II OSK 1275/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr. ), Bogusław Moraczewski, Protokolant Dorota Korybut – Orłowska, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2006 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2004r. sygn. akt II SA/Lu 588/03 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną II OSK 1275/05 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 588/03 oddalił skargę E. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2003 r. którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania w trybie art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego nakazu S. W. usunięcia nieprawidłowości w budynku przy ul. S. w L. poprzez nakazanie zamurowania otworu okiennego w ścianie tego budynku usytuowanej w granicy z działką przy ul. S. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 7 grudnia 1995 r. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, nakazał B. M. i S. W. zamurowanie wykonanego otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku przy ul. S., od strony działki E. K. właściciela nieruchomości przy ul. S. w L. Powyższą decyzję utrzymał w mocy Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 10 maja 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 6 marca 1997 r. oddalił skargę S. W. na ww. decyzję z dnia 10 maja 1996 r. Postępowanie egzekucyjne wszczęte w stosunku do S. W. i B. M. celem doprowadzenia do zamurowania przedmiotowego okna, zgodnie z decyzją ostateczną, zostało umorzone postanowieniem Prezydenta Miasta L. z dnia 2 grudnia 1997 r. w związku ze stwierdzeniem w protokole z dnia 12.09.1997 r. faktu wykonania obowiązku, przez zamurowanie otworu okiennego luksferami. Ponieważ E. K. nie zgadzał się z powyższym wykonanie decyzji z dnia 10 maja 1996 r. twierdząc, że takie zamurowanie spornego okna narusza przepisy techniczno-budowlane i powoduje niewłaściwy stan techniczny budynku sąsiada oraz żądał zamurowania otworu okiennego cegłą pełną o grubości 38 cm, co jego zdaniem będzie zgodne z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 1997 r. W tym celu na wniosek E. K., zostało wznowione postępowanie egzekucyjne wcześniej umorzone postanowieniem z dnia 2 grudnia 1997 r., kiedy to organy nadzoru budowlanego doszły do wniosku, że E. K. nie jest stroną toczącego się postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 31 maja 2001 r. II SA/Lu 479/00 potwierdził to stanowisko, oddalając skargę E. K. na postanowienie WINB w Lublinie z dnia 28 marca 2000 r.. Pismem z dnia 19.03.2002 r. E. K. wniósł o wszczęcie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. na podstawie art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego twierdząc, że zamurowanie otworu okiennego luksferami nie stanowi wykonania wcześniejszych orzeczeń administracyjnych i wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 6 marca 1997 r. Następnie pismem z dnia 19.08.2002 r. E. K. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 19 listopada 2002 r. II SAB/Lu 49/2 zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. do wydania decyzji w spawie opisanej przez E. K. w piśmie z dnia 19.03.2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. pismem z dnia 10.02.2003 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania "w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku przy ul. S. w L." na żądanie E. K. Zdaniem organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w ww. trybie, brak podstaw prawnych do ponownego wydania decyzji w sprawie zamurowania otworu okiennego, skoro wcześniej w tej samej sprawie została wydana decyzja ostateczna . Naruszałoby to art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Wyraz takiemu stanowisku dał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. odmawiającej w trybie art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego wydania nakazu S. W. usunięcia nieprawidłowości w budynku przy ul. S. w L. poprzez nakazanie zamurowania otworu okiennego w ścianie tego budynku usytuowanej w granicy z działką przy ul. S. Odwołanie od powyższej decyzji złożył E. K. twierdząc, iż ściana w której zostały zamontowane luksfery, zagraża zdrowiu a nawet życiu rodziny skarżącego, gdyż odpada tynk płatami. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, poza powtórzeniem argumentacji wcześniej przedstawionej w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, wskazano również na brak podstaw do kwestionowania wykonania decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie, a w szczególności § 270 ust. 2 i § 234 ust. 2 (obowiązujące w dacie wykonania decyzji) dopuszczały sytuowanie budynku przy granicy działki ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiada posiadającą otwór wypełniony luksferami. Ewentualny zły stan techniczny budynku sąsiada, co również podnosi w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji E. K., może być przedmiotem odrębnego postępowania. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. E. K. twierdzi, że do dnia dzisiejszego nie zamurowano otworu okiennego. Powołane powyżej przepisy rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. odnoszą się do bezpieczeństwa pożarowego, zdaniem skarżącego, a nie do zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej, co reguluje § 12 ust. 4 tego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2004 r. oddalającego skargę E. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r., nie dopatrzył się aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. W ocenie Sądu, właściciele sąsiedniego budynku prawidłowo zamurowali okno w ścianie granicznej i nie naruszyli w tym zakresie obowiązujących przepisów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. , powołanych przez organ w zaskarżonej decyzji. E. K., reprezentowany przez adwokata A. Z., wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 234 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., zamiast art. 12 ust. 4 tego rozporządzenia. Wskazując na powyższe, wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi E. K., ewentualnie o: - uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Zdaniem skarżącego, sąd pierwszej instancji zastosował przepisy o bezpieczeństwie przeciwpożarowym, zamiast przepisów regulujących warunki zabudowy. Zaskarżony wyrok jest sprzeczny z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 1997 r., w którym wskazano w uzasadnieniu, iż "ściana budynku usytuowana 3m i bliżej od granicy powinna być ściana bez otworów". Skarżący uważa, że "zasłonięcie otworu okiennego luksferami może ewentualnie niwelować zagrożenie pożarowe, ale przecież nie likwiduje otworu, a tego wymagają przepisy stricte budowlane". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Stan faktyczny sprawy, w którym otwór okienny w ścianie budynku należącego do S. W., usytuowanej w granicy z działką przy ul. S., został zamurowany luksferami, nie pozwalał na wydanie decyzji na podstawie art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z żądaniami E. K. bowiem: - zamurowanie otworu okiennego luksferami, nie można uznać za nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego, w rozumieniu przepisu art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego, - zamurowanie otworu okiennego luksferami przez S. W. jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 7 grudnia 1995 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia 10 maja 1996 r. oraz z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 6 marca 1997 r. sygn. akt II SA/Lu 576/96, - zamurowanie otworu okiennego luksferami w niniejszej sprawie jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , a w szczególności z § 12 ust. 4 oraz § 234 ust. 2 i § 270 ust. 2 tego rozporządzenia, - organ administracji publicznej, nie może w drodze decyzji po raz drugi, nakazać zamurowania otworu okiennego, nawet w oparciu o inny przepis Prawa budowlanego, gdyż taka decyzja dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną, co stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Żądania E. K. wznowienia postępowania egzekucyjnego a potem wszczęcia postępowania na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, oparte są na błędnych założeniach i przekonaniu, iż wstawienie luksferów w otwór okienny nie powoduje zamurowania (likwidacji) tego otworu. Tymczasem luksfery w świetle przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, są materiałem budowlanym, który w pewnych sytuacjach może być stosowany alternatywnie, zamiennie zamiast cegieł, jeżeli spełnia to warunki określone w § 234 ust. 2 wcześniej powołanego rozporządzenia. I wówczas ściana, w której otwór okienny został wypełniony luksferami, w rozumieniu § 12 ust. 4 rozporządzenia, jest ścianą bez otworów. Przepis § 12 ust. 4 wcześniej powołanego rozporządzenia mówiący o tym, że budynek zwrócony w stronę granicy ścianą bez otworów (okiennych, drzwiowych) , należy rozumieć zgodnie z jego praktycznym przeznaczeniem i intencją normodawcy. Ograniczenia wynikające z tego przepisu podyktowane są przesłankami dwojakiej natury. Po pierwsze, otwory okienne lub drzwiowe w ścianie budynku usytuowanej w odległości 3 m od granicy działki, naruszałyby intymność i spokój właściciela sąsiedniej działki. Po drugie zaś, ograniczenia te wynikają z bezpieczeństwa pożarowego i zagrożenia z tym związanego dla obiektów budowlanych znajdujących się na sąsiedniej działce. Mając na uwadze funkcje jakie spełnia otwór okienny, nie można uznać, że funkcje te zostają zachowane, jeżeli otwór okienny zostanie wypełniony luksferami, które z natury swej, nie pozwalają na obserwację tego co jest na zewnątrz tak, jak przez otwory okienne wypełnione szybami. Nie ulega wątpliwości bowiem, że S. W. i jego rodzina, nie mogą przez otwór okienny wypełniony luksferami, obserwować tego, co dzieje się na działce E. K. Tym samym funkcja, jaką spełnia tradycyjny otwór okienny wypełniany oknem z szybami, została przez zamurowanie luksferami zlikwidowana. Otwór okienny wypełniony luksferami, nie jest więc otworem o jakim mowa w § 12 ust. 4 rozporządzenia. Żadna z wcześniej wydanych decyzji w tej sprawie (z dnia 7.12.1995 r. i 10.05.1996 r.) ani wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 1997 r., uznając że wybicie otworu okiennego w ścianie budynku usytuowanej w granicy było samowolą budowlaną, nakazując likwidację tego otworu (zamurowanie otworu okiennego), nie określiła szczegółów technicznych, ani materiałów przy pomocy których ma być przywrócony stan zgodny z prawem. Trudno więc uznać za uzasadniony zarzut skarżącego, że wypełnienie otworu okiennego luksferami, jest niezgodne z powyżej wymienionymi orzeczeniami. Na marginesie należy również zaznaczyć, że wcześniej powoływany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 1997 r., nie zapadł w tej samej sprawie, w rozumieniu art. 153 ppsa, co zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2004 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.