II SA/Gd 3363/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: WSA Alina Dominiak As. WSA Krzysztof Retyk Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.P. na decyzję Komendanta Policji [...] z dnia 30 lipca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji [...] rozkazem personalnym z dnia 9 lipca 2001 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092) zwolnił K. P. ze służby w Policji z dniem 16 lipca 2001 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że przeciwko asp. szt. K. P. przeprowadzone zostało postępowanie dyscyplinarne w związku z popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego. Orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...] wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Od tego orzeczenia policjant w dniu 11 maja 2001 r. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Komendant Wojewódzki Policji [...] orzeczeniem nr [...] z dnia 25 czerwca 2001 r. utrzymał w mocy orzeczenie o wydaleniu ze służby. W związku z powyższym niniejszy rozkaz personalny jest wykonaniem orzeczonej kary. W odwołaniu od powyższej decyzji K.P. zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r., ponieważ orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...] nie było prawomocne i nie dawało podstaw do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. W uzasadnieniu odwołania K. P. wskazał, że od orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] zgodnie z § 30 ust. 5 i § 31 ust. 3 powołanego rozporządzenia wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Nadto podał, iż w dniu 11 lipca 2001 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w B. orzekła, że jest niezdolny do służby w Policji. Orzeczenie niniejsze stanowi podstawę do zwolnienia go ze służby w myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, które uprawomocni się w pierwszej kolejności. Ponadto skarżący zarzucił, iż jego odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego winno być rozpatrzone do dnia 12 czerwca 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia 30 lipca 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu wskazano, że faktycznie rozpatrzenie odwołania od orzeczenia o ukaraniu wydanego w I instancji nastąpiło z naruszeniem terminu 14 dni, określonym w § 32 ust. 6 rozporządzenia MSWIA z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, jednakże termin ten ma charakter jedynie instrukcyjny i jego przekroczenie nie rodzi ujemnych skutków dla wydanego orzeczenia. Ponadto organ II instancji podał, że błędne jest twierdzenie, iż od orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym w II instancji przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zgodnie z §32 ust. 6 rozporządzenia orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne. Odnośnie orzeczenia komisyjnego organ odwoławczy stwierdził, iż jest to jedynie zawiadomienie o niezdolności do służby, poprzedzające wydanie prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami prawnymi brak jakichkolwiek unormowań, które nakazywałyby w takim przypadku zastosować w stosunku do policjanta korzystniejszą podstawę prawną zwolnienia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. P. zarzucił, że rozkaz personalny z dnia 30 lipca 2001 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nie zawiera uzasadnienia przedstawionych mu zarzutów, co narusza § 26 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. Nadto skarżący przedstawił okoliczności związane z postępowaniem dyscyplinarnym. W piśmie z dnia 30 grudnia 2001 r. skarżący uzupełnił skargę i przedstawił omówienie oraz własną ocenę dowodów przeprowadzonych w trakcie postępowania dyscyplinarnego. Komendant Wojewódzki Policji [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Taka decyzja jest decyzją kadrową i stanowi obligatoryjny akt wykonania kary dyscyplinarnej wymierzonej w postępowaniu dyscyplinarnym prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. Niniejszy przepis nakłada bowiem na organ służbowy Policji obowiązek zwolnienia policjanta ze służby, w stosunku do którego zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby. Oznacza to, że właściwy organ jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie może go nie wykonać. Wobec tego w tym postępowaniu nie można zajmować się oceną postępowania dyscyplinarnego i kary wymierzonej po jego przeprowadzeniu. W związku z tym brak jest podstaw, aby ustosunkowywać się do zarzutów skargi dotyczących postępowania dyscyplinarnego. W rozpoznawanej sprawie rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby został wydany przez właściwe organy służbowe Policji. Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji decyzje w tego typu sprawach podejmuje przełożony, którym w stosunku do skarżącego był Komendant Powiatowy Policji [...]. Wobec tego stosownie do art. 32 ust. 2 cytowanej ustawy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Komendanta Powiatowego Policji przysługiwało do wyższego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji [...]. Zgodnie z § 34 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14) po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego przełożony właściwy w sprawach osobowych wykonuje orzeczoną karę. Od orzeczeń dyscyplinarnych odwołanie przysługuje do wyższego przełożonego nad przełożonym, który wydał orzeczenie. Orzeczenie przełożonego rozpatrującego odwołanie jest ostateczne (§ 30 ust. 1 i § 32 ust. 3 cytowanego rozporządzenia). Wobec tego należy stwierdzić, że wskutek utrzymania orzeczeniem nr [...] z dnia 25 czerwca 2001 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w mocy orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji [...] o wydaleniu skarżącego ze służby zasadnym było wykonanie orzeczonej kary i zwolnienie skarżącego ze służby. Orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane przez właściwe organy w sprawach osobowych. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 26 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia. Niniejszy przepis odnosi się bowiem do orzeczenia dyscyplinarnego regulując jakie elementy winno zawierać uzasadnienie takiego orzeczenia, natomiast akt zaskarżony w przedmiotowej sprawie nie jest orzeczeniem dyscyplinarnym lecz orzeczeniem stanowiącym wykonanie kary wymierzonej takim orzeczeniem. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.