II OSK 86/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Zygmunt Zgierski, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2004 r. sygn. akt II SA/Po 68/04 w sprawie ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Stawiszynie z dnia 29 października 2003 r. Nr X/64/2003 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 września 2004 r.(II SA/Po 68/04), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Nr X/64/2003 z dnia 29 października 2003 r. Rady Miejskiej w Stawiszynie w przedmiocie zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego - oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazano, że argumenty skarżącego nie mogły być uznane za zasadne, bo o naruszeniu interesu prawnego skarżącego można byłoby mówić gdyby to naruszenie było związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego a taka sytuacja w sprawie nie zachodziła. Projekt planu, po częściowym uwzględnieniu zarzutu, nie zmienia dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości skarżącego. Za bezpodstawne uznane zostały także zarzuty, iż projektowana droga będzie realizowana dla zabezpieczenia interesu jednego właściciela, wskazano także, że jeśli skutkiem uchwalenia lub zmiany planu będzie obniżenie wartości nieruchomości lub ograniczenia możliwości korzystania z niej w dotychczasowy sposób to właścicielowi będą przysługiwać określone roszczenia prawne. Pełnomocnik M. J. zaskarżył powyższy wyrok w całością "podstawę kasacji upatrując w naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy przez niezbadanie istoty rzeczy i całkowitej możliwości dojazdów (wyjazdów) z nieruchomości J.,... gdy projektowana droga jest pomyślana w interesie L. I. prowadzącego skup złomu na swojej działce, a nadto przywiązanie.(przesadne) do pisma Centralnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z 14 IV 02 r. wedle której projektowana droga zapewni obsługę komunikacyjna i włączenie do drogi krajowej na wyznaczonych skrzyżowaniach - jeśli ostatecznie nie ustaliło się - gdzie te skrzyżowania mają być, co jednocześnie doprowadziło do naruszenia przepisu art. 2 ust.2 pkt 9 ustawy z 27 III 03 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec braku "potrzebnego interesu publicznego". W konkluzji skargi kasacyjnej wnoszono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym służącym do zaskarżania orzeczeń sądu I instancji. Mając na względzie, że dochowanie prawnych wymogów związanych z jej wnoszeniem, może sprawiać trudności skarżącym, wprowadzono ustawowy wymóg sporządzania skarg kasacyjnych przez zawodowych pełnomocników. W myśl art.174 w związku z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: l/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej ma istotne znaczenie procesowe, w myśl bowiem art.183 § 1 zd. pierwsze pow. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna M. J. nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jakichkolwiek konkretnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego naruszonych przez Sąd I instancji i w konsekwencji nie wykazano, czy to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiony zarzut materialnoprawny - naruszenia art.2 ust.2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym również nie został bliżej sprecyzowany. Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano żadnych naruszonych przepisów postępowania. Zawarte w nim stwierdzenie, że "istota rzeczy nie została zbadana, z pobieżnych ustaleń Sądu nie można wyprowadzać wniosku, iż skarżący nie ma tu racji. Doszło tu więc do naruszenia nie tylko interesu prawnego skarżącego, ale również do naruszenia prawa w zakresie tu powoływanym" jest gołosłowne, niepoparte argumentami prawnymi i nie zawiera odniesienia do podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pow. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wadliwe sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej i uzasadnienia uniemożliwia jej rozpoznanie i czyni ją niedopuszczalną. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art.193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.