I SA/Wr 2208/03

Dnia 6 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ponaglenia w sprawie wykonania wyroku sygn. akt I S.A./Wr 1840/01 oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Izba Skarbowa Izba Skarbowa uznała za nieuzasadnioną skargę Podatnika z dnia [...], cyt. "na bezczynność Urzędu Skarbowego w G. w sprawie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia 2.04.2003 r. sygn. akt I S.A./Wr 1840/01". Podatnik wniósł także o rozstrzygnięcie i rozpoznanie sprawy zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w uzasadnieniu powołanego wyroku, z jego czynnym udziałem i z uwzględnieniem nowych okoliczności i argumentów (m.in. poprzez uwzględnienie wszystkich deklaracji podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r. - PIT - 4, PIT - 5, PIT - 33 oraz podatku obrotowego TOT - 2 i pośredniego VAT - 7 za 1993 r.). Wyrokiem z dnia 2.04.2003 r. sygn. akt I S.A./Wr 1840/01, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we W., uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą j ą decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] zakończyła postępowanie podatkowe wszczęte na wniosek Podatnika z dnia [...], który wpłynął do Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...]. Decyzją tą Urząd Skarbowy w G. umorzył postępowanie podatkowe w przedmiocie zwrotu Podatnikowi, nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1993 r. Decyzja Urzędu Skarbowego w G. została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...]. Na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w swoim wniosku z dnia [...] o zwrot nadpłaty Podatnik powoływał się na zaistnienie nowych, nieznanych mu wcześniej okoliczności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe powinny były zobowiązać podatnika, na podstawie art. 169 ustawy Ordynacja podatkowa, do jednoznacznego sprecyzowania żądania oraz ustalić, czy wniosek podatnika w istocie nie zmierzał do wzruszenia środkami nadzwyczajnymi, funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji wymiarowej. Zdaniem Sądu umorzenie postępowania podatkowego było przedwczesne, ponieważ brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia, że wniosek Podatnika dotyczył sprawy tożsamej, już rozstrzygniętej. NSA podkreślił, że organy podatkowe winny ustalić precyzyjnie, czego dotyczyło złożone żądanie i do czego podatnik zmierzał. Pismem z dnia [...], uzupełnionym pismem z dnia [...], podatnik działając w imieniu swoim i żony, Pani K. K., złożył do Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., wniosek o wykonanie wyroku NSA z dnia 2.04.2003 r. cyt. "w przedmiocie zwrotu przez Urząd Skarbowy w G. nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. w kwocie [...] wraz z odsetkami od dnia ich pobrania". Pismem z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. przesłała do Urzędu Skarbowego w G. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia [...]oraz wniosek Państwa K. i T. K. z dnia [...] o wykonanie ww. wyroku - celem załatwienia zgodnie z właściwością. Pismo Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] wraz z załącznikami (wyrok NSA oraz wniosek podatników), wpłynęło do Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...]. Po otrzymaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Urząd Skarbowy w G. pismem z dnia [...] nr [...] wezwał Pana T.K., na podstawie art. 169 § l ustawy Ordynacja podatkowa, do precyzyjnego określenia żądań zawartych we wniosku z dnia [...] i z dnia [...], tj. do jednoznacznego wskazania procedury przewidzianej w ustawie Ordynacja podatkowa, uruchomienia której oczekuje ze strony organów podatkowych oraz do wskazania przesłanek uzasadniających zastosowanie tejże procedury. Urząd Skarbowy w G. pouczył Pana T. K., że w przypadku niezastosowania się do wezwania, podanie zostanie pozostawione bez rozpatrzenia. Podatnik skierował do Urzędu Skarbowego w G. pismo z dnia [...], z którego wynika, że w odpowiedzi na wezwanie składa "skargę na bezczynność w sprawie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego". Powyższe pismo zostało przesłane Izby Skarbowej we W. celem załatwienia zgodnie z właściwością. Urząd Skarbowy w G. uznał, że przedmiotowe pismo nie zawiera w swej treści dodatkowych doprecyzowań do złożonych wcześniej wniosków i postanowieniem z dnia [...] nr KP-[...] pozostawił bez rozpatrzenia podanie Podatnika z dnia [...] oraz z dnia [...]-z powodu niezastosowania się do wezwania z dnia [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie zarzutów zawartych w ponagleniu, Izba Skarbowa we W. stwierdziła, że ponaglenie jest nieuzasadnione. Izba wywodziła, że zgodnie z art. 139 § l ustawy Ordynacja podatkowa, załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jak stwierdzono w toku kontroli doraźnej, w sprawie będącej przedmiotem ponaglenia, terminy te nie zostały przez Urząd Skarbowy w G. przekroczone. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.04.2003 r. wpłynął do Urzędu Skarbowego w G. w dniu 22.05.2003 r. Wykonując zalecenia Sądu, Urząd Skarbowy w G. pismem z dnia [...] nr [...] wezwał Pana T. K. do precyzyjnego określenia żądań zawartych we wniosku z dnia [...] i z dnia [...]. Z powodu niedoprecyzowania żądań zgodnie z ww. wezwaniem, Urząd Skarbowy w G. postanowieniem z dnia [...] nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia podania Podatnika z dnia [...] i z dnia [...]. W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego Izba Skarbowa stwierdziła, że organ podatkowy pierwszej instancji nie uchybił przepisom zawartym w rozdziale 4 "Załatwianie spraw" Działu IV "Postępowanie podatkowe" ustawy Ordynacja podatkowa. Sprawa została załatwiona w terminie niespełna l miesiąca od daty wpływu do Urzędu Skarbowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykonania którego domaga się Podatnik. Stąd Izba Skarbowa we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...]liznął a ponaglenie na niezałatwienie sprawy za nieuzasadnione. W złożonej w dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, Podatnik wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] oraz zobowiązanie właściwych organów podatkowych do wykonania wyroku Sądu z dnia 2.04.2003 r. sygn. akt I S.A./Wr 1840/01. Ponadto podatnik wniósł o zasądzenie od Izby Skarbowej we W. kosztów sporządzenia skargi w kwocie [...] oraz zwolnienie z ponoszenia dalszych kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w przyspieszonym trybie łącznie ze skargą na bezczynność (sygn. akt SAB/Wr 7/03). W uzasadnieniu skargi do NSA Podatnik stwierdził, że nie wnosił skargi na bezczynność do Izby Skarbowej we W. , a pismem z dnia [...] L.dz. [...] skierowanym do Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., za pośrednictwem Urzędu Skarbowego w G., udzielił cyt. "merytorycznej odpowiedzi na pismo Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] oraz równocześnie skargę na bezczynność organów w sprawie wykonania wyroku NSA sygn. akt I S.A./Wr 1840/01". W dalszej części skargi podatnik po raz kolejny przedstawił sprawę dotyczącą zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. nie składając konkrektych zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu tut. Izby Skarbowej W odpowiedzi na skargę Izba wywodzi, iż nadesłane przez Pana T. K. pismo z dnia [...] L.dz. [...], zostało przesłane przez Urząd Skarbowy w G. do Izby Skarbowej, celem rozpoznania w trybie art. 229 pkt 7 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W powołanym piśmie Podatnik wyraźnie stwierdził, że wnosi cyt. "skargę na bezczynność w sprawie wykonania wyroku NSA z dnia 2.04.2003 r. sygn. I S.A./Wr 1840/01". Zatem żądanie podatnika zostało rozpatrzone jako ponaglenie w trybie art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa. W swoim podaniu – zdaniem Izby- podatnik nie udziela odpowiedzi na wezwanie Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...], bowiem nie sprecyzował żądania, tj. nie wskazał, uruchomienia jakiej procedury oczekuje ze strony organów podatkowych (wznowienia postępowania, stwierdzi nieważności decyzji, czy zmiany decyzji) oraz nie wskazał okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają zastosowanie wybranej procedury. Izba Skarbowa wskazuje, że podatnik przyznaje w skardze z dnia [...], jego pismo z [...] było w istocie "skargą na bezczynność w sprawie wykonania wyroku Naczelni Sądu Administracyjnego sygn. akt I S.A./Wr 1840/01". Izba Skarbowa rozpatrzyła żądanie podatnika w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa jako ponaglenie niezałatwienie sprawy we właściwym terminie. Zauważa w tym trybie tut. Izba Skarbowa nie miała uprawnienia do merytorycznego załatwi sprawy będącej przedmiotem postępowania podatkowego. Rozpatrując ponaglenie na nie załatwienie sprawy przez Urząd Skarbowy we właściwym terminie, Izba Skarbowa nie miała także kompetencji do wskazywania Urzędowi Skarbowemu w G. sposobu rozpatrzenia wniosków Pana podatnika z dnia [...] i z dnia [...] Izba wskazuje ,że merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie z wniosków Podatnika z dnia [...] i z dnia [...] zapadło w dniu [...], kiedy Urząd Skarbowy w G. postanowieniem nr [...] pozostawił bez rozpoznania podania Podatnika z dnia [...] i z dnia [...] z powodu niesprecyzowania żądań zawartych w ww. pismach. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego- zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. i na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżone postanowienie organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Izba Skarbowa prawidłowo oceniła stan faktyczny i prawny i na tej podstawie stwierdziła, iż organ I instancji nie pozostawał w zwłoce z załatwieniem sprawy. Skarga na bezczynność może być wniesiona tylko w tych wypadkach, gdy przepis prawa przewiduje działanie organu, a organ pozostaje w zwłoce. Nie jest przy tym zwłoką wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Wbrew twierdzeniom skarżącego powoływany przez niego wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia 2.04.2003 sygn. akt I S.A./Wr 1840/01 nie zobowiązywał organów skarbowych do wydania decyzji o zwrocie nadpłaty w podatku dochodowym za 1993 a jedynie do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i prawidłowego określenia właściwego przedmiotu postępowania. Z treści odpowiedzi na skargę, załączonych do niej dokumentów oraz skargi z dnia [...] wynika, że Urząd Skarbowy G. otrzymał odpis powołanego wyroku w dniu [...], zaś w dniu [...] wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień, oraz że wniosek T. K. w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym za 1993 - został pozostawiony bez rozpoznania postanowieniem Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]. Postanowienie to był przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w sprawie sygn. akt I Sa/Wr 2355/03. Wobec tego postępowania zostało przez organ pierwszej instancji zakończone przed upływem miesięcznego terminu określonego w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie, w konsekwencji czego nie wydał w terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA w Warszawie z 27.04.1998 IV SAB 66/97 LEX nr 43355). Nie można więc uznać zasadności skargi, jakoby organ I pozostawał w zwłoce, wobec czego prawidłowe jest postanowienie o uznaniu ponaglenia za nieuzasadnione. W sprawach ze skargi na rozstrzygnięcia organów administracji publicznej kontrola Sądu ogranicza się jedynie do sprawdzenia zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem Badaniu podlega czy przy wdawaniu orzeczenia nie naruszono przepisów prawa materialnego lub przepisów proceduralnych w takim stopniu, że mogło to wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Nie może być więc w tym postępowania przedmiotem badania prawidłowość innych rozstrzygnięci administracyjnych ani też udzielanie merytorycznych wskazówek co do rozpoznania innych wniosków skarżącego. Dlatego bezprzedmiotowe są wywody skarżącego dotyczące okoliczności określenia zobowiązania podatkowego oraz związku skargi na bezczynności z innymi składanymi skargami. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.