I SA/Lu 681/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. z o.o. B. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec - sierpień, październik, grudzień 2002 r., styczeń, kwiecień, lipiec – wrzesień i grudzień 2003 r. oraz styczeń 2004 r. - oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] , nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania U. W. od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] wydanej po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] w sprawie orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o. A. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, sierpień, październik, grudzień 2002 r., styczeń, kwiecień lipiec, sierpień, wrzesień, grudzień 2003 r. oraz styczeń 2004 r., utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że wnioskiem z dnia 8 grudnia 2006 r. pełnomocnik U.W. zwrócił się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] orzekającej o jej solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe A. sp. z o.o. z siedzibą w L., ul. E., z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec-sierpień 2002 r., październik, grudzień 2002 r., styczeń, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, grudzień 2003 r., styczeń 2004 r. w łącznej kwocie 32 775,40zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Jako przesłankę wznowienia postępowania pełnomocnik strony wskazał przyczynę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na powyższy wniosek przeprowadził postępowanie w celu zbadania czy przedmiotowa decyzja jest dotknięta wadą wskazaną przez pełnomocnika, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W wyniku przeprowadzonego postępowania w dniu [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wydał decyzję, którą uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności U. W. za zaległości spółki A. za miesiące grudzień 2003 r. i styczeń 2004 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz odmówił uchylenia decyzji w pozostałej części, ponieważ w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana decyzja identyczna jak dotychczasowa. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części odmawiającej uchylenia decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki A. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w tym zakresie, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego w sprawie oraz błędną jego ocenę. Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przez pojęcie nowych dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć należy tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Zdaniem pełnomocnika strony w rozpatrywanej sprawie nowymi dowodami są dokumenty potwierdzające następujące fakty: - pobyt podatniczki w szpitalu w okresie 3-8 czerwca 2002 r. w związku z urodzeniem dziecka, a następnie 16-tygodniowy urlop macierzyński, - przyznanie U. W. w dniu 24 stycznia 2003 r. statusu osoby bezrobotnej, - sprzedaż przez U. W. udziałów spółki w dniu 8 lipca 2003r., - odwołanie jej w dniu 12 grudnia 2003 r. z funkcji prezesa zarządu spółki. Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego dokonując oceny powołanych przesłanek słusznie uznał, iż jedynie ostatnia okoliczność, tj. odwołanie U. W. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki z dniem 12 grudnia 2003 r. jest przesłanką do wzruszenia swojej decyzji ostatecznej. Z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż strona pełniła funkcję Prezesa Zarządu w okresie od 4 lipca 2002 r. do 25 lutego 2004 r. tj. w okresie gdy powstały zaległości podatkowe. Jednakże biorąc pod uwagę okoliczność, iż w dniu 12 grudnia 2003 r. U. W. została odwołana z funkcji Prezesa Zarządu, nie może ona ponosić odpowiedzialności za zaległości podatkowe, powstałe w miesiącu grudniu 2003 r. oraz styczniu 2004 r. Natomiast pozostałe wskazywane przez pełnomocnika okoliczności nie stanowią przesłanki do tego by uznać, iż decyzja ostateczna Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego, w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności U. W. za pozostałe miesiące jest dotknięta wadą, powodującą konieczność wyeliminowania jej i w tym zakresie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, fakt przebywania strony w szpitalu oraz na urlopie macierzyńskim nie uniemożliwiał jej pełnienia funkcji Prezesa Zarządu. Wynika to między innymi z szeregu dokumentów z 2002 r. i 2003 r., które podpisywane były przez stronę i opatrzone pieczątką "Prezes". Również nie uniemożliwiały jej pełnienia funkcji Prezesa zbycie udziałów w dniu 8 lipca 2003r. i fakt uznania strony za osobę bezrobotną. Zbycie udziałów oznacza jedynie, iż U. W. przestała być udziałowcem spółki A., a to nie jest tożsame z zaprzestaniem pełnienia funkcji Prezesa Zarządu. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że U. W. została obciążona odpowiedzialnością za zaległości spółki powstałe w okresie, gdy pełniła funkcję Prezesa tej spółki. Z materiału dowodowego wynika, że nie wystąpiły żadne przesłanki przewidziane w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, na podstawie których organ podatkowy mógłby odstąpić od obciążenia jej tą odpowiedzialnością. Złożony przez Pełnomocnika w następstwie tej decyzji wniosek o wznowienie postępowania spowodował, iż organ podatkowy pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania uznał, iż decyzja ostateczna jest dotknięta w części wadą, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego rozpatrując powyższy wniosek nie prowadził postępowania w celu merytorycznego wyjaśnienia sprawy tj. zasadności orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej strony (co zostało zbadane w odrębnym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją), bowiem postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, w trakcie którego nie dokonuje się rozstrzygnięć merytorycznych lecz prowadzi się postępowanie w celu zbadania czy zaistniały przesłanki wymienione w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, uzasadniające wzruszenie decyzji dotychczasowej. Dodatkowo organ odwoławczy uznał, że oświadczenie złożone przez stronę w dniu 26 czerwca 2007 r. nie stanowi nowego dowodu w sprawie. W oświadczeniu tym podnosi ona, iż nie brała udziału w pracach zarządu i w działalności spółki. Dokumenty podpisywała tylko gdy zaszła taka konieczność, natomiast od chwili kiedy do Zarządu Spółki został powołany W. Z., nie podpisywała już żadnych dokumentów. Jak wynika z protokołu ze Zgromadzenia Wspólników, W. Z. został powołany do Zarządu na funkcję prezesa 12 grudnia 2003 r. czyli w dniu w którym U. W. została z tej funkcji odwołana. Zatem po tej dacie strona nie mogła już podpisywać żadnych dokumentów spółki jako jej Prezes. Również stwierdzenie podatniczki, iż od chwili udzielenia pełnomocnictwa ojcu, W. Z. w dniu 20 sierpnia 2002 r. to on kontaktował się z pozostałymi członkami zarządu nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ także "bierne" sprawowanie funkcji członka zarządu, nie zwalnia tego członka od odpowiedzialności za zaległości spółki. Zdaniem organu odwoławczego, wniosek pełnomocnika strony z dnia 27 czerwca 2007 r. o dołączenie do akt sprawy akt postępowań podatkowych w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności pozostałych członków zarządu spółki A. prawidłowo został przez organ I instancji załatwiony odmownie, z uwagi na fakt, że okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały wystarczająco stwierdzone dowodami zebranymi przez organ podatkowy I instancji i znajdującymi się w aktach przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania złożonego przez pełnomocnika. Na powyższą decyzję organu odwoławczego, U. W. reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wniosła o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...], w części odmawiającej uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w podatku VAT spółki A. za czerwiec, lipiec, sierpień, październik, grudzień 2002 r. i styczeń, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień 2003 r. 3) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił: 1. naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie całego istniejącego, istotnego w sprawie materiału dowodowego, błędną ocenę zabranego w sprawie materiału dowodowego, oraz odmowę uznania mocy dowodowej oświadczenia strony złożonego w dniu 26 czerwca 2007 r. w trybie art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej; 2. naruszenie art. 180 § 1, w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowań prowadzonych przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego wobec K.Ż. i A.B. - pozostałych członków zarządu spółki A., z tytułu ich solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, 3. naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, wobec błędnego ustalenia, iż w sprawie wystąpiły przesłanki do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe oraz, że brak było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności za zaległości spółki; 4. naruszenie art. 210 § 1 pkt 5), pkt 6) i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe i dowolne uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz brak rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności skarżącej za odsetki od zaległości podatkowych spółki; 5. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony stwierdził, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie jest prawidłowe, gdyż odwołaniem z dnia 26 marca 2007 r. zaskarżono jedynie w części decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] i w związku z tym organ odwoławczy nie powinien orzekać co do całości rozstrzygnięcia organu podatkowego I instancji, lecz jedynie w zaskarżonym zakresie. Fakt rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie niezaskarżonym przez stronę, potwierdza również treść uzasadnienia decyzji. Uzasadniając pozostałe zarzuty, pełnomocnik wskazał, iż jego zdaniem w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że organ pierwszej instancji dokonując oceny przesłanek uznał, iż jedynie okoliczność odwołania U. W. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki z dniem 12 grudnia 2003 r. jest przesłanką do wzruszenia decyzji ostatecznej. Ponadto stwierdził, że organ odwoławczy błędnie rozumie instytucję wznowienia postępowania, która służy przecież ponownemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej). Stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy faktycznie doprowadziło do braku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, co jest spowodowane również przyjęciem, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania oprócz okoliczności odwołania skarżącej z funkcji członka Zarządu z dniem 12 grudnia 2003 r. Błędnie ponadto, zdaniem pełnomocnika strony, organ odwoławczy uznał, że oświadczenie U.W. z dnia 22 czerwca 2007 r. nie stanowi nowego dowodu w sprawie, co narusza wprost normę art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej. Kwestionowane oświadczenie skarżącej, złożone w trybie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej potwierdza, iż pełniła ona funkcję Prezesa Zarządu jedynie biernie, również na wiele miesięcy przed formalnym odwołaniem jej z tego stanowiska z dniem 12 grudnia 2003 r. Z treści decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] wynika, że decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w zakresie odsetek od zaległości podatkowych, a zdaniem pełnomocnika, takie rozstrzygnięcie powinno się w decyzji znaleźć. Pełnomocnik skarżącej zauważył także, że istnieje wewnętrzna sprzeczność argumentacji podnoszonej w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji - z jednej strony organ II instancji nie dostrzega podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika TUS z uwagi na rzekomo udowodnione czynne sprawowanie funkcji Prezesa Zarządu przez U. W., z drugiej zaś - wyraźnie wskazuje, iż "bierne" pełnienie tego rodzaju funkcji nie zwalnia od odpowiedzialności za zaległości spółki. W ocenie pełnomocnika strony, nie ma podstaw do obciążenia skarżącej odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki A. z tytułu podatku od towarów i usług również ze względu na brak dowodów stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z majątku tejże spółki. Potwierdzeniu istnienia przesłanek egzoneracyjnych miał służyć także odrzucony przez organ odwoławczy wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowań prowadzonych przez Naczelnika TUS wobec dwóch pozostałych członków zarządu spółki A. K. Ż. i A. B. z tytułu ich odpowiedzialności jako osób trzecich, za zaległości spółki w podatku VAT. Pełnomocnik skarżącej wskazał ponadto na wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 257/05 oraz stanowisko WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2889/02, z których wynika, że odpowiedzialność osoby trzeciej nie może być skierowana do osoby, która nie pełniła czynnie obowiązków członka zarządu w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Niezależnie od tego wskazał, że jego rozstrzygnięcie zostało oparte na art. 233 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że jeżeli organ odwoławczy podtrzymuje w całości stanowisko organu podatkowego I instancji , może orzec w jedyny sposób przewidziany w tym przepisie, czyli wydać decyzję, którą utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie tego organu. Ponadto organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem pełnomocnika skarżącej dotyczącym oceny organu podatkowego, czy w sprawie wystąpiły inne wskazane przez stronę przesłanki do wznowienia postępowania oprócz okoliczności odwołania skarżącej z funkcji członka Zarządu z dniem 12 grudnia 2003 r., wskazując, że fakt przebywania skarżącej w szpitalu i na urlopie macierzyńskim oraz fakt uznania jej za osobę bezrobotną, nie miały wpływu na orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości spółki. Odpowiadając na zarzut dotyczący braku rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek, organ odwoławczy zgodził się, że decyzja organu I instancji nie zawiera takiego rozstrzygnięcia. Jednakże, skoro decyzja ta wydana została po wznowieniu postępowania, a Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej, to pozostała w mocy decyzja dotychczasowa zawierająca w swoim rozstrzygnięciu kwestię odsetek za zaległości podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie, spór pomiędzy organami podatkowymi a skarżącą sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy fakt urodzenia dziecka w dniu 3 czerwca 2002 r. oraz przebywania w związku z tym w szpitalu (3 – 8 czerwca 2002 r.), a potem na urlopie macierzyńskim w drugiej połowie 2002 r. oraz fakt uzyskania przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej w dniu 24 stycznia 2003 r. i sprzedaży przez nią udziałów w spółce z o.o. A. w dniu 8 lipca 2003 r., miały wpływ na wynik sprawy, związanej z orzeczeniem w stosunku do jej osoby o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w/w spółki, w której pełniła funkcję Prezesa Zarządu za okres od czerwca 2002 r. do listopada 2003 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, powyższe okoliczności nie pozwalają na orzeczenie o takiej odpowiedzialności, ponieważ z art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), wynika, że nie wydaje się decyzji w tym przedmiocie w stosunku do osoby, która pełniła jedynie biernie funkcję członka zarządu, natomiast ze wskazanych wyżej faktów wynika jasno, że U. W. nie mogła czynnie sprawować swojej funkcji Prezesa Zarządu. Natomiast organy podatkowe stoją na stanowisko, że przeprowadzone postępowanie podatkowe wskazuje, iż skarżąca nie pełniła swojej funkcji Prezesa Zarządu jedynie biernie, ponieważ istnieje szereg podpisywanych przez nią dokumentów świadczących, iż w okresie, za który orzeczono o jej solidarnej odpowiedzialności, czynnie podejmowała ona działania należące do kompetencji Prezesa Zarządu spółki. Jak wynika z art. 116 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa (§1). Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zaległości podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu (§2). Od 1 stycznia 2003 r. przepis ten stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (§1). Odpowiedzialność członków zarządu, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§2). Jak wynika z powyższego przepisu, organ może orzec o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe w przypadku bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Czasowe granice tej odpowiedzialności wyznacza § 2 art. 116 Ordynacji podatkowej, który wskazuje, że odpowiedzialność ta obejmuje zaległości podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków. Aby uwolnić się od tej odpowiedzialności członek zarządu powinien wykazać, że: - we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), - niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź - wskazać mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki. Mając na uwadze powyższe, sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że ustawodawca w żaden sposób nie różnicuje odpowiedzialności członków zarządu, którzy w rzeczywistości zajmują się sprawami spółki i tych, którzy zajmują bierną postawę. Ich powołanie w skład zarządu ma bowiem z zasady określony cel – kierowanie działaniami osoby prawnej, a więc aktywna postawę, a ponadto oczywiste jest, że sprawowanie funkcji członka zarządu nie może być przymusowe. Wyboru bez wątpienia można nie przyjąć (pod. B. Draniewicz, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2889/02). W tym miejscu zauważyć należy, że powołane przez pełnomocnika skarżącej orzeczenia sądów administracyjnych dotyczyły sytuacji, w których: 1) skarżąca złożyła rezygnację z funkcji członka zarządu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2889/02) i 2) skarżąca zanim faktycznie przestała pełnić obowiązki we władzach spółki, próbowała podjąć środki zaradcze związane z nieprawidłową pracą zarządu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 257/05), czyli innych, niż mająca miejsce w niniejszej sprawie. Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach Ordynacji podatkowej, w art. 240 – art. 246 i ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia nowego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do kwestii oceny, czy w niniejszej sprawie wyżej określona przesłanka rzeczywiście występuje, należało zbadać, czy przedstawione przez skarżącą nowe okoliczności faktyczne, bezspornie istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane wówczas organowi, są istotne, czyli, czy mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie odpowiedzialności U. W. za zaległości podatkowe spółki. Zdaniem sądu, wskazane przez pełnomocnika skarżącej okoliczności, w świetle dokonanej wyżej wykładni art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, nie są istotne, albowiem nie miałyby wpływu na wynik niniejszej sprawy, nawet gdyby organ podatkowy miał o nich wiedzę przed wydaniem decyzji o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej. Powyższe w konsekwencji prowadzi do wniosku, że organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 1 i § 2), a rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej powinien oprzeć na art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a nie, jak to uczynił organ I instancji, a organ odwoławczy utrzymał w mocy, na art. 240 § 1 pkt 3 a). Zgodnie z art. 145 § 1a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu, naruszenie przepisu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, o którym mowa wyżej, nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem konsekwencją zastosowania art. 240 § 1 pkt 2 (a nie art. 240 § 1 pkt 3a) byłoby również wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności U. W. za zaległości spółki z o.o. A. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, październik, grudzień 2002 r., styczeń, kwiecień lipiec, sierpień, wrzesień 2003 r. Z uwagi na powyższe, zarzuty pełnomocnika skarżącej, dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie całego istniejącego, istotnego w sprawie materiału dowodowego, błędną ocenę zabranego w sprawie materiału dowodowego oraz odmowę uznania mocy dowodowej oświadczenia strony złożonego w dniu 26 czerwca 2007 r. w trybie art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej, naruszenia art. 180 § 1, w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowań prowadzonych przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego wobec K. Ż. i A. B. - pozostałych członków zarządu spółki A., z tytułu ich solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, a także naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe i dowolne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie zasługują na uwzględnienie. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 5), pkt 6) Ordynacji podatkowej, poprzez brak rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności skarżącej za odsetki od zaległości podatkowych spółki. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, zawartym w odpowiedzi na skargę, że pomimo, iż decyzja organu I instancji rozstrzygnięcia takiego nie zawiera, to z samego jej rozstrzygnięcia wynika, że pozostała w mocy decyzja o orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki z o.o. A. za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, październik, grudzień 2002 r., styczeń, kwiecień lipiec, sierpień, wrzesień 2003 r., zawierająca w swoim rozstrzygnięciu kwestię odsetek za zaległości podatkowe. Natomiast decyzja Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego, w części w której uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia [...] i umorzył postępowanie w tym zakresie, pomimo braku rozstrzygnięcia w tym zakresie, dotyczy również odsetek od zaległości podatkowych za miesiące grudzień 2003 r. i styczeń 2004 r., co wynika z zasady, że obowiązek świadczenia odsetek za zwłokę jest ściśle związany z istnieniem zaległości podatkowych. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji polegające na tym, że organ odwoławczy orzekł co do całości rozstrzygnięcia organu podatkowego I instancji, a nie jedynie w zaskarżonym zakresie. Słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, że z art. 233 Ordynacji podatkowej wynika, że jeżeli organ odwoławczy podtrzymuje w całości stanowisko organu podatkowego I instancji, może orzec w jedyny sposób przewidziany w tym przepisie, czyli wydać decyzję, którą utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie tego organu. Zgodzić się natomiast należy z pełnomocnikiem skarżącej, że błędnie organ odwoławczy uznał, że oświadczenie U. W. z dnia 22 czerwca 2007 r. nie stanowi nowego dowodu w sprawie. Oświadczenie strony złożone w trybie art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej jest dowodem w sprawie i korzysta z domniemania prawdziwości, o ile nie jest sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Jednakże w świetle dokonanej wcześniej wykładni art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej i oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, powyższe stwierdzenie organu odwoławczego nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.