I SA/Gd 422/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. oddala skargę. I SA/Gd 422/05 U z a s a d n i e n i e W wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie S.M. "A" w zakresie transakcji dokonanych z "B" z K. w styczniu 2000 r. oraz w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2002 r., ustalono, iż w dniu 15 stycznia 2002 r. firma "A" S.M. i Spółka "C" ze S. zawarły ugodę w której stwierdziły, iż zawarta w dniu [...] umowa sprzedaży, na podstawie której Spółka z o.o. "C" miała za cenę [...] zł sprzedać firmie "A" naczepę samowyładowawczą marki NOVA TRAIL SKY 24 nie została zrealizowana, ponieważ kupujący nie uregulował zapłaty za tą naczepę. Strony ugody postanowiły, że umowa sprzedaży zostaje rozwiązana z dniem zawarcia ugody. W związku z powyższym - podatnik otrzymał ze Spółki "C" w dniu [...] fakturę korekcyjną Nr [...] do faktury nr [...] z dnia [...] dotyczącej zakupu naczepy samowyładowawczej marki NOVA TRAIL SKY 24 za kwotę netto [...] zł + podatek VAT [...] zł. Powyższej faktury korygującej podatnik nie ujął w rejestrach zakupu w deklaracjach VAT-7 za styczeń i luty 2002 r., - podatnik wystawił fakturę korekcyjną Nr [...] z dnia [...] r. dla "B" z K., w której skorygował sprzedaż wykazaną w wystawionej przez siebie fakturze z dnia [...] nr [...] na kwotę netto (-) [...] zł + podatek (-) [...] zł dotyczącej odsprzedaży przedmiotowej naczepy. Powyższą fakturę korygującą ujął w poz. 2 rejestru sprzedaży za styczeń 2002 r. zaś w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc obniżył podatek należny o kwotę [...]- zł. Kontrola powyższych transakcji wykazała, iż w rozliczeniu za styczeń 2000 r. podatnik ujął w rejestrze zakupu fakturę nr [...] z dnia [...] wystawioną przez Spółkę z o.o. "C" ze S. dotyczącą zakupu naczepy samowyładowawczej marki NOVA TRAIL SKY 24 za kwotę netto [...] zł + podatek VAT [...] zł. O zawarty w powyższej fakturze podatek naliczony ([...],- zł.) podatnik pomniejszył kwotę deklarowanego podatku należnego w rozliczeniu za styczeń 2000 r. W dniu [...] podatnik wystawił fakturę dla "B" Sp. z o.o. z K. Nr [...] na sprzedaż powyższej naczepy za kwotę [...] + podatek VAT [...] zł Ponadto kontrolujący stwierdzili, że w rejestrze sprzedaży za styczeń 2002 r. podatnik ujął fakturę nr [...] z dnia [...] w kwotach: netto [...] zł + podatek VAT [...] zł, natomiast wg kopii tej faktury wartości te wynoszą: netto [...] zł + podatek VAT [...] zł, różnica: [...] zł. W piśmie z dnia 04.09.2002 r. podatnik oświadczył, że naczepa będąca przedmiotem umowy sprzedaży z dnia [...] nie została odebrana. Pozostawała przez cały okres (do dnia zawarcia ugody, tj. 15.01.2002 r.) w gestii sprzedawcy, czyli Spółki z o.o. "C". Powyższe potwierdził również sprzedawca naczepy, tj. Spółka z o.o. "C" która w piśmie z dnia 21.09.2004 r. oświadczyła, że z powodu nieuregulowania należności naczepa nie została wydana kupującemu. Syndyk "B" w upadłości w piśmie z dnia 12 maja 2004 r. oświadczył, że "B" nigdy nie była w posiadaniu przedmiotowej naczepy, nie pozostawała ani nie pozostaje w majątku Spółki, nigdy też nie była i nie jest przez nią wykorzystywana. Zakupiona na podstawie faktury [...] z dnia [...] naczepa NOVA trail nr podw. [...] została przekazana na podstawie umowy leasingowej "D" Spółce z o.o. w T., zaś na pozyskanie środków na jej zakup została zawarta umowa o kredyt bankowy w dniu 28.02.2000 r. z "E" SA. o/G. Kontrola w Spółce "D" z T. wykazała, że przekazana przez "B" naczepa nie została dostarczona, w związku z tym Spółka "D" odstąpiła od umowy leasingu operacyjnego. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję w której określił zobowiązanie za styczeń 2002 r. w kwocie [...],- zł. Organ podatkowy zarzucił podatnikowi, iż nie ujął w rejestrze zakupu za styczeń 2002 r. i nie wykazał w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc kwot wynikających z wystawionej przez Spółkę "C" faktury korekta nr [...] z dnia [...] w kwotach: netto (-) [...] zł + podatek VAT (-)[...] zł. Od powyższej decyzji podatnik pismem z dnia 02.12.2003 r. odwołał się do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, oraz oświadczył, iż faktura korygująca nr [...] z dnia [...] nie została podatnikowi doręczona w styczniu 2002 r., a więc nie miał możliwości ujęcia jej w ewidencji i deklaracji za styczeń 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu [...] decyzję, którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ponieważ stwierdził, że sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił zobowiązanie za styczeń 2000 r. w kwocie [...],- zł. W uzasadnieniu ustalono, że podatnik bezpodstawnie wystawił oraz ujął w ewidencji i pomniejszył w deklaracji VAT-7 za styczeń 2002 r. podatek należny wynikający z faktury korekta nr [...] z dnia [...] na kwotę [...] - zł. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. W ocenie podatnika organ podatkowy błędnie ustalił, że naczepa NOVA Trail zakupiona od Spółki z o.o. "C" nie została wydana przez sprzedawcę, wystawiona przez P. S.M. faktura [...] z dnia [...] dla "B" w K. nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podatkowy II instancji wyjaśnił, iż istotą sporu w omawianej sprawie jest prawidłowość wystawienia dla "B" w K. oraz ujęcia w ewidencji i deklaracji VAT - 7 za styczeń 2002 r. faktury korygującej Nr [...] z dnia [...] którą anulowano fakturę pierwotną Nr [...] z dnia [...] dotyczącą, sprzedaży naczepy samowyładowczej NOVA TRAIL SKI 24. Powodem korekty było stwierdzenie podatnika, iż faktura pierwotna Nr [...] z dnia [...] nie dokumentowała taktycznej sprzedaży, ponieważ towar będący przedmiotem transakcji sprzedaży nie został wydany kupującemu. Materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowa naczepa miała być uprzednio zakupiona od Spółki z o.o. "C" ze S. na podstawie faktury Nr [...] z dnia [...] a następnie odsprzedana dla "B" w K. Z oświadczenia Spółki "C" z dnia 21.09.2004 r. oraz oświadczenia złożonego przez podatnika z dnia 04.09.2002 r. wynika, że naczepa ta nie została wydana podatnikowi, ponieważ nie dokonał za nią zapłaty. Jednakże podatnik wystawił w dniu [...] fakturę na sprzedaż tej naczepy Nr [...] "B" Spółce z o.o. w K. Fakturę ujął w rejestrze sprzedaży oraz zwiększył deklarowany podatek należny o kwotę [...] zł. Ponieważ Spółka z o.o. "C" przedmiotowej naczepy podatnikowi nie wydała, zatem i podatnik nie mógł jej dalej odsprzedać. Powyższe potwierdza Syndyk Masy Upadłości "B" K., który w piśmie z dnia 12.05.2004 r. oświadczył, iż "B" Spółka z o.o. nie była nigdy w posiadaniu tej naczepy, nie pozostaje ona na majątku Spółki, nie była i nie jest przez Spółkę wykorzystywana. Kontrola przeprowadzona w Spółce z o.o. "D" z T. wykazała, że przedmiotowa naczepa, która miała być przedmiotem leasingu operacyjnego, nie została dostarczona przez "B" z K. Z powyższego wynika, że faktura nr [...] wystawiona przez podatnika dla "B" Spółka z o.o. K. stwierdza transakcję, która w rzeczywistości nie miała miejsca. Faktura ta została wydana z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o podatku VAT, zgodnie z którym podatnicy z zastrzeżeniem ust. 2, obowiązani są wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności sprzedaż towarów, jej datę, cenę jednostkową bez podatku, wartość sprzedaży, kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, zaś podatnik anulował tą fakturę poprzez wystawienie faktury korygującej. Podstawą prawną do wystawienia faktur korygujących jest przepis § 43 i § 44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 1209, poz. 1245 ze zm.). Przepis § 44 rozporządzenia stanowi, iż fakturę korygującą wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Z materiału dowodowego bezspornie wynika, że żadna w wymienionych w powołanych wyżej przepisach okoliczności nie miała miejsca. Stwierdzony w ewidencji podatnika sposób anulowania faktury stwierdzającej czynności niedokonane poprzez wystawienie faktury korygującej jest sprzeczny z powyższymi przepisami. Ujęcie w ewidencji sprzedaży i wykazanie w deklaracji VAT-7 wartości z faktury [...] z dnia [...] w kwotach innych niż wykazane w tej fakturze stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towaru i usług. Naruszenie to spowodowało zaniżenie wykazanego obrotu o kwotę [...],- zł oraz podatku należnego o [...],- zł. W ocenie organ II instancji zarzuty podatnika dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji uprawnień do uczestnictwa w postępowaniu, możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego oraz zarzut nie wyznaczenia terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym wynikające z art. 123 § 1, art. 178 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej są nieuzasadnione. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji w piśmie z dnia 30.12.2004 r., skutecznie doręczonym podatnikowi dnia 03.01.2005 r. został wyznaczony termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Podatnik został poinformowany gdzie i kiedy będą udostępnione materiały dotyczące spraw za styczeń 2000 r. i styczeń 2002 r. Z uprawnienia tego podatnik nie skorzystał. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż podnoszone w odwołaniu zarzuty niezbadania i niewyjaśnienia w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy powodujące, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymaganiom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i narusza zasadę przekonywania z art. 124 tej ustawy, nie zostały poparte żadnymi dowodami. Podatnik nie wskazał, jakie fakty mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy organ pierwszej instancji pominął i jakich faktów nie wyjaśnił. Zarzucane w odwołaniu od decyzji naruszenie art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 pkt. 6 Ordynacji podatkowej wskutek nieuwzględnienia ich w naliczaniu odsetek za zwłokę, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie art. 21 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej - nie zawiera określenia okresu, za który powinny być liczone odsetki za zwłokę ani kwoty odsetek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący S.M., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 53 § 1 i § 3 w zw. z art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej; art. 123 § 1 w zw. z art. 178 § 1 i art. 200 Ordynacji podatkowej; art. 123 § 1 art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6, art. 210 § 4, art. 124 Ordynacji podatkowej; art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 oraz ust. 3 i ust. 3a, art. 27 ust. 4, art. 32 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż nie uwzględniono okresu przerwy naliczania odsetek od dnia 13.09.2002 r. do dnia 24.01.2005 r., czyli od dnia wszczęcia kontroli do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli, a zatem, zgodnie z treścią art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej - odsetek nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli. W wezwaniu z dnia 30. 12.2004 r. nie ma pouczenia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z zasadą wynikającą art. 123 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek wyznaczenia odrębnego terminu do zapoznania się przez stronę z materiałem dowodowym oraz pouczenia, że bieg siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia rozpocznie się od dnia zapoznania się z aktami. Pismo z dnia 30. 12.2004 r. wyznacza siedmiodniowy termin w dwóch sprawach (za styczeń 2000 r. i styczeń 2002 r.) a obie sprawy zostały wszczęte odrębnymi postanowieniami i toczyły się odrębnie. Organ podatkowy nie zbadał wszystkich okoliczności wskazanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji z dnia [...] Faktura korygująca [...] z dnia [...] została doręczona adresatowi, "B" w K. w dniu 21.02.2002 r., na co skarżący przedstawił dowód w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wystawiona przez Spółkę z o.o. "C" faktura korygująca [...] nie została doręczona na adres podatnika w miesiącu styczniu 2002 r. Nie miał więc możliwości ujęcia tej korekty w rozliczeniu za styczeń 2002 r. Wobec nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy zaskarżona decyzja nie odpowiada, zdaniem skarżącego, wymogom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz narusza zasadę przekonywania określoną w art. 124 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera faktów, które organ uznał za udowodnione, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne nie wskazuje pełnej podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości ustalenia, czy strona skarżąca prawidłowo wyjaśniła i ujęła w deklaracji VAT 7 za styczeń 2002 r. fakturę korygującą z dnia [...] dotyczącą faktury z dnia [...] dokumentującej sprzedaż naczepy "B" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w K. W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest okolicznością bezsporną, że w miesiącu styczniu 2000 r. strona skarżąca nie dokonała wpłaty na rzecz sprzedawcy – "C" Sp. z o.o. w S. żadnej należności, mimo że fakturą z [...] nr [...] określono, iż przelew całej należności nastąpi w terminie 10 dni od wystawienia faktury. Powyższe potwierdza ugoda zawarta przez skarżących ze sprzedawcą w dniu 15 stycznia 2002 r., w której strony zgodnie oświadczyły (§ 27), że skarżący do dnia zawarcia ugody nie zapłacili należności zgodnie z fakturą nr [...]. Podkreślić należy, że strona skarżąca nie kwestionuje złożonego przez pana S.M. w dniu 4 września 2002 r. oświadczenia o nieodebraniu naczepy: naczepa nie była używana i pozostawała przez cały czas w gestii sprzedającego ("C" sp.z o.o.). W aktach sprawy znajduje się dokument - pismo skarżących z dnia 10 stycznia 2000 r., którym zwrócili się z prośbą do sprzedawcy, aby do momentu zapłaty przetrzymał na terenie swojej firmy sporną naczepę. Pismem z dnia 21 września 2004 r. sprzedawca potwierdził, że naczepa będąca przedmiotem sprzedaży nie została wydana skarżącym ze względu na brak zapłaty. W kontekście bezspornego braku zapłaty ustalenie stron zawierających ugodę, że towar pozostawał "w gestii sprzedawcy" nie budzi wątpliwości. Sprzedawca wystawił fakturę, więc zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy powstał z tą chwilą. Powoływanie przez skarżących art. 6 ust. 1 tej ustawy dla wykazania, że powstanie obowiązku podatkowego nastąpiło z chwilą wydania towaru jest sprzeczne z treścią całego tego przepisu, z którego wynika, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru z zastrzeżeniem ust. 2 - 10, zatem nie można pominąć wskazanego wyżej ust. 4 przepisu. Powołane przez stronę skarżącą w odwołaniu i skardze poglądy i orzeczenia dotyczą innych niż w niniejszej sprawie stanów faktycznych. W niniejszej sprawie przyczyną nieodebrania towaru przez skarżących nie był zamiar przeniesienia obowiązku magazynowania na sprzedawcę, lecz niedotrzymanie terminu zapłaty należności na rzecz "C". Umowa sprzedaży jest umową wzajemnie zobowiązującą. Świadczenie skarżących w postaci zapłaty nie zostało wykonane, co skutkowało niewydaniem towaru przez sprzedawcę. Okoliczność ta jest wprawdzie kwestionowana przez skarżących na etapie odwołania i skargi, jednak strona nie uchyliła się od skutków złożonych przez siebie oświadczeń, zawartych również w złożonej do akt sprawy ugodzie z dnia 15 stycznia 2002 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do poglądu, że przedsiębiorcy mogą układać swoje stosunki zobowiązaniowe z partnerami handlowymi w sposób, który uznają za właściwy, jednakże ocena skutków transakcji handlowych w aspekcie podatkowym należy do organów podatkowych, również okoliczności, czy wystawiane faktury miały jako źródło realne transakcje gospodarcze (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r., sygn. III SA/ Gd 1484/03, Monitor Podatkowy 2005/4/32). Podkreślić należy , że kolejna umowa zawarta przez skarżących z podmiotem będącym w upadłości także nie została wykonana, zapłata nie nastąpiła a towar nie został wydany. Z publicznoprawnego punktu widzenia prawodawca uzależnił możliwość odliczenia podatku od pewnego stanu faktycznego. Wbrew zarzutom zawartym w skardze "otrzymanie towaru" nie jest wyrażeniem, które można interpretować w kategoriach cywilnoprawnych, takich jak zawarcie umowy, posiadanie, nabycie własności. Wprowadzony do tej ustawy art. 19 ust. 3a jest jednym z tych przepisów, które mają na celu powiązanie obowiązku zapłacenia podatku z rzeczywistym obrotem gospodarczym. Dlatego uprawnienie zawarte w art. 19 ust. 1 może być zrealizowane przez podatnika, gdy faktura dokumentująca sprzedaż towaru nie tylko odpowiada wymaganiom określonym w cytowanej ustawie (art. 32 ust. 1 i 5) oraz w odpowiednim rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ale także jest zgodna ze stanem rzeczywistym, czego dowodzi powiązanie prawa, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy, z otrzymaniem towaru. Przez "otrzymanie towaru" należy rozumieć pewien stan faktyczny, polegający na tym, że podatnik faktycznie dysponuje towarem, choć nie musi go wykorzystać do celów gospodarczych, (por. wyrok NSA z 26 IX 2001 r., sygn. I SA/Gd 1190/99, Przegląd Podatkowy 2003/7/98). Badając prawidłowość dokonanego odliczenia, organy podatkowe miały obowiązek zbadać, kiedy podatnik faktycznie otrzymał towar. Zdaniem Sądu, organy podatkowe w tym zakresie nie naruszyły zasad postępowania, a w szczególności art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Organy podatkowe dokonały oceny całego zebranego w sprawie materiału, uwzględniając oświadczenie strony skarżącej. Organy podatkowe nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 ordynacji podatkowej), uznając, że potwierdziło się tłumaczenie skarżącego, iż towar pozostał "w gestii sprzedawcy". Istotne jest wskazanie dat poszczególnych dokumentów: w dniu [...] skarżący nabyli towar, zwrócili się z prośbą do sprzedawcy o pozostawienie naczepy w jego firmie i towar sprzedali innemu podmiotowi. Organ podatkowy dokonał ustaleń także na podstawie materiałów uzyskanych po przeprowadzeniu kontroli u kontrahentów skarżących. W toku wyczerpującego postępowania organy podatkowe zebrały szeroki materiał dowodowy, dokonały analizy i oceny tego materiału, a wydane decyzje zawierają wystarczające uzasadnienie faktyczne. Skarżący i ich pełnomocnik brali czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego oraz mieli możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. W sprawie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekał w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. wyrokiem z dnia [...] Sąd oddalił skargę, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będącej konsekwencją ustaleń organu odnośnie faktury prawdziwej, korygującej w styczniu 2002 r. W rozpoznawanej sprawie strona w skardze jedynie zasygnalizowała zarzut naruszenia § 43 ust. 4 rozporządzenia MF z dnia 22.XII.1999 r. W ocenie Sądu organ prawidłowo wskazał stany faktyczne skutkujące uprawnieniem podatnika do wystawienia faktury korygującej. W niniejszej sprawie strona wskazała jako przyczynę korekty, iż faktura przedmiotowa nie dokumentowała faktycznej sprzedaży. Sąd podziela pogląd wskazany w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 22.IV.2002 r., sygn. FPS 2/02, w konsekwencji prawidłowe jest stanowisko organu, że nie podlega korekcie faktura prawnie bezskuteczna. Strona miała możliwość czynnego udziału w sprawie zarówno na etapie przed organem I, jak i II instancji. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 30 grudnia 2004 r. (k. 16 akt) Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawach wskazanych zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazano w jednym piśmie dwie sprawy, w których prowadzono formalnie odrębne, jednak merytorycznie powiązane postępowania. Strona prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowań brała w nich udział, zatem brak podstaw do uznania , że redakcja kwestionowanego w skardze pisma uniemożliwiała stronie udział w sprawie i obronę jej praw. Nie jest trafny z uwagi na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z tych względów uznając skargę za bezzasadną Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.