II SA/Ka 3294/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.O. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy K. postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę. Zaskarżoną uchwałą, na zasadzie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 ze zm.) w związku z art. 229 pkt 3 k.p.a., Rada Miejska w K. uznała skargę wniesioną przez skarżącego w opisanym powyżej przedmiocie za nieuzasadnioną. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze skarżący domagał się uchylenia tej uchwały, zarzucając jej naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: na początek należy wyjaśnić, iż wobec brzmienia art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) uchylającego ustawę z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz w świetle treści jej art. 97 § 2, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Po wtóre godzi się stwierdzić, że obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m. in. legitymacji skargowej skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego kognicją sądu administracyjnego i czy ewentualnie wyczerpano przepisany tryb. Granice właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wynikają one także z innych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Dopuszczalność zaskarżania uchwał organów gmin zasadniczo reguluje przepis art. 101 cytowanej powyżej ustawy gminnej. Stanowi on w ust. 1, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te orzekają w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 (dotyczy on aktów stanowiących prawo miejscowe), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W obu przywołanych normach położono zatem akcent na publicznoprawny charakter uchwał, jakie mogą być przedmiotem skarg rozpatrywanych przez właściwy sąd administracyjny. Abstrahując już więc od braku wykazania przez skarżącego wyczerpania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i zachowania terminu do wniesienia skargi, trzeba stwierdzić, że materia kwestionowanej uchwały nie mieści się w powyższej definicji, co oznacza, iż skarga na nią jest niedopuszczalna. Pod pojęciem administracji publicznej rozumie się władcze wykonywanie zadań przypisywanych przez obowiązujący porządek prawny organom państwowym lub samorządowym w zakresie oddziaływującym na szeroki krąg podmiotów, zwykle zmierzających do zaspokojenia potrzeb mieszkańców danego terenu. Przeciwstawia się mu wykonywanie administracji w aspekcie indywidualnym, odnoszącej się do praw jednostki, aczkolwiek i zadania z zakresu administracji publicznej mogą ich dotyczyć. W niniejszej sprawie zakwestionowano uchwałę obejmującą zasięgiem wyłącznie osobę skarżącego, postanawiając o negatywnym sposobie załatwienia wniesionej przez niego skargi. W przekonaniu obecnego składu Sądu uchwała ta nie ma zatem charakteru publicznoprawnego, mimo iż w jej tle skarżący go eksponował, zarzucając wadliwość w dysponowaniu środkami gminnymi. Jednakowoż w opinii Sądu owo tło nie ma wpływu na ocenę charakteru uchwały. Niezależnie od tych wywodów wypadnie podnieść, że podjęto ją w tzw. trybie skargowym, uregulowanym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w jego dziale VIII, który nie podlega kontroli legalności dokonywanej przez sąd administracyjny. Stosownie do utrwalonego orzecznictwa taka też była wykładnia stosowana przez Naczelny Sąd Administracyjny pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Na marginesie można tylko dodać, iż w razie niewykonywania czynności nakazanych prawem albo w razie podejmowania przez organ gminy czynności faktycznych i prawnych, które naruszają prawa osób trzecich, przepis art. 101a cytowanej ustawy o samorządzie gminnym dopuszcza wydanie przez sąd administracyjny organowi nadzoru nakazu wykonania niezbędnych czynności. Wszak żądanie skarżącego, jasno sprecyzowane w treści skargi, w tym kierunku nie zmierzało, zaś jego modyfikacja, zwłaszcza poprzez oznaczenie strony przeciwnej, przekracza ramy działania sądu administracyjnego z urzędu. Nadto, że negatywna ocena postępowania organów gminy winna skutkować wystąpieniem do właściwych organów powołanych dla realizacji nadzoru nad ich działalnością i kontroli przestrzegania prawa. W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na mocy art.58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.