I SA/Lu 265/97

Drukarka komputerowa nie jest samodzielnym urządzeniem, to znaczy urządzeniem, którego funkcje użytkowe mogą być realizowane w jego samodzielnej pracy, bez współpracy z innymi urządzeniami - aby mogła spełniać swoje funkcje drukarka komputerowa musi otrzymać od urządzenia komputerowego polecenie drukowania i informacje, co ma drukować. Jest typowym urządzeniem peryferyjnym. Wydatek na drukarkę komputerową nie może więc być ani zaliczony bezpośrednio jako koszt uzyskania przychodu, bowiem byłoby to sprzeczne z art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, ani też - jako koszt uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne drukarki, jako samodzielnego środka trwałego. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa, zaś zarzuty skargi są nieuzasadnione. Wbrew twierdzeniom skargi nie ulega bowiem wątpliwości, że drukarka komputerowa nie jest samodzielnym urządzeniem, to znaczy urządzeniem, którego funkcje użytkowe mogą być realizowane w jego samodzielnej pracy, bez współpracy z innymi urządzeniami - aby mogła spełniać swoje funkcje drukarka komputerowa musi otrzymać od urządzenia komputerowego polecenie drukowania i informacje, co ma drukować. Jest typowym urządzeniem peryferyjnym - "urządzeniem wyjścia". Nie można zaś z niej korzystać jako z urządzenia wyłącznego, na przykład na sposób podobny do maszyny do pisania. Pośrednio przyznają to zresztą skarżący pisząc w skardze, że zakupiona drukarka może współpracować z różnymi urządzeniami elektronicznymi, a współpraca ta polega na przyjmowaniu od nich danych do wewnętrznej pamięci drukarki, by je drukować. Dla powyższej oceny nie ma jednak znaczenia okoliczność, że drukarka może współpracować zarówno z komputerem, jak i z innymi urządzeniami komputerowymi, bowiem w każdym razie nie stanowi urządzenia samodzielnego. W zestawie nie może też być urządzeniem zasadniczym, skoro nie może pracować niezależnie od urządzenia komputerowego. Organy podatkowe dokonały zatem w omawianym zakresie prawidłowych ustaleń, a oparły się przy tym, nie naruszając art. 80 Kpa, na wyjaśnieniach samego skarżącego. Prawidłowo też zastosowały obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416; ustawa ta powoływana będzie niżej jako "ustawa"/ kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi zaś, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów między innymi wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, a także wydatków na ulepszenie /przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację, modernizację/ tych środków, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększają wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Określenia składników majątkowych uznawanych za środki trwałe i uznawanej za koszty uzyskania przychodu amortyzacji tych składników dokonuje się według zasad ustalonych dla celów podatku dochodowego od osób prawnych /art. 22 ust. 7 ustawy/. Zasady te ustalone zostały przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34 ze zm.; rozporządzenie to zwane będzie dalej "rozporządzeniem"/, zgodnie z którymi urządzenia stanowiące własność podatnika, kompletne i zdatne do użytku, o przewidywanym okresie dłuższym niż rok uznaje się za środki trwałe /par. 2 ust. 1 rozporządzenia/, podlegające ujawnieniu w ewidencji środków trwałych /par. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz.U. nr 35 poz. 173 ze zm./ i od wartości których, z wyjątkami nie mającymi znaczenia w niniejszej sprawie /par. 3 ust. 3 rozporządzenia/, dokonywane są odpisy amortyzacyjne /par. 3 ust. 1 rozporządzenia/. Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu /przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji/, wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których cena nabycia przekracza 1.000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji /par. 4 ust. 3 rozporządzenia/. Jak wyżej wskazano, drukarka komputerowa nie jest urządzeniem zdolnym do samodzielnej pracy, lecz jest urządzeniem peryferyjnym /tzw. urządzeniem wyjścia/ urządzenia komputerowego, wobec czego - stosownie do cytowanego wyżej par. 2 ust. 1 rozporządzenia - nie może być uważana za środek trwały, lecz - w myśl par. 4 ust. 3 rozporządzenia - stanowi ulepszenie urządzenia komputerowego. Wydatek na drukarkę komputerową nie może więc być ani zaliczony bezpośrednio jako koszt uzyskania przychodu, bowiem byłoby to sprzeczne z art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, ani też - jako koszt uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne drukarki, jako samodzielnego środka trwałego, gdyż stoi temu na przeszkodzie par. 2 ust. 1 i par. 4 ust. 1 rozporządzenia. Z tego ostatniego powodu nie byłoby też możliwe dokonanie odpisu amortyzacyjnego jednorazowo, z zastosowaniem par. 3 ust. 2 rozporządzenia, niezależnie nawet od okoliczności, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby w 1995 roku drukarka była ujęta w ewidencji środków trwałych, zaś podatnik w toku postępowania podatkowego twierdził, że amortyzacji drukarki nie dokonywał. Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga, jako bezzasadna, podlega oddaleniu na zasadzie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.