I SA/Wr 2124/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sąd. Marzena Łozowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2004 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym za 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącej kwotę 4.746,70 zł (słownie: cztery tysiące siedemset czterdzieści sześć złotych 70/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed sądem. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Urząd Skarbowy w Brzegu określił skarżącej - W. L. od całości przychodu uzyskanego w 1999 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zryczałtowany podatek dochodowy według najwyższej (8,5%) stawki ryczałtu, tj. w kwocie 57.432,90 zł., zaległość podatkową z wyżej wymienionego tytułu w kwocie 56.595,90 zł oraz odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 44.853,80 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w oparciu o dowody zakupu materiałów i części zamiennych takich jak farby, lampy, akumulatory, pręty, śruby, nakrętki, podkładki, wiertła itp., Urząd Skarbowy w Brzegu stwierdził, że w roku 1999 poza czynnościami handlowymi, skarżąca wykonywała również czynności polegające na remontowaniu, naprawie i modernizowaniu zakupionych, w celu dalszej ich sprzedaży, maszyn i urządzeń do produkcji rolnej. W związku z powyższym stwierdzono, że prowadzona działalność nie jest wyłącznie działalnością handlową w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz 930). Zgodnie z zapisem art. 4 ustawy, działalność usługowa w zakresie handlu polega na sprzedaży w stanie nie przetworzonym nabytych uprzednio produktów (wyrobów) i towarów w tym również takich, które zostały przez sprzedawcę zapakowane lub rozważone w mniejsze opakowania albo rozlane w butelki, puszki lub mniejsze pojemniki. Zatem przychód uzyskany ze sprzedaży przetworzonych, uprzednio nabytych maszyn i urządzeń rolniczych nie podlegał opodatkowaniu według stawki 3%, jak to wykazała skarżąca w prowadzonej ewidencji przychodów, lecz ryczałtowi według stawki 8,5%. Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie w którym zarzucił naruszenie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z pkt 3 lit. b oraz art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik twierdził bowiem, iż zarówno skarżąca jak i jej małżonek nie posiadali stosownych kwalifikacji, sprzętu ani pomieszczeń do dokonywania remontów, napraw, przeróbek i modernizacji zakupionego w Republice Czeskiej sprzętu. W odwołaniu wskazano, iż drobne naprawy, czy renowacja dotyczyły wyłącznie maszyn rolniczych podlegających w terminie późniejszym dalszej odsprzedaży i miały na celu poprawienie estetyki oferowanego do sprzedaży sprzętu. Izba Skarbowa w Opolu decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia kwoty zaległości podatkowej i dokonała jej obniżenia z kwoty 56.595,90 zł do kwoty 56.586,10 zł. W pozostałej części utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Rozpatrując sprawę organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż skarżąca nie dopełniła obowiązków określonych przepisami art. 15 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), zgodnie z którym podatnicy i spółki opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych są obowiązani prowadzić ewidencję przychodów według określonego wzoru. Natomiast zgodnie z przepisem art. 12 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy, jeżeli podatnik prowadzi działalność, z której przychody są opodatkowane różnymi stawkami określonymi w ust. 1, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych ustala się według stawki właściwej dla przychodów z każdego rodzaju działalności, pod warunkiem, że prowadzi ewidencję przychodów w sposób umożliwiający określenie przychodów z każdego rodzaju działalności. W razie, gdy podatnik nie prowadzi ewidencji w sposób zapewniający ustalenie przychodów w sposób zapewniający ustalenie przychodów dla każdego rodzaju działalności, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów. Zdaniem organu taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Stwierdzono bowiem, że ewidencja przychodów prowadzona była wadliwie, gdyż poza przychodami z działalności handlowej skarżąca uzyskiwała przychody z działalności usługowej, których nie wyodrębniała w prowadzonej ewidencji. Działalność usługową stanowi - w myśl art.4 pkt 1 tej ustawy - pozarolnicza działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług, zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług, wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (DZ.U. Nr 42 poz. 264 ze zm.). Pojecie usługi w rozumieniu PKWIU obejmuje między innymi: wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarki narodowej oraz na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej, zbiorowej i ogólnospołecznej. Zdaniem organu odwoławczego takie czynności były wykonywane przez skarżącą, o czym świadczy okoliczność dokonania w 1999 r. zakupu materiałów służących tej działalności za znaczną kwotę, tj. 21.859,59 zł, a także podniesiona na etapie prowadzonego przez Urząd Skarbowy w Brzegu postępowania podatkowego oraz we wniesionym odwołaniu okoliczność, iż materiały te zostały wykorzystane do celów renowacyjnych zakupionych maszyn rolniczych. Ze składanych przez skarżącą - na etapie prowadzonego postępowania podatkowego - oświadczeń wynikało, iż przed dalszą odsprzedażą maszyn rolniczych dokonywała ich naprawy. Wyjaśnienia te wprawdzie zostały w terminie późniejszym zmienione pismem dnia 4 maja 2001 r., i oświadczeniem z dnia 27 października 2001 r., jednakże Izba Skarbowa wyjaśnieniom tym nie dała wiary. Stwierdzono, że pozostają one w sprzeczności z innymi składanymi wcześniej na etapie prowadzonego postępowania podatkowego, a ponadto dowody zebrane w sprawie potwierdzają zeznania pierwotne, tj. stwierdzają wykonywanie czynności mających charakter usług. Nie znajdowały, zdaniem organu, uzasadnienia zawarte w odwołaniu twierdzenie pełnomocnika jakoby oświadczenia skarżącej (następnie wycofane) zostały złożone pod presją, w chwili zdenerwowania, a przede wszystkim przez kobietę słabo orientującą się w sprawach technicznych. Z akt sprawy wynika, iż wyjaśnienia - w formie pisemnej - nie były składane przed pracownikiem Urzędu Skarbowego, bezpośrednio po zapoznaniu się z określonym dokumentem, lecz w terminie późniejszym, co wyklucza możliwość wywierania presji przez pracowników Urzędu Skarbowego na ich treść. Izba Skarbowa nadmieniła, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie był fakt wykonywania wskazanych czynności, lecz ich kwalifikacja - ze względu na różne stawki w ryczałcie - do działalności handlowej, czy też usługowej. Jednocześnie organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, iż Urząd Skarbowy w Brzegu nieprawidłowo określił wysokość zaległości podatkowej - stad Izba Skarbowa - działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości zaległości podatkowej i obniżyła tę zaległość z kwoty 56.595,90 zł do kwoty 56.586,10 zł. Decyzja Izby Skarbowej stała się przedmiotem skargi wniesionej do NSA Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, w której pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w Brzegu. Wnosząc o powyższe zarzucono organom podatkowym naruszenie przepisów art. 122 w związku z art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej, art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z pkt. 3 lit. b oraz art. 4 pkt 1 i 3, a także art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Nadto zarzucono organowi podatkowemu posłużenie się przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy dowodami "dotyczącymi całkiem innej problematyki" powstałych przed dniem 7 marca 2001 r. - kiedy postanowieniem Urzędu Skarbowego w Brzegu wszczęto postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wykorzystane przez organ podatkowy dowody dotyczą innych postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi. We wniesionej skardze wskazano również na bezkrytyczne przyjmowanie często nielogicznych oświadczeń składanych w wyniku prowadzonego postępowania podatkowego przez podatniczkę. Przykładem takiego oświadczenia było między innymi stwierdzenie dotyczące przeznaczenia oleju opałowego na ogrzewanie warsztatu. Zdaniem pełnomocnika przedmiotowy warsztat był w tak złym stanie technicznym, że jego ogrzewanie było niemożliwe. Zdaniem pełnomocnika, zły stan zdrowia psychicznego skarżącej, uzasadniał nie uwzględnienie części składanych przez nią oświadczeń, dotyczących między innymi prowadzenia remontów, czy napraw zakupionych maszyn rolniczych. W skardze wskazano nadto, że nie polegał na prawdzie argument Izby Skarbowej, jakoby Urząd Skarbowy w Brzegu nie sugerował skarżącej, że "przetwarzała" zakupione maszyny. Podniesiono przy tym, że organy nie stawiały zarzutu przetwarzania zakupionych maszyn rolniczych, lecz prowadzenia działalności usługowej. Natomiast taka - jak podniesiono w skardze nie była przez skarżącą prowadzona. Zdaniem pełnomocnika o świadczeniu usług w zakresie naprawy maszyn rolniczych nie może świadczyć okoliczność poddawania zakupionych maszyn rolniczych "drobnym zabiegom kosmetycznym" przed dalszą odsprzedażą. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi z powołaniem argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 11 maja 2004 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż organ drugiej instancji nie odniósł się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia rozdz. 5.3.1. zdanie 2 oraz rozdz. 5.3.4 akapit 4 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.03.1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i usług (Dz. U. nr 42, poz. 264 ze zm.) zgodnie z którymi przepisy dotyczące usług nie mają zastosowania do czynności wewnątrzzakładowych oraz, że roboty instalacyjne wykonywane przez sprzedawcę detalicznego, jako usługa związana integralnie ze sprzedażą określonego wyrobu - kwalifikowane winny być jako handel detaliczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszym przypadku, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu jest sądem właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy. Ponadto zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 cyt. ustawy). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy skarżąca w roku 1999 prowadziła poza działalnością handlowa również działalności usługową. Izba Skarbowa przyjęła za organem podatkowym pierwszej instancji, że skarżąca osiągała również przychody z działalności usługowej, których nie wyodrębniała w prowadzonej ewidencji przychodów, opodatkowując je jedną, niewłaściwą stawką ryczałtu - przewidzianą dla działalności handlowej. W związku z powyższym organy podatkowe stwierdziły, iż w myśl art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm.) ryczałt od przychodów ewidencjonowanych przez skarżącą winien wynosić 8,5% przychodów. Zdaniem organu odwoławczego o tym, że skarżąca wykonywała powyższe czynności świadczyły okoliczności dokonania zakupu materiałów niezbędnych do działalności usługowej na kwotę 21.859,59 zł. oraz oświadczenia skarżącej składane na etapie postępowania podatkowego. Skarżąca natomiast konsekwentnie utrzymywała, iż zakwestionowane faktury dotyczyły zakupu materiałów, które z pewnością nie służyły działalności usługowej. Ponadto podatniczka w postępowaniu podatkowym zmieniła uprzednio złożone wyjaśnienia, w których stwierdziła, że nigdy nie dokonywała remontów, napraw i przeróbek maszyn. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania, wszechstronnego rozważenia i oceny materiału dowodowego w myśl przepisów art. Art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Jest poza sporem, że wymieniony przepis art. 122 wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Zasada ta nakazuje organom podatkowym uwzględniać zarówno okoliczności korzystne, jak i niekorzystne dla strony (patrz: wyrok NSA z dnia 06.11.2003 r., I SA/Gd 1237/00, POP 2004/1/1). Realizacja prawdy obiektywnej wymaga przy tym, by dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). Przyjęta natomiast w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (patrz: wyrok NSA z dnia 29.06.2000 r., I SA/Po 1342/99). Przebieg postępowania oraz treść uzasadnień Izby Skarbowej oraz Urzędu Skarbowego wskazuje, iż organy te w sposób dowolny, bez wszechstronnej analizy i oceny materiału dowodowego uznały, iż skarżąca poza działalnością handlową uzyskiwała również przychody z działalności usługowej. Stanowi to naruszenie powołanych wcześniej przepisów art. art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W przedmiotowej sprawie głównymi i jedynymi dowodami uzasadniającymi przyjęcie przez organy takiego stanowiska były oświadczenia podatniczki, złożone w pierwszej fazie postępowania podatkowego, z których zresztą skarżąca się wycofała oraz dowody zakupu materiałów (farb, nakrętek, śrub, akumulatorów) na "znaczną", jak to określił organ podatkowy, kwotę, tj. 21.859,59 zł. W ocenie Sądu, organy podatkowe nie dokonały rzetelnej analizy zakwestionowanych dowodów zakupów. Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji nie odniosła się do zawartych w odwołaniu twierdzeń, iż cześć wydatków związana była z eksploatacją środków trwałych, zabezpieczeniem towarów przed kradzieżą, czy w czasie transportu. Przy czym wymaga podkreślenia, iż organ podatkowy pierwszej instancji przekazując sprawę organowi drugiej instancji, ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych przez stronę (na podstawie art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej) uznał, iż wyjaśnienia zawarte w odwołaniu zasługują na uwzględnienie w odniesieniu do wydatków w kwocie 4.359,79 zł. Tym bardziej niezrozumiałe jest, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do powyższej kwestii, konsekwentnie powołując kwotę wydatków wynikającą z protokołu kontroli. Ponadto z analizy akt podatkowych wynika, iż pośród zakwestionowanych wydatków, które miały potwierdzać fakt prowadzenia przez skarżącą działalności usługowej, znajduje się m.in. maszyna myjąca - zakupiona za kwotę (netto) 10.738,48 zł. Wydatek ten stanowi prawie 50% całej wskazanej w decyzji organu kwoty wydatków. W ocenie Sądu, stanowisko organów w tym zakresie, narusza zasadę swobodnej oceny dowodów, czyniąc ja dowolną. Organy podatkowe kilkakrotnie zmieniały wysokość przedmiotowych wydatków. W protokole kontroli z "zestawienia zakupów służących do remontów, modernizacji, napraw pojazdów i urządzeń" wynikała kwota 21.859,59 zł. (wartość netto), natomiast z pisma: "stanowisko działu podatku dochodowego od osób fizycznych do ustaleń kontroli" wskazano kwotę 11.121,11 zł - netto (prawdopodobnie wyłączając z zestawienia zawartego w protokole kontroli wspomniane wcześniej urządzenie myjące na kwotę 10.738,48 zł.). Jeszcze inną kwotę wskazano w piśmie urzędu skarbowego, w którym organ pierwszej instancji ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Izba Skarbowa, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, mogła nie dać wiary wyjaśnieniom skarżącej, w których zmieniła ona wcześniej złożone wyjaśnienia i zaprzeczyła twierdzeniom, iż kiedykolwiek dokonywała remontów, napraw i przeróbek maszyn rolniczych przed dalszą ich odsprzedażą. Jednakże wyjaśnienia powyższe musiałyby być poparte innymi dowodami zebranymi w sprawie. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zgromadzono innych wiarygodnych dowodów, które potwierdzałyby stanowisko organów podatkowych. Z pewnością nie można za takie dowody uznać wskazanych w zaskarżonej decyzji dowodów zakupu materiałów służących, zdaniem Izby Skarbowej, działalności usługowej prowadzonej przez skarżącą. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej wymaga uprzednio precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego, a następnie właściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych. Niedostatki bądź błędy w ustaleniach faktycznych z reguły powodują wadliwe zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego. Stwierdzić należy, że zarzutom skargi nie można odmówić słuszności. Skoro organy podatkowe uchybiły obowiązkowi podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania, wszechstronnego rozważenia i oceny materiału dowodowego, naruszyły przepisy art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym wadliwe ustalenie stanu faktycznego spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 pkt 1 i 3 oraz art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm.). Organy podatkowe winny ustalić na podstawie wnikliwej analizy wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydatków, w oparciu o inne dowody, jak na przykład, oględziny miejsca wykonywanej działalności gospodarczej, posiadanego przez skarżącą sprzętu, jaki charakter mają wykonywane przez skarżącą czynności. Organy mogą zwrócić się, w razie wątpliwości, do urzędu statystycznego o wydanie opinii klasyfikacyjnej w tym przedmiocie. Winny również odnieść się do podnoszonych przez pełnomocnika skarżącej twierdzeń, iż działalność powyższa ma charakter działalności wewnątrzzakładowej lub można ją zakwalifikować do robót instalacyjnych wykonywanych przez sprzedawcę detalicznego. Całokształt przedstawionych okoliczności spowodował, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo u postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Przepis art. 152 cyt. ustawy uzasadnia rozstrzygnięcie, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.