I SA/Kr 1702/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: Sędziowie: Protokolant: NS A (del) Józef Gach NSA (del) Grażyna Jarmasz(spr) Asesor WSA Anna Znamiec Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu l kwietnia 2004r. Sprawy ze skargi "B" S.A. w N. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 12.06.2002r Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998r skargę oddala Decyzją z dnia [...].2002r. nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego w N. z [...].2002r. nr [...], którym to urząd odmówił Firmie "B." S.A. w N. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998r. Sprawa została wywołana wnioskiem pełnomocnika spółki doradcy podatkowego W. S. z dnia [...].2001 r., zmienionym pismem z [...].2002r., o stwierdzenie nadpłaty i jej zwrot na rachunek bankowy. Wraz z wnioskami zostały łożone deklaracja VAT-7 korygujące rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998r. w ten sposób, że została zmniejszona wartość sprzedaży zwolnionej o [...] zł w stosunku do sprzedaży zwolnionej przyjętej w decyzji wydanej w przedmiocie tego podatku za ten okres, jak też zwiększono podatek naliczony do odliczenia z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł. Zmiana wniosku dotyczyła określenia wielkości nadpłaty. Ponieważ uwzględniono rozstrzygnięcie wydane przez Inspektora Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].1999r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998r. określające zaległość w tym podatku na kwotę [...] zł, to pierwotną wartość nadpłaty, o którą wniesiono, tj. [...] zł zmniejszono o te cztery złote. Wobec tego wniesiono o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w kwocie [...] zł. Wniosek został uzasadniony tym, iż spółka z dniem l stycznia 1998r. wniosła aportem swój Zakład w K. do spółki "B." sp. z o.o. w zamian za udziały w tej nowej spółce wartości [...] zł. Wartość wnoszonego aportu wykazana została w deklaracji VAT-7 w pozycji 58, gdy tymczasem zgodnie z art.2 ust.3 pkt 5 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ aport nie podlega podatkowi VAT i nie jest również sprzedażą zwolnioną od tego podatku. Organy w tej sprawie, odmawiając stwierdzenia nadpłaty, przywołały art. 10 ust.2 w/w ustawy o podatku od towarów i usług z którego wynika, iż zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku naliczonego nad należnym przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba, że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż Inspektor Kontroli Skarbowej w/w decyzją z [...].1999r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998r., zaległość podatkową, odsetki za zwłokę, jak również ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną. Wobec tego, że zasadą jest trwałość decyzji ostatecznych, decyzja taka może być wzruszona jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek ściśle określonych w ustawie z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ tj. w trybie przewidzianym w art.240, art.247, art.253 i art.254 tej ustawy. Z rozstrzygnięciem takim nie zgodzono się wnosząc odwołanie, a wobec nie uwzględnienia jego argumentów, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której to zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez błędną interpretację art. 2 ust. 3 pkt 5a, art. 10 ust. 2, art. 21 ust. l i 4 w/w ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a ponadto art. 128 ustawy Ordynacja podatkowa. W skardze podniesiono, że w złożonej ostatecznej korekcie deklaracji VAT-7 uwzględnione zostały ustalenia decyzji inspektora kontroli skarbowej z [...].1999r., a więc nie podważono w żaden sposób prawomocności tej decyzji, przez co uznano zasadę trwałości wyrażoną w art. 128 ustawy Ordynacja podatkowa. Jednakże spółka chciała skorzystać z przysługującego jej prawa wynikającego z art. 10 ust. 2 i 21 ust. 4 w związku z art.2 ust.3 pkt 5a ustawy o podatku od towarów i usług tj. prawa do korekty zobowiązania podatkowego oraz zwrotu nadpłaty podatku. Stwierdzono, że żaden z obowiązujących przepisów zarówno ustawy Ordynacja podatkowa, jak i ustawy o podatku od towarów i usług nie statuuje zakazu ustalania zobowiązania podatkowego w innej wysokości, niż ustalona deklaratoryjną decyzją organu podatkowego, o ile podatnik nie kwestionuje ustaleń tej decyzji. Prawo do korekty, zdaniem pełnomocnika skarżącej, ma między innymi zapewnić podatnikowi możliwość sprostowania błędu w rozliczeniu podatku, stanowi zatem gwarancję ochronną. Utrata tego uprawnienia musi wynikać z przepisów ustawy. A organy nie wskazały takiego przepisu, który pozbawiałby skarżącą takiego prawa. Tak jak wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług wykazana przez podatnika w deklaracji VAT-7 może zostać zmieniona przez organ podatkowy wydaną decyzją, tak samo, w ocenie skarżącej, uznając prawo podatnika do złożenia korekty, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, może on złożyć deklarację korygującą w sposób określony ustawą, również po wydaniu przez organ prawomocnej decyzji, ujmując w korekcie ustalenia zawarte w decyzji. Przepisy dotyczące prawa do złożenia korekty nic nie mówią o tym, że brak jest takiej możliwości. Według pełnomocnika skarżącej tylko i wyłącznie w przypadku, gdy podatnik nie uwzględni w deklaracji VAT-7 ustaleń prawomocnej decyzji oznacza to, że ją kwestionuje, co z kolei może nastąpić jedynie w oparciu o przepisy art.240, art.247, art.253 i art.254 ustawy Ordynacja podatkowa. Jednakże podkreślono, że w niniejszej sprawie nie kwestionuje się ustaleń prawomocnej decyzji uwzględniając jej ustalenia w złożonym wniosku wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację je uzasadniającą. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak wobec wejścia w życie z dniem l stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Przesądzającym w niniejszej sprawie jest przepis art. 81 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w 1998r.. Przepis ten stanowi, że uprawnienie do skorygowania deklaracji podatkowej ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola /pkt l tego paragrafu/. Uprawnienie to przysługuje jednak nadal w zakresie, w jakim organ podatkowy w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej nie stwierdził naruszenia prawa lub nie wydał decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej / pkt 2/. W zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998r., a więc za miesiąc, co do którego wniesiono o stwierdzenie nadpłaty w dniu 31 grudnia 2001 r. i złożono korektę deklaracji podatkowej VAT-7 , organ kontrolny Inspektor Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu [...].1999 roku decyzję określającą zobowiązanie w podatkowe w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł jak również ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł. Skoro w zakresie tego podatku za miesiąc styczeń 1998r. została wydana decyzja określająca zaległość podatkową, nastąpiła utrata prawa dokonywania przez podatnika korekty złożonej przez niego pierwotnie deklaracji VAT-7. Natomiast zmiany decyzji wymiarowej w drodze korekty deklaracji podatkowej składanej przez podatnika nie prze widuj ą żadne przepisy prawa podatkowego. Tak więc wzruszenie ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1998r. nie mogło nastąpić w drodze proponowanej przez skarżącą spółkę. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ orzekł jak w sentencji.