III SA/Lu 346/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek,, Sędzia NSA Maria Wieczorek(spr.), Protokolant ref. staż. Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2004 na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Lubelskiego na uchwałę Rady Gminy Łabunie z dnia 06 września 2000 Nr XVII/91/2000 w przedmiocie regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom zatrudnionym w szkołach, dla których organem prowadzącym jest Gmina Łabunie dodatków: motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy i za wysługę lat oraz niektórych innych składników wynagrodzenia, a także dodatku mieszkaniowego, części obejmującej § 11 ust. 8-12 załącznika do tej uchwały. p o s t a n a w i a Odrzucić skargę Rada Gminy uchwałą Nr [...] z dnia [...] ustaliła regulamin określający wysokość oraz szczegółowe warunki przyznania nauczycielom zatrudnionym w szkołach, dla których organem prowadzącym jest Gmina, dodatków: motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy i za wysługę lat oraz niektórych innych składników wynagrodzenia, a także dodatku mieszkaniowego. Uchwała ta została po podjęciu przekazana Wojewodzie. W ustawowym 30-dniowym terminie Wojewoda nie wszczynał postępowania o stwierdzenie nieważności i nie wydawał rozstrzygnięcia nadzorczego w tym zakresie. Dnia [...] maja 2004 r. Wojewoda wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie powołując jako podstawę prawną do jej wniesienia art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wskazując na naruszenie przepisów art. 54 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karty Nauczyciela (Dz. U. 2003 r. Nr 118), organ wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 11 ust. 8-12 załącznika do tejże uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż skarga wniesiona została po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Obowiązujący tryb przy wnoszeniu skargi przez organ nadzoru na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 1996 r. Nr 13 poz. 74 ze zm.) nie przewiduje (w przeciwieństwie do art. 101) wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustaw: o samorządzie gminnym, o samorządzie powiatowym, o samorządzie województwa, o administracji rządowej w województwie oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 45, poz. 497), który wszedł w życie 30 maja 2001 r. (art. 16) wprowadził do ustawy o samorządzie gminnym przepis art. 102a stanowiący, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 10 "Nadzór nad działalnością gminy" nie stosuje się obowiązującego w tej dacie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Tym samym wniesienie skargi na podstawie powołanego wyżej art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wymaga wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślenia wymaga, że nowelizując powołaną ustawę o samorządzie gminnym nie wyłączono jednak stosowania obowiązującego wówczas art. 35 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Podobnie reforma sądownictwa administracyjnego i wejście w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyłączyła również stosowania art. 53 § 1. Skoro zatem wniesienie skargi do sądu administracyjnego na podstawie powołanego wyżej art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wymaga wzywania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, to termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg po upływie ostatniego dnia terminu do stwierdzenia nieważności uchwały przez organ nadzoru we własnym zakresie. Pogląd ten Sąd wywiódł z gramatycznej wykładni przepisów ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podzielając przy tym jednolitą linię orzecznictwa wypracowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2002 r. III SA 1361/02, postanowienie NSA z dnia 27 września 2001 r. III SA/Wr 2525/2000). Przechodząc do ogólnych rozważań na gruncie rozpoznawanej sprawy, należy dojść do wniosku, że przyjmując najkorzystniejszy dla strony skarżącej – Wojewody – wariant, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi nie mógł rozpocząć biegu przed wejściem w życie art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, a zatem zaczął biec od dnia 30 maja 2001 r., to bieg terminu zakończył się w dniu 29 czerwca 2001 r. W sprawie niniejszej skargę wniesiono do Sądu w dniu 14 maja 2004 r., tj. ze znacznym przekroczeniem terminu. W tym stanie skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 poz. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).