I SA/Wr 3901/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia NSA - Barbara Hnatiuk (sprawozdawca), Asesor WSA - Marta Semiczek, Protokolant - Paulina Biernat, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka z o.o. we Wr. na wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia straty za rok 1999 p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. wydał w dniu [...] wynik kontroli (Nr [...]), w którym m.in. stwierdził, że Spółka z o.o. A we W. zawyżyła stratę za rok 1999 o [...]. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał organ kontroli skarbowej przepis art. 24 ust. 2 pkt 2 i art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. nr 54, poz. 572 ze zm.). Zawyżenie zadeklarowanej przez Spółkę straty, nastąpiło według ustaleń kontroli wskutek zaniżenia przez Spółkę przychodów roku 1999 o kwotę [...] oraz zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]. Po bezskutecznym wezwaniu organu kontroli skarbowej do usunięcia naruszenia prawa, Spółka A wniosła na wskazany wynik kontroli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia wyniku, jako wydanego z rażącym naruszeniem przepisu art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej przez wydanie wyniku kontroli zamiast obligatoryjnego orzeczenia w formie decyzji podatkowej. Spółka zarzucała ponadto naruszenie przepisów art. 207, 214, 124, 122, 180,187 Ordynacji podatkowej oraz art. 258 i 253 Kodeksu handlowego jak również art. 12 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odpowiadając na skargę, organ kontroli skarbowej wniósł o jej odrzucenie twierdząc, że zaskarżony wynik kontroli nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż nie mieści się w pojęciu aktu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Z ostrożności procesowej wniesiono o oddalenie skargi, podnosząc argumentację na poparcie tezy, iż nie istniały podstawy do wydania w tej sprawie decyzji. Podtrzymano również stanowisko zajęte w kwestii zawyżenia przez Spółkę straty za rok 1999. Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznania sprawy niniejszej po myśli przepisu art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1271), po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył: Działając stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola w myśl § 2 pkt 1-3 powołanego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na zaskarżalne postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na postanowienia kończące postępowanie jak również na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i administracyjnym. Przepis art. 3 § 2 pkt 4 natomiast, przewiduje kontrolę sądu administracyjnego w sprawach dotyczących innych, niż określone w punktach 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej; dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stąd też, jeżeli sprawa dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej, orzeczenie w niej wydane może być zaskarżone do sądu administracyjnego jedynie wówczas, gdy stanowi ono decyzję, lub jedno z postanowień wymienionych w punktach 1-3 powołanego przepisu art. 3 § 2 ustawy, albo inny akt lub czynność, o którym mowa w punkcie 4. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 4 podlegają akty lub czynności, które: |- |mieszczą się w zakresie działania administracji publicznej, | |- |dotyczą uprawnień lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, | przy czym wszystkie te przesłanki ustawowe spełnione muszą być łącznie. Stąd też brak którejkolwiek z tych przesłanek sprawia, że akt lub czynność nie może stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Przykład aktu, który nie może być zaskarżony do sądu administracyjnego, stanowi wynik kontroli, wydany przez organ kontroli skarbowej w trybie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 54, poz. 572 ze zm.). Akt taki wydany został w sprawie niniejszej. Po przeprowadzeniu kontroli w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem za rok 1999 z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, podatku od towarów i usług za maj 1999r. oraz w zakresie przestrzegania obowiązków podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, organ kontroli skarbowej stwierdził nieprawidłowości w ustaleniu przez Spółkę wysokości straty za rok 1999, a to przez jej zawyżenie o kwotę [...]. Nie określono żadnych wniosków jak i nie wydano wskazań dotyczących usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Pouczono stronę o braku podstaw do zaskarżenia wyniku kontroli. Omawiany wynik kontroli wskazuje zatem wyłącznie na uchybienia w obliczeniu straty, jak również dokonuje w tym przedmiocie stosownych ustaleń faktycznych. Nie przyznaje, nie stwierdza ani też nie uznaje żadnych uprawnień względem Spółki, jak również nie nakłada na podmiot kontrolowany żadnych obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustalenia poczynione przez organ kontroli skarbowej w omawianym wyniku kontroli, stanowią jedynie materiał dowodowy, który będzie mógł wykorzystać organ podatkowy w ewentualnym postępowaniu, dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1999. W tym też postępowaniu służyć będą Spółce wszelkie uprawnienia i procesowe instrumenty prawne, zmierzające do pozbawienia ustaleń organu kontroli skarbowej mocy dowodowej. Skoro więc omawiany wynik kontroli nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie może być uznany za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkiem czego jest brak podstawy prawnej do zaskarżenia tegoż wyniku do sądu administracyjnego. Należało zatem skargę Spółki A odrzucić, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż jej wniesienie z braku podstawy prawnej było niedopuszczalne. KK/25.03.04