony. Oznacza to, że całkowicie chybione są zarzuty ze skargi kasacyjnej dotyczące błędnej wykładni przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Z tych względów, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.